User Rating: 7.6/10 (250 votes)

Ricky Gervais, mest kjent for britiske «The Office», driv også på med standup. Dette er den tredje runden med nytt materiale som har funne vegen ut på video. No har eg ikkje sett dei tidlegare, så kor vidt materiale her når opp eller toppar det eldre forblir uvisst for min del.

For å ta det gode først, Gervais er flink til å komme med grove slengkommentarar som blir morsomme fordi han ikkje held tilbake den spøkefulle tonen. Han legg også ein del opplysningar inn i vitsane sine og gjer det heile personleg på ein truverdig måte ved at han brukar seg sjølv som kjendis i senter for ulike begivenheitar. Fyren er smart, men tonar det ned fordi han ser litt slask ut. Når han kjem med treffande poeng blir det naturleg morsomt og han unngår den kunstige varianten som nokre tyr til, der dei tydeleg prøver å vere morosame.

Men Gervais fell likevel ikkje heilt i smak, mange av vitsane er eviglange og har ikkje gode poeng til å vege opp for tidsbruken, dessutan bør dei små anekdotane i seg sjølv vere morsomme for å gi det ultimate standupshowet, det er ikkje berre poenget som er bra. At showet er veldig britisk er vel ingenting å klage på, så sant du ikkje er norsk og går glipp av halve moroa ved at han snakkar om folk du ikkje har peiling på. At eg ikkje får dette med meg er på sett og vis min eigen feil som ikkje har satt meg inn i miljøet, men eg synst det er ein valid grunn til å trekke ned på.

Alt i alt byr dette på nok moro til å halde det gåande, eg blei litt skuffa etter å ha hatt generelt gode erfaringar med standup siste par åra, då eg har sett namn som Jimmy Carr, Sarah Silverman og Pablo Francisco. Har du veldig sansen for Ricky Gervais tvilar eg på Live-DVDane er bortkasta tid, her fall det ikkje meir enn sånn passe i smak.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Unødvendig kanskje, å ha «Scrubs» heilt åleine i eit sesongavslutningsinnlegg, men ettersom eg ikkje ønsker å skrive altfor mykje om dei andre seriane eg har fulgt med på så startar eg i mai i år, som i mai i fjor, sesongsavslutningsinnlegga mine.

Scrubs sesong 7

«Scrubs» sin sjuande sesong blei skuffande kort, eg og sikkert mange andre såg fram til ein solid runde med sjukehuskomedien då dei i motsetning til sesongen før faktisk starta opp så tidleg som i oktober. Så kom streiken, tv-nettverket som var usikker nok frå før vingla endå meir og det var stor skepsis til om dei ferdiglaga episoden ville komme til å bli sendt. Heldigvis blei dei det, men elleve episodar er ikkje stort! No går rykta på høgt nivå at ABC har kjøpt opp serien og vil sende den frå hausten av, så det lovar bra for Braff og gjengen.

Om episodane er det ikkje all verden å seie, eg har sett betre i «Scrubs»-samanheng, men serien er fortsatt morsom, sjølv om den nok har mista litt av sjarmen frå dei yngre dagane. På ei anna side kan ein såleis sjå ei utvikling i seriens karakterar og nivået i deira seriøsitet. Dette betyr ikkje at J.D. og Turk styrer unna barnslegeheitane, dei er det endå nok av. Grunnen til at eg ikkje er heilt med er at episodane heng litt lausare saman, som igjen får meg til å vurdere morsomheitane med eit skarpare sinn. (Eg har det med å smelte litt når det gjeld alvorleg drama).

(IMDb)

Den 9. filmen om Olsenbanden vart laga i 1978 og er ein av dei store publikumsfavorittane i serien. Dette er også den filmen, saman med «Olsenbanden for full musikk», som tek flest scener frå den danske filmen og limer rett inn i den norske. To av dei danske skodespelarane som er med er til og med dubba, det gjeld Bjørn Watt-Boolsen (Smith-Nilsen) og Karl Stegger (Vaktsjef i Verdensbanken). Ove Verner Hansen (Biffen) er med i denne filmen også, han er heldigvis ikkje dubba.

Denne gongen handlar det om ein korrupt diplomat, som på ulovleg vis har erverva seg 10 millionar dollar på sal av subsidiert fjellsmør til utlandet. Desse pengane skal vaskast reine i den norske avdelinga av Verdensbanken. Egon håpar å få tak pengane før dei kjem dit, men har ikkje rekna med Dynamitt-Harry. Han har vore i USA, og med underverda si hjelp har han gått omskuleringskurs og vorten forvandla til Data-Harry. Han veit no alt om datamaskiner og ny teknologi, og meiner at stetoskop og gummihanskar ikkje trengs for å gjennomføre eit kupp. Data-Harry har greidd å overtala Benny og Kjell til å verta med på laget hans, og dei er begge svært så engasjerte. Men då Egon set ein spikar oppi pluginntaket på datamaskina går heile datasystemet i stå, og Data-Harry vert rasande på bandemedlemmane og jagar dei på dør.

Dermed har Egon fått Benny og Kjell tilbake på laget sitt, og saman gjennomfører dei ein genial plan som gjer eit dei får tak i pengane. Så enkelt skal det derimot ikkje vera. Mester Hansen (Henki Kolstad) og Biffen vert sett på sporet av Egon og pengekofferten, og greier å ta pengekofferten ifrå han. Egon må då koma med ein ny plan for å få tak i pengane igjen. Pengane er no hamna i Verdensbanken, der dei skal vaskast reine. Ifølgje Egon er det ei overkommeleg sak, for det er ingen som veit kor lett det eigentleg er å bryta seg ut av Verdensbanken, når ein først har fått låst seg inn i banken om kvelden. Han får overtalt Data-Harry til å verta med. Datakunnskapane hans kjem godt med når dei skal bryta låsen og koma seg ut av Verdensbanken. I bakgrunnen lurer Mester Hansen og Biffen, dei har ikkje tenkt å gi seg utan kamp.

Sjølv om ein merker litt slitasje på skodespelarane og Olsenbanden-handlinga, er dette framleis Olsenbandenfilm av god klasse. Den første halvtimen er ikkje særleg mykje å skryta av, det vert mykje prat og krangling, heller lite handling. Så tek det seg opp, og me får Olsenbanden etter kjent mønster. Harald Heide-Steen Jr. gjer som vanleg ein god jobb, sjølv om det er som Dynamitt-Harry ein best kjenner han i desse filmane. Samspelet mellom Henki Kolstad og Ove Verner Hansen er også svært bra. Mester Hansen er på ein måte ein Egon ovanfor Biffen, der det er han som kjem med planane og ideane, og Biffen er den feite dansken som berre har å gjera som sjefen seier. Skulle gjerne sett dei to i samspel i seinare filmar også.

Eg må også ta med dei heftige bilforfølgingsscenene mot slutten av filmen, som er gjort på ein professjonell og artig måte. Olsenbanden og bilscener heng verkeleg saman, i denne filmen tok ein det fullt ut. Så får det berre vera at ein har «stelt» frå den danske filmen her også. Å vurdera denne filmen opp mot dei andre i serien er ikkje enkelt. Det er i grunn lite som skil denne filmen mot film nr. 6-8 i serien når det gjeld humor og filmkvaliet, dei følgjer alle eit mønster utan at filmane vert altfor forutsigbare. Og så er det jo artig å sjå att gode skodespelarar som gir alt i både hovud- og biroller. Det er såpass mange artige scener og dialogar i denne filmen, noko som gjer at den vert svært høgt verdsatt av meg.  

Vurdering: 8 av 10   

User Rating: 6.9/10 (458 votes)

Bill er ein tapar. Han er småfeit, har ei kone som er utru og ein sjef som ser skikkeleg ned på han, dessutan er sjefen hans svigerfaren.

Aaron Eckhart spelar Bill som i tillegg til å vere ein tapar er ein kjedeleg person, dette er ikkje handtert på aller beste måte gjennom manuset og filmen blir småkjedeleg på grunn av dette. Då filmen startar blir det dårleg forklart kva den skal handle om det er diffust kva type film det er. Etter ti minuttar tok eg det innover meg at dette ikkje kom til å handle om noko spesielt anna enn Bill og hans seige situasjon, og prøvde heller å ta inn dei små komiske augeblikka som i blant dukka opp.

Komedien reddar «Bill» frå å bli ein dårleg film, men det er ikkje nok til å trekke den over på godsida av skalaen. Her virkar det som alle går på automatgir. Kjente personar er det nok av, hadde dei berre bidrege med noko ekstra hadde det vore bra, men ingenting tilseier at dette skal bli betre enn middels.

Veldig lett underholdning i form av litt komedie her og der og drama som ikkje fungerar så godt passar seg som oppsummering. Eg kan ikkje anbefale «Bill» på nokon måte, ikkje for dei som berre er ute etter enkel kveldsunderholdning heller. Men på ei anna side er det lite som er mykje dårlegare enn middels.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.3/10 (3,501 votes)

Etter å ha blitt kjent med Noam Baumbach som filmskapar gjennom «The Squid and the Whale» tilbake i 2006 var det knytt forventingar til den nye filmen hans som gjekk an å anskaffe på DVD (sone 1) allereie i i februar. No når kjem på kino her til lands gjer eg det som eg hoppa over i februar og skriv litt omkring den.

I hovudrollen som Margot har me Nicole Kidman, som i starten av filmen kjem til huset på øya der søstra held til med den noko spesielle ektemannen sin, spelt av Jack Black. Søstra (Jennifer Jason Leigh) og Margot har ikkje det beste søskenforholdet, samtidig som dei har andre personlege problem å stri med. Baumbach viste at kunne gjere dysfunksjonell familie til film med «The Squid and the Whale» (og har også bidrege i stor grad til manuset på Wes Andersons «The Life Aquatic with Steve Zissou» som på sitt vis handlar om familie), og prøver seg igjen her. Stjernene er på plass og det meste ser bra ut på papiret.

Så har det seg sånn at «Margot at the Wedding» blir litt enkel og behandlar temaet sitt for forsiktig, humoren som eg forventa gjorde sjeldan meir enn å småboble, sjølv om filmen har sine flotte augeblikk både her og i dramaet legg den seg nærmare den anonyme middelvegen enn å trå til med sporsettande episodar - kjenslemessig. Eg mislikte ingenting ved filmen, det er ikkje problemet, problemet er enkelt og greitt at dette blir for forsiktig og det skjer for lite i lengden.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Filmantropforumet har eksistert i nokre år, om enn under forskjellige namn så med same hovudfokus, film.

For å bli medlem og skrive innlegg på forumet er det absolutt ingen krav, men ein bør like film. Det betyr ikkje at ein må like «sær film» eller sjå 500 filmar i året. Fleire av dei allereie eksisterande medlemmane ser til tider relativt lite film, men forumet dreiar seg også om tv-seriar, musikk, tv-spel, m.m.

Det vesle miljøet er opent for ferskt blod heile tida, du kan ha dine eigne meiningar og må vite at forumet set pris på dette. :) Eg oppfordrar folk å bruke forumet.

Ettersom eg trakk meg ei visdomstann har eg tatt det heilt med ro i dag og fullførte samlinga av James Dean filmar som eg kjøpte tidlegare i år og starta på i går. Det skal seiast, samlinga er ikkje verdens største, James Dean fekk berre tid til å spele i tre store filmrollar, alt i løpet av 16 månader før han krasja i eit tre og døydde momentant. Trist, han var eit stort talent, det er ikkje eg i tvil om etter å ha sett desse tre filmane.

East of Eden (1955, Elia Kazan)

For å ta det kronologisk etter utgivelse startar eg med gjennombrotsfilmen til James Dean, og den einaste han sjølv fekk oppleve suksessen av mens han levde.

Basert på siste tredjedel av boka til John Steinbeck («Of Mice and Men», «The Grapes of Wrath») omhandlar denne ein familie på to søner og ein far, hovudrollen er tildelt Dean som spelar den «onde» av dei to sønene, skjønt ond er ei overdrivelse, han er berre litt vill av seg. Filmen sit djupt og gjer inntrykk, Dean imponerar stort og gjer i stor grad filmen til sin. Det flottaste med filmen er at sjølv om karakterane til ei viss grad blir fortalt verbalt kva skal stå for, er dei meir tredimensjonale enn som så og lever sine eigne liv. Eit nydeleg drama, absolutt å anbefale!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Rebel Without a Cause (1955, Nicholas Ray)

Dette er meir av ein ungdomsfilm enn den forrige, og sjølv om Dean storspelar her og, når den ikkje heilt opp på topp. Likevel er den nok betre kjent blant folk flest. Eg satte pris på filmen som underholdning, på grunn av spelet til James Dean og for ikkje å gløyme nydeleg bilde i flotte WarnerColors. Men eg har litt problem med å sjå på rollen til Dean som den største rebellen, han er meir ein rotlaus ungdom i mine auger, ein ung gut med gode intensjonar som har litt vanskeleg med å finne seg tilrette i samfunnet. Difor passar den norske tittelen ganske godt, som nettopp er «Rotløs ungdom». For å vege opp til sjuaren eg har bestemt meg for å gi filmen vil eg påpeike nok ein gong at fargane er storarta, den raude jakken til Dean er ein av dei flottaste raudfargane eg har sett på film. Også å anbefale, men ikkje i så stor grad som «East of Eden».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Giant (1956, George Stevens)

Dette er mest Elizabeth Taylor og Rock Hudson sin film, sjølv om James Dean får sin del av den 3 timar og 20 minuttar lange kaka. Bli med til Texas i den svarte gullalderens spede begynnelse og opplev eit livslang ekteskap og ein ung manns veg til rikdom. Det er snakk om to sider her, ekteskapet mellom Taylors og Hudsons karakterar og Deans litt ville outcast på den andre sida. Filmen går seg godt til i lengden, som er ein krevande prøvelse for sofamusklane. Men så er det igjen den type film du forventar at skal vere lang, stor, påkosta, og det går seg godt til. Ein blir trekkt inn i handlinga og blir godt kjent med karakterane og omgivelsane. For å ta Dean i betrakning, sidan innlegget her skulle handle mest om han, så hamnar han litt i skyggen reint tidsmessig her, ganske naturleg med tanke på filmens hovudhistorie, men med storarta skodespel skulle eg gjerne sett meir til han. Har du tid så ser du denne filmen også! Ikkje heilt oppe ved sidan av «East of Eden» denne heller, men hakket betre enn «Rebel Without a Cause».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

24 episodar.

Som dei fleste har eg sett «Friends» på TV2 i løpet av åra, aldri fast, men likevel nok til å kjenne både ulike karakterar og storylines. No har eg altså starta så smått på serien i kronologisk rekkefølge, og tankane etter å ha sett første sesong er følgande.

«Friends» er morsomt. Det er stort sett noko å smile over heile vegen, og det var det eg var på jakt etter. Utan å gjere dette om til eit innlegg av den typen så kan eg vel også konstantere at eg har sett betre komediar. «Friends» har ikkje, så tidleg i fasen iallfall, det som skal til for å hekte meg og kaste meg over neste episode, her må mi eiga lyst for komedie stå åleine. For min del var det akkurat ein slik serie eg var på jakt etter, noko som ikkje trakk meg så djupt inn i tv-land som andre seriar har gjort den siste tida, eg var altså berre på jakt etter noko morsomt.

Lite trengs å bli sagt om «Friends» med tanke på handling, karakterar, oppbygging. Det er klart at serien har vore med på å danne trendar i ungdomsmiljøet eg var ein del av, for her er det lett å kjenne igjen uttrykk og måtar å uttrykke seg på, likevel om det no er amerikansk.

Planen min, for å skulle høyre litt seriøs ut, er å fortsette på serien. Eg likte altså første sesong godt nok til å få lyst til det. Likevel om eg ikkje er så nøyen på det akkurat no så reknar eg med serien blir endå betre bearbeida på dramadelen utover, då eg veit nokre av vegane historien vil gå etter kvart.

I morgon er det forresten akkurat 4 år sidan avslutningen på 10. sesong!

User Rating: 8.0/10 (5,735 votes)

Eg var ikkje klar over, men «You’ve Got Mail» frå 1998 med Tom Hanks og Meg Ryan er ei nyinnspeling av den klassiske perla, «The Shop Around the Corner» frå 1940. I originalen, som eg nyleg har sett, har me James Stewart i herrerollen som Alfred og Margaret Sullavan som Klara, viss brevkorresponderar med kvarandre utan å vere klar over at dei er kollegaer i den same butikken, som forresten ligg i Budapest. Forholdet mellom desse to i butikken er det motsatte av kva breva betyr for dei, noko som på si side gjer dette til ein film ein lett får tak på ideen til.

Samtidig handlar det ikkje berre om desse to, tittelen styrer dette inn på ein butikk som framstår som like viktig for framdrifta og handlingsforløpet i filmen som forholdet mellom Alfred og Klara. I den skapte atmosfæren får både komedie og drama godt rotfeste, i ei velporsjonert blanding som gjer dette til ein feelgood film. All handling er ikkje avgrensa til butikklokale, men det seier seg at det står på dialog og skodespelarprestasjonar i omgivelsar som me blir servert i «The Shop Around the Corner», ettersom dei er statiske og ikkje særleg spennande. Dette blir igjen kompensert med høgt tempo, orda flyg fram og tilbake i toppfart, utan å bli slitsomt takka vere små pusterom.

James Stewart gjer ei storarta rolle, om ikkje den beste så iallfall der oppe. Han var grunnen til at eg såg filmen og spelte såleis ei viktig rolle for kor vidt dette skulle lykkast å bli underhaldande for underteikna. Dette sagt, resten av persongalleriet følger tett opptil, kanskje spesielt Felix Bressart som familiemannen Pirovitch, han bidrog til stadig latter kvar gong han raskt forsvinn når det blir bedt om ærlege meiningar i butikken.

Oppsummert, ein god film, kanskje då spesielt for den som er ute etter James Stewarts betre filmar og/eller morsomme, dialogvittige romantiske komediedrama frå gammalt av.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.5/10 (979 votes)

«Justice League: The New Frontier» er den andre filmen i rekka av rett-på-video samarbeidsproduksjonar mellom DC Comics og Warner Bros. Planen er at DC Universe Original Animated Movies, som serien av filmar går under, skal komme med 2-3 nye filmar kvart år. Hittil er det «Superman: Doomsday» som eg nyleg har sett og denne filmen her som har blitt lansert.

Forutan å vere knytt til det same superhelteuniverset har ikkje filmane all verdens til felles, Superman og Lois Lane som går igjen i begge dei to filmane hittil både ser annleis ut og har andre stemmer. Produksjonsmetoden er lik, men teikninga er annleis her. I følge Wikipedia har denne filmen vore truverdig mot stilen i originalteikneserien den er basert på, «DC: The New Frontier», med sine firkanta fingrar, musklar og kjevar. Dette er med på å bidra til å gi filmen eit tidsmessig korrekt preg då denne stilen gjerne er noko ein knyttar til eldre teikneseriar, og historien her går føre seg på 1950-talet.

Ikkje berre i form av teikningane gir «Justice League: The New Frontier» djubde til tidsepoken, i form av historie og sjølvsagt karakterane, heltesynet og mange små detaljar klarar filmen å få meg inn i eit modus som eg stort sett finn meg sjølv i når eg blar igjennom gamle superhelteblad. Dette til tross for at teikneserien filmen er ein adapasjon av kom ut mellom 2003 og 2004.

Handlingsmessig leverar dette i både pose og sekk, her skjer det nok heile vegen, som med 70 minuttar er knapp, men likevel lang nok. Det blir gitt god tid til oppbygging og dei viktigaste karakterane i Justice League, i forhold til historien, får verdige introduksjonar. Ein felles fiende som eg skal unngå å røpe noko meir om er det naturlege samlingspunktet som sidan utviklar seg til å bli senteret for filmens høgaste punkt på spenningskurva.

«Justice League: The New Frontier» manglar litt futt i kantane, men framstår som ein meir komplett og vaksnare film enn forgjengaren i serien. At den skal gripe tak i så mykje som den gjer er både positivt og negativt, det gjer at det ikkje finst eit dødpunkt i filmen, men gjer også at historien hoppar litt fort fram i blant.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10