Vanlegvis likar eg ikkje krigsfilmar, med skyting på slagmarka, bombefly og krigsskip, men krigsdrama kan eg klare. Sånn som denne filmen om ein jøde og vanskelegheitane hans i å overleve i 2. verdskrig. Og når regissøren er Roman Polanski, så har eg ikkje anna å sei enn fin film.
Trur dette var den 8. gongen eg såg filmen, og den er framleis kul. Eg fann eit par nye detaljar, og lo godt, så framleis den beste high school komedie til no.
Langt frå det beste skodespelet med Ashton Kutcher eg har sett. Brittany Murphy er søt og sjarmerande som ofte, men ikkje meir. Historien går til nøds, men den er ikkje spesielt ny på utførelse.
Fin komedie. Morosam. Ikkje ekstraordinær. Heilt grei.
Eg veit ikkje om eg forstod så mykje av denne filmen. Avansert engelsk å få med seg utan undertekstar, og innvikla filosofisk dialog. Det eg fekk med meg gjorde derimot at filmen var verdt å sjå.
Eg har venta i 10 år på å få sett denne filmen, og den lever diverre ikkje heilt opp til forventingane mine. Men den er litt morosamt her og der, når den ikkje er fyllt med for mange tidlegare oppbrukte utsegn og dårlege vitsar.
Filmen hadde morosame augneblikk, ein solid dose 90-talet og akkurat nok av morosame episodar til å halde det gåande. Ein fin vri av ein slutt var også god.
Kvifor har denne filmen fått så høg rating? Det er spørsmålet eg har stillt meg sjølv dei to siste dagane. Viss du veit svaret, legg igjen ein kommentar.
Jim Carrey viser her at han kan meir enn berre å vere morosam.
Eg må sei at etter å sett «Love Actually», så har eg skifta syn på Hugh Grant, og tykkje faktisk han er ganske morosam. Denne romantiske komedie er ikkje meir enn heilt grei, men Grant er framleis artig. Historien er ikkje spesielt spennande, men følger i det minste ein typisk britisk stil. Og så er Andie MacDowell her, det er dumt, ho er ein av 1990-talets verste.