Eg veit ikkje om eg skal le eller grine. Den einaste delen av filmen eg likte var starten, deretter gjekk det berre nedover.
24 episodar.
Ein meir eksplosiv sesongavslutning skal ein leite lenge etter. Og for ein eksplosjon det var, bokstavleg talt, men sidan tredje sesong allereie er godt i gang, så vil det nok alle tvistane på slutten her løyse seg på ikkje så altfor lang tid, kjenner eg serien godt.
Definitivt den beste Harry Potter filmen eg har sett. Men så har eg berre sett to, så kva veit vel eg? Historien startar ganske fort i forhold til boka, men det har eg ingen problem med. Boka er jo ein stor murstein i seg sjølv, så å få den inn på 2.5 time som det er gjort her har eg full respekt for.
Filmen blir som ei berg- og dalbane frå latter og glede til tristare stunder. Likevel om det er barn i hovudrollane, så såg det ut til at alle i kinosalen følte det same.
Du treng ikkje vere spesielt interessert i dance/techno/electronica for å like dette. Det er ein god historie med forholdsvis like irriterande musikk. Godt skodespel av Paul gir deg gåsehud kvar gong karakteren Frankie Wilde gjer noko sprøtt.
Eg fekk ikkje med meg starten, men nok til å føre den opp på lista over sette filmar. Det eg såg var ei blanding av interessant bildeteknikk og ei småkjedeleg historie. Fargane, altså svart-kvitt hovudsakleg med innslag av sterke fargar i ny og ne, er godteri for augo. Ideen er som ein gammal sit-com, som ikkje eigentleg eksisterar, interessant nok når nokon blir fanga der (trur det var slik).
OK som tidsfordriv, men til nærare ettertanke er den ingen ting.
Tim Burton leverar ein fin animert/modellert film med gjennomført musikk, setting, stemmer og karakterar, men ei historie som eg ikkje finn så altfor interessant. Har du uansett sansen for Burtons arbeid, så vil du nok like dette.
Nok ein film eg har sett før. Det eg likar med denne filmen er kameraføringa. Her er det lange flotte takningar. Og stunta skal eg heller ikkje klage over, spesielt dei inni huset som involverar flammar, dei er ganske kule.
Den tredje gongen eg ser filmen. Den er framleis god, men ikkje så god som på kino. For denne gongen såg eg filmen frå DVD på ein TV med vanlege TV-høgtalarar.
Då eg først såg kostyma måtte eg le, ikkje berre litt, men mykje. Dei er så glorete og ukule at det er til å springe naken av. Men ser ein bort frå dei og den middels dårlege skodespelarjobben som blir gjort, så er dette ein ekte hardbarka film. I eit framtidig New York der gjengar er på veg til å ta over styringa, skal det haldast eit stort møte for å samle gjengane. Leiaren for møtet blir skoten, og vår gjeng The Warriors blir skulda for mordet og hamnar i trøbbel.