12 episodar.

Det er ikkje tittelen på ein pornofilm, og ikkje ein cheezy song om kjærleik, men ein HBO TV-serie om eit stort ekteskap.

Bill er ektemann, ektemann og ektemann. Han har ca 7 barn, tre hus som deler hage på baksida, og som du sikkert har skjønt, tre koner; Barb, Nicki og Marlene. Han er med andre ord ein polygamist. Sidan dette er USA, så er det ikkje så vanskeleg å tenke seg til at dei har valt å gjere han mormonar busatt i/nær Salt Lake City, Utah. Men Bill har ikkje berre tre koner, han har to Home Plus butikkar i ei kjede han har starta sjølv som sel alt til heimen, og nok av problem. Det største problem er Roman Grant, eller The Prophet. Han eig stort sett alt i, og har nesten fullstendig makt over, Juniper Creek. Ei bortgøymt busetning der andre mormonarar som også praktiserar polygami bur.

Noko av det første eg tenkte når eg sjekka ut denne serien var at ja, her er det ikkje grenser for kva dei finn på som utgangspunkt. Det er ikkje lengre nok med ein vanleg familie med vanlege problem. La oss gi mannen to ekstra koner for å krydre det litt til. Men som dramaserie er det ikkje så verst. HBO kan sakene sine, dog ein kan ikkje rekne med å bli umiddelbart frelst. Denne serien krever sitt, og det tek tid før det blir verkeleg bra. Difor har eg brukt litt lengre tid på serien, og har heller prioritert frisk luft og sosialt samvær framfor eit maraton med mormonarar.

Ingen bombe, polygami er ikkje lovleg. Saken eg vil fram til er at serien stiller kjernefamilien (til Bill) Henrickson i eit godt lys, og at mormonarar som driv med slikt ikkje nødvendigvis treng vere menn som undertrykker kvinner. Er dette er eit reelt bilde av verkelegheiten? Big Love konkluderar ikkje med noko, men viser heller til andre måtar polygami blir utført på og, i skikkelse av bl.a. tidlegare nemnt Roman Grant, ein mann i 70-åra med 14 koner som ventar på den 15. til å bli 16 år, så han “lovleg” kan gifte seg med ho. Forholdet til Gud blir også framstilt ut frå fleire ulike syn her. Nokon brukar han til eiga vinning, noko The Prophet har eit stort talent i. Men Bill sjølv har eit meir avslappa og sunt forhold til Gud. Big Love er ikkje ein tydeleg propagandaserie, men den får fram nok av normale kristne verdiar.

Eg har ikkje lyst å vie meir plass til religiøs diskurs. For å vere ærleg har eg ingen kunnskapar anna enn det eg har fått her, for det eg lært i åra før konfirmasjon forsvann rimeleg fort etter. TV-serien i seg sjølv kan eg gå god for i kategorien drama. Den er derimot ingen ny Sopranos, likevel om likheitene mellom Bill Henrickson og Tony Sopranos er fleire. Produksjonen er god, og eg saknar ingenting verken i form av realistiske kulisser eller på skodespelarfronten. Om eg skal pirke kan eg nemne at bakgrunnen bak hagegjerdet er litt vel tåkete og studioaktig, men pirk driv eg ikkje med.

User Rating: 5.6/10 (521 votes)

Lat meg få opne med den godt brukte “eg veit ikkje om eg skal le eller grine”. Å lage ein 1910-tals film på 80-talet ser ikkje ut til å ha gått heilt bra her. Filmen har fått undertittelen Adventures in Time, og det heile startar på tjukkaste 80-talet, med noko av dei dårlegaste spesialeffektane og mest harry 80-tals musikken eg har høyrt. Seint ein kveld blir Jim Ferguson sendt tilbake i tid av eit grusomt blått og falskt lyn, der han møter James “Biggles” Bigglesworth. Biggles minner meg om David Hasselhoff i stil, og han har faktisk vore med i ein tidlegare Baywatchepisode. Vel tilbake i tid må han hjelpe Biggles med eit oppdrag som involverar skuffande tamme flyscener og gjentakande klypping. Så blir han sendt tilbake til no-tiden, og så tilbake. Slik går det utover, og Jim Ferguson er meir hovudperson i filmen enn Biggles sjølv.

Eg hadde forhåpningar til filmen, men fann fort ut at eg burde ha lese litt meir om filmen før eg satte meg ned med den. Eg vart skuffa før det var gått eit minutt. Heldigvis er ikkje filmen lengre enn 90 minuttar, dog 90 minuttar for mykje. Eg kjente ikkje igjen Biggles i filmen frå Biggle i dei 5 Bigglesbøkene eg har lese. Eg kan trygt sei at dette ikkje er noko å bruke tiden på, uansett kor mykje spenning og glede ein har hatt av å lese bøkene.

Hammer House of Horror fans vil nok kjenne igjen Peter Cushing her, men filmen er heller ikkje noko å sjå på grunn av han. Det er få scener han dukkar opp i, og ikkje stort han gjer ut av seg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.8/10 (13,500 votes)

Eg slenger meg på Rundbordsanmeldelse 4: Post-apokalyptisk film og tek for meg Jean-Pierre Jeunet og Marc Caro sin «De fortapte barns by».

For dei som har sett «Delicatessen», så er det lett å kjenne igjen stilen til filmen. Den spesielle fargetoninga i filmen er laga ved at skodespelarane blei sminka kvite og fargen blei stilt nok til at kroppen igjen fekk ein vanleg hudfarge.

I eit framtidig Frankrike, i ein surrealistisk by, blir barn kidnappa av ein mann, Krank, som ikkje kan drøyme. Målet hans er å kunne drøyme dei same drøymane som dei via ei maskin viss namn er usikker. Det ikkje fullt så pene utsynet til Krank skapar derimot eit problem, og alle barna frå mareritt framfor gode draumar. Samtidig blir Denree kidnappa, ein liten gut med ein ustoppeleg apetitt. Han er One (1) sin adopterte veslebror, og One blir difor frå seg nåt han blir borte. På jakt etter veslebroren møter One Miette, som viser seg å vere nødvendig for å utrette noko i leiting. Miette er berre barnet sjølv, men er likevel smartare enn velvaksne One.

Filmen byr på velkjente grep frå andre Jean-Pierre Jeunet filmar, i form av 7 ulike versjonar av Dominique Pinon («Delicatessen» , «Un long dimanche de fiançailles» og «Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain» ). Ei scene der ein faktor utløyser ei kjede med andre hendingar som endar opp igjen ved starten, noko på lik linje med sjølvmordsforsøket i «Delicatessen». Og fransk musikk, som trekkspel og lirekasse. Bilde er fyllt til randen med detaljar, og eg kunne sikkert sett den opp igjen og opp igjen for alltid å sjå noko nytt. Ting som ei mus med ein magnet knytta til kroppen for å plukke opp ein nøkkel og eit insekt som lystrar etter musikken frå ei lirekasse kan ikkje få meg til å unngå å trekke på smilebandet.

«La Cité des enfants perdus» har tydelegare eit høgare budsjett enn «Delicatessen», og handlinga forflyttar seg frå ei gammal oljeplattform til mange stader nær hamna i den franske byen historien går for seg i, i motsetning til «Delicatessen» som holdt seg stort sett i ei boligkompleks og under jorda. Det har tilogmed blitt brukt dataanimasjonar her, men i så liten grad at det ikkje blir det ein legg merke til.

Med alt dette er det ingen problem for meg å sei at eg likte filmen. I verste fall kan det ha vore for mykje å gripe tak i til tider, men det gir berre ein god grunn til å sjå filmen ein gong til. For den som har lyst å sjå denne, så vil eg anbefale å vere årvåken undervegs, for her er det ikkje råd å falle av lasset.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.7/10 (3,579 votes)

Settingen her er ganske lik den i «Total Recall», me er på ein fjern planet, år 2078, som har blitt brukt til å utvinne eit energirikt mineral. Men etter det viste seg at mineralet var radioaktivt har drifta av gruvene stoppa, og berre militære utpostar er igjen. Ved hjelp av ein spesiell type sigarett er det mogleg å motvirke radioaktiviteten.

Vår protagonist, Joe Hendricksson, er øverstkommandant i ein av dei militære basane. Ein dag får han beskjed frå ein av sine overordne å møte for fredsmekling i ein anna base, for å få stopp i den langvarige krigen mot, vel… dei som ikkje er allierte. Men for å komme seg dit må han gå, og på vegen lurer det massevis av «screamers». Det er ein form for intelligente mekaniske skapningar som kan produsere og utvikle seg sjølv, og er ute etter å drepe menneske.

Så følger filmen standard prosedyre med ei mindre gruppe militære i besittelse av kraftige våpen som skal komme seg frå ein plass til ein anna, og må drepe både forventa og uforventa skapningar på vegen. Me har sett det nok gonger før, både før og seinare. Det næraste eg kan sammenligne med nettopp no er «Doom», sjølv om denne filmen var fleire hakk betre.

Elles vil eg nemne at dette og, som «Total Recall», er ein film basert på ei novelle av Philip K. Dick. Noko som forsåvidt er grunnen til at eg ser den. Og med dette har eg sett alle filmatiseringar som er gjort av denne forfattaren, med unntak «Confessions d’un Barjo», mindre TV-produksjonar og ein dokumentar. Nokon som forresten har sett dokumentaren «Drug-Taking and the Arts», «Barjo»-filmen eller noko av TV-produksjonane og vil anbefale det?

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (39,559 votes)

Eg kan sei det først som sist, eg er skuffa. Filmen er langdryg og roleg, men ikkje på den gode gamle Sergio Leone-måten. Den blir kjedeleg, og eg tykkje ikkje den fortjena posisjonen sin på IMDb top 250. Den er ikkje totalt bortkasta tid, og eg ser sjølvsagt eit par ting i filmen som eg kan forstå andre vil like, men i kveld var det sovemedisin, og det ville det nok ha vore i morgon og. Så eg får håpe eg ikkje vekker for mykje harnisk med å skrive …

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (32,706 votes)

Basert på novelle av Philip K. Dick, som mange andre sci-fi filmar inkludert «Minority Report» og «Paycheck». Med Arnold Schwarzenegger, og eit hav av morsomme kommentarar. Tanken om at det er ein god forfattar som står for inspirasjonskjelda var nok det som fekk meg til å sjå filmen i første omgang. Det er ein underhaldande film, og i staden for at alt er i CG, som (tør eg sei jallafilmen) «The Island», får med ein større porsjon ekte kulisser og køyretøy. Eg påstår ikkje at kvaliteten her er topp når det gjeld alt det der, men det gir i det minste ei særeigen stemning.

Så vurdert i underhaldingsverdi, spenning og engelsk tale med austerisk aksent, så er eg rimeleg fornøgd.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.4/10 (6,467 votes)

Eg har aldri likt Kevin Bacon så lenge eg kan hugse, ironisk nok fordi han er ein utruleg god skodespelar, og fordi «Sleepers» er den filmen som står sterkast i minne. Rolla hans i denne filmen har få likheiter, trass at begge filmane omhandlar pedofili.

Vår mann spelar Walter, som etter 12 år slepp ut av fengselet. Grunnen til at han sat inne er openbar. Vel ute igjen, rett nok på prøvetid, må han halde følelsane (eller kva det no skal kallast) sine i sjakk, gå på jobb, snakke med psykologen sin og prøve å leve eit vanleg liv. Dette er ikkje lett, difor denne filmen. No skulle du, om du ikkje har sett filmen, kanskje tru at det er ganske lett å tenke seg til handlinga i filmen. Men der må eg skuffe deg, for sjølve handlinga er ikkje det som trekker denne filmen opp. For å sitere Jacob frå denne posten:

Kevin Bacons troverdige fremstilling av den sjeletorturerte Walter.

Og ser ein det, der står litt om HBO-serien «Big Love» og, denne vil eg komme tilbake til når eg i løpet av kortare tid har fullført den første sesongen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (4,330 votes)

Ein heilt grei film som ikkje engasjerte meg så altfor mykje. Eg stussa litt over plassen Jodie Foster har fått på filmplakaten i forhold til i filmen, men det var nok eit naturleg steg for å selge den. Stemninga heller litt mot den i «Stand by Me», men er ikkje så tragisk. Historia her ligg også langt frå den. Eg såg ein knapp samanheng mellom den animerte delen og den ekte, men den animerte kunne ha vore betre integrert, og historien rundt teikneserien kunne ha vore meir omfattande.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.0/10 (3,241 votes)

Eg har delte meiningar om denne filmen. Fleire plassar ser eg at det blir forsøkt å gjere noko morsomt på ein intellektuell måte, men at det ikkje heilt når opp. Det er likevel morsomt mange stader, spesielt i scenene med Oliver Platt. Filmen klarar ikkje å overraske, og er tross blodsutgytinga litt slapp. Det kalde kjem ikkje heilt fram, og i ei scene der rollefiguren til John Cusack står og ser utover eit jorde får eg inntrykk av at det er ein mild fønvind framover kalde gufs som går gjennom håret hans. Eg har absolutt ingenting å begrunne dette med, sidan det som sagt berre er eit inntrykk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (13,660 votes)

Om jentene i Mean Girls (2004) var slemme, så er desse her endå verre. Ein svart komedie om sjølvmord, som likevel ikkje er sjølvmord, og ein tilspissa kamp mellom å vere populær på high school. Før alt kjem litt ut av kontroll, og ting blir snudd på hovudet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10