8 episodar.

Top Gear har aldri vore den serien som har hatt flest program i løpet av ein sesong, og det blei slik denne sesongen og. Elles er det ikkje noko spesielt annleis med denne sesongen enn dei andre. Litt nytt er komme med, som at dei har fått ein eigen Top Gear hund, som ikkje gjer noko. ‘Star in a reasonable priced car’ er oppdatert, og opningssekvensen har blitt fornya. Det same kan seiast om studio og, men alt dette er berre mindre endringar som ikkje forandrar noko på grunninnhaldet i programmet, nemleg røffe bilar og rask køyring. The Stig er fortsatt The Stig, og dei tre programvertane kranglar fortsatt så busta fyk med jamne mellomrom.

Skal eg få rette litt kritikk så kan eg seie at eg har merka ein liten nedgong i nyskaping. Som eg skreiv så blir det ein del krangling, og den er ikkje alltid like godt gjennomført. Alt står sjølvsagt i manuset, så det kjem ein del an på skodespelarferdigheitene til vertane, og den er ikkje så sterk. Hadde dei fokusert meir på bil, og litt mindre på det, så hadde eg vore fornøgd. Heilt utan morsomheiter må det sjølvsagt ikkje bli, det er jo det som gjer Top Gear til Top Gear.

User Rating: 7.2/10 (2,392 votes)

I oppbygginga er denne filmen veldig enkel, og går rett fram frå første sekund. Det er kort og godt fortalt, og me får ingen flashbacks eller avsporingar på vegen. Filmen gir med sitt fulle fokus på den eine handlinga eit detaljert bilde av kva som skjer, og utelet lite til fantasien. Enkelte bilde får me rett nok ikkje sjå, men det vil nok dei fleste vere enig i at er ein bra ting.

Filmen kviler i hovudsak på skuldrene til dei to hovudrollane Jeff og Hayley, spelt av Patrick Wilson og Ellen Page. Det er mange nærbilde og mellomlange ‘takes’ der oppførselen er viktig. Dette er jo også eit thrillerdrama der rollar er i sentrum.

Handlinga baserar seg på at ei 14 år gammal jente, rimeleg smart/moden for alderen, møter ein fyr via chatting på nettet som ho møter med og blir med heim. Vidare forklaring blir ikkje røpt her, likevel om filmtraileren røper meir enn meg, så er det betre til mindre ein veit om kva som skjer.

Om filmen levde opp til forhåpningane mine? Både ja og nei. No hadde eg rett nok ikkje dei spesielle forhåpningar etter å ha sett filmtraileren, men tenkte meg meir ein film i retning av eit politidrama, av ein eller anna grunn. Det eg fekk var ei rett fram historie om to enkle, eller ikkje fullt så enkle likevel, sjeler. Det er ingen spenningsfilm, og kan i verste fall føre til at ein sovna, noko eg ikkje hadde problem med å unngå. Men ein kamerat av meg snorka på sofaen frå midten av filmen. Eg er fornøgd med filmen, og kan delvis anbefale den. Likar du ideen etter å ha lese eit handlinsresyme, så likar du sikkert filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.5/10 (8 votes)

Etter å ha sett Jimmy Carr Standup måtte eg sjå denne videoen og. Heldigvis var det berre nye vitsar, eller skal eg sei eldre, og i tillegg til å stå og snakke las Jimmy Carr opp artige annonsar og brev han hadde skrive, samt at han blei intervjua av ei irsk dame med spørsmål som han sjølv hadde skrive.

Diverre hadde eg ikkje undertekstar, og eg skal innrømme at eg ikkje er nokon racer på engelsk når det er britiske folk som snakkar fort, så ein heil tredjedel av poenga gjekk tvers forbi meg, men eg klarte likevel å glede meg over resten.

Eg held likevel ein liten knapp på Standup, ettersom det var den første forestillinga eg såg med fyren. Men Live kjem ikkje langt etter.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (30,744 votes)

Noregspremiere på ein etterlengta film frå mi side, og godt under halvfull kinosal i Sogndal. Eg er litt skuffa over oppmøtet, for har eit lite håp om at alle eigentleg er like glad i mytologien omkring Supermann som eg er.

Forhistorien til filmen er eg litt usikker på, for eg er ikkje så hardbarka fan at eg har fått med meg alt som har skjedd. Men det blir heldigvis forklart litt etter litt utover i filmen. Det dreg kanskje litt vel langt ut, og veldig få ord blir brukte den første delen av filmen. Dette set eigentleg ein standard for resten av filmen, for verken Clark Kent eller Lois Lane er særleg snakkesalige.

Handling er det som pregar filmen, og då mest i form at dataanimasjonar. Eg har sett betre animasjonar, men skal ikkje klage likevel. Det eg vil klage på er at det blir litt for mykje fokus på massive konstruksjonar framfor detaljar i dagleglivet til folk. Etter kvart har eg blitt van med å sjå at ein kan få til alt med dataanimasjon, så det blei ingen skikkeleg wow-kjensle her.

Tråden i filmen er ikkje så sterk som eg skulle ønske. Lex Luthor får handa på nokon krystallar, og skapar trøbbel med dei. Rundt dette skjer det litt forskjellig, men eg blir aldri involvert på ein engasjerande måte. Det som går, går sin gang. Oppover mot slutten sat eg verken å venta på kva som skulle skje, eller korleis noko skulle skje. Eg skal ikkje sei eg kjeda meg, det vil vere å gå på feil side. Eg likte filmen, men fann den litt for overfladisk.

Brandon Routh som Clark Kent har eg ingenting å utsette på, han er kanskje ikkje sjå klossete som Clark Kent i tidlegare filmar, men nok til at det blir truverdig som ein karakter. Som Superman derimot, er han litt for Ken, litt for metroseksuell. Kate Bosworth som Lois Lane har eg meir å utsette på. Ho er for snill, for stille. Men har fått seg barn, så ein kan jo forstå at ho ikkje stressar rundt på same gamle måte lengre. Kevin Spacey som Lex Luthor er halvveges. Men etter min tankegang så var aldri Gene Hackman meir enn ein brøkdel. Kevin Spacey ser meir Luthor-aktig ut, han er ikkje komisk på den dumme måten som Hackman. Men eg kunne gjerne ha opplevd han fleire hakk ondare. Karakterar som Perry White, Jimmy Olsen og Martha Kent kom aldri godt med i filmen, og var meir som fyll enn nytte.

Det er meir eg kunne ha snakka om, som den oppgraderte Supermanndrakta, båten til Lex Luthor og kva forskjellar det er på folk her vs. teikneserie og forskjellige TV-seriar. Men nok får vere nok. Eg har kanskje vinkla dette litt meir mot det negative, som ofte er enkelt når ein ser ein film om noko ein har kunnskap om frå før. Superman Returns er faktisk ein god film, svært underhaldande og 2t 30min føles ikkje så lenge. Eit par gjesp innimellom der dei prøvde på noko følelsar, men alt i alt likte eg den godt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.6/10 (43 votes)

Når det kjem til dissing av folk, folkegrupper og stort sett alt anna, så er Jimmy Carr det beste av standup eg har sett. Her er det så mange grove vitsar om homofili, sjuke folk, aldersgrupper og kjønn at det er litt å gispe over. At han klarar å få folk til å le av det er nok det beste, eg trur ikkje folk torer å la vere å le.

Han plukka ut nokre publikummarar innimellom som han heng skikkeleg ut, og går langt over streken, men likevel ror han seg i land utan at dei andre folka føler han er arrogant. Også er han utruleg flink til å improvisere, merkverdig.

Det beste av britisk standup, og på linje med Pablo Francisco - Bits and Pieces, men med eit anna fokus. Skal du sjå standup, så må du sjå dette!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Ebert and Roeper

Alle som kjenner til Roger Ebert veit at han er filmanmeldar. Det same er Roeper, og i lag har dei eit kort filmprogram som går ein gong i veka. Der diskutera dei kort om dei nye filmane som er komme, og kortare om dei som kom forrige veke. Men dei klarar likevel å få dekke mykje av kvifor ein film er verdt å sjå eller ikkje. Dette var interessant nok til at eg vil sjekke ut neste vekes episode, der Kevin Smith vikarierar for Ebert.

Mahoraba Heartful Days

Eg prøvde meg på denne animeen igjen, men det blei med ein episode denne gongen. Det vart litt slitsomt å sjå på, samt at eg har mine tvil om kor vidt historien går nokon veg. Dette liknar ganske mykje på «Love Hina». (Forrige gong eg såg Mahoraba).

Done The Impossible

Ein dokumentar eller intervjurunde med fans av TV-serien «Firefly», og korleis den tok steget frå å vere kansellert på TV til å bli påkosta storfilm. Eg såg vel 10 minutt før eg måtte innsjå at dette berre var oppgulp heile vegen. Hadde eg hatt meir tålmodigheit så hadde eg spolt meg fram til alle samtalane med Joss Whedon og dei andre frå «Firefly», men nei.

User Rating: 6.0/10 (20,520 votes)

Etter å ha sett den skuffande filmen Dune tenkte eg å friske opp kvelden litt med ein enkel, grei komedie. Og Anger Management er akkurat det, den er grei, men ikkje meir. Eigentleg er den mindre enn grei, og til og med Jack Nicholson var ikkje artigare enn middels her.

Plotet er ikkje så spennande. Dave (Adam Sandler) rotar seg bort i noko bråk på eit fly, og endar opp i ei støttegruppe for folk som blir lett sinte. Men Dave er ein tilbaketrukken fyr som ikkje brukar å bli sint, og føler seg ganske så frustrert når han blir pressa til å bli med i denne gruppa. For oss som ser på så er det einaste frustrerande at det ikkje skjer noko spennande eller originalt. Det er frustrerande at filmen går i same retning som alt anna av Hollywood komedie. Det som reddar filmen litt er slutten, men om eg nemner den så blir resten bortkasta.

Alt i alt vart eg i betre humør av denne etter Dune, men ikkje mykje betre. Berre pittelitt litt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.4/10 (21,054 votes)

Eit einaste langt gjesp, som eg tvinga meg gjennom i håp om at den skulle bli bra etter kvart, men det skjedde aldri. Eg mista tråden om kven som sloss mot kven, og kvifor krydderet dei snakka om var så viktig, så eg gjekk vel eigentleg glipp av heile historien der.

Blant David Lynch sine filmar er dette den verste eg har vore borti, men også den mest påkosta. Har Lynch gått med på å lage denne for å få kreditt nok til å lage eigne prosjekt etter kvart, eller er dette nok ein spesiell film av fyren?

Spesialeffektar er ikkje vits å diskutere, dette er starten av 1980-talet og det dataanimerte er godt under middels. Men når det gjeld eldre filmar legg eg heller aldri vekt på å vurdere slikt, det er noko som berre er tilfelle ved nye filmar som heilt og holdent sel seg sjølv som effekthorer. Musikken er laga av Toto og er typisk filmmusikk, bortsett frå rulletekstsporet som tydeleg gir oss ei ide om kva tiår dette er laga i.

Ingen av karakterane her var særleg folkelege, og eg følte aldri at eg kom nær nok innpå nokon av dei til å verkeleg bli interessert i kva som skjedde eller skulle skje. I motsetning til dei lysare og meir humorprega Star Wars filmane så er dette mørkt og kaldt. Til tider blir bilde for mørkt for min kontrastsvake PC-skjerm, noko som eg ikkje legg merke til at den er anna enn når ein film går over hovudet på meg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.6/10 (1,469 votes)

Innimellom dukkar det opp filmar eg aldri har høyrt om, av merkelege grunnar, som eg absolutt burde ha visst om. Dette er ein slik film. Laga av Ralph Bakshi m.fl., basert på karakterar laga av (The!) Robert Crumb, og den første x-rated animasjonsfilmen, så burde eg absolutt ha lagt merke til den.

Det mykje å gripe tak i denne filmen, som i opprøret den gjer mot autoritetar, i den konstante ignoreringa av politiet, som i og for seg er framstilt i to griseskikkelsar, eit dametoalett i ei jødisk kyrkje (eller tydelege eit bygg berre for menn/rabbiar), og elles i kommentarar her og der. Filmen eg også overfyllt med banning, sex og narkotika, noko som tydeleg er grunnen til at den har blitt x-rated.

Teikningane er i beste Robert Crumb stil; rotete, men detaljerte og gode. I tillegg blir det brukt mange fargerike bakgrunnar som er med på å fange stemninga og humøret til filmen. Så det tekniske er ingenting å klage på.

Men historien er eigentleg litt tynn, og trass i at filmen varer i 75 minuttar, så blir det 75 lange minuttar. Eg skulle gjerne sett at filmen hang meir saman, og ikkje legge så mykje vekt på å stadig sjokkere med nakenheit og vald, det gjekk litt utover filmen som heilheit.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (13,539 votes)

Litt ut i filmen kjente eg igjen så mykje av handlinga at eg visste eg måtte ha sett filmen før, men det gjorde ingenting å sjå den igjen. «Fast Times at Ridgemont High» kjem i same sjanger som andre 1980-tals high school komediar eg har sett pris på, på lik linje med John Hughes’ High School Reunion Collection filmar, og då spesielt «The Breakfast Club».

Sean Penn er her noko av den styggaste eg har sett på film på ei stund, men heldigvis er både Phoebe Cates og Jennifer Jason Leigh her i massevis. Dessutan var det artig å sjå Judge Reinhold her berre få dagar etter han dukka opp i «Seinfeld» som ‘Aaron, the close talker’.

Når det kjem til denne type film så set eg ikkje så høge krav til anna enn dum og flau tenåringsforelskelse. Det er noko med det å sjå folk dumme seg ut, men at dei likevel klarar seg så bra. Her er det Mark (Brian Backer) som er den dumme, men heldige usikre fyren. I «Sixteen Candles» og «Weird Science» var det Anthony Michael Hall. Ein 1980-tals high school komedie utan denne type rollefigur er ikkje heilt det same.

Så gjenstår det å sjå om eg finn fram filmen igjen om nokre år, trur det er ein av dei titlane eg lenge har venta på å få sett, for så å finne ut etter å ha satt i gang filmen at den allereie er det. Det skulle ikkje vere meg i mot!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10