22 episodar.

Det er vel eigentleg ikkje så mykje nytt å skrive om Seinfeld, for serier durar og går i same bane som før. Med unntak av eit par episodar som eg er 100% sikker på at eg har sett i første eller andre, så er eg fornøgd.

Historiar som går igjen her, for dei som ikkje hugsar tilbake, eller eventuelt ikkje har sett episodane før, er som følgande: Kramer er i gong med ei bok om kaffibord, som kan brukast som kaffibord, ein ide som Elaine ikkje er så glad i, sidan ho må jobbe med Kramer via Pendant Publishing. George er som alltid arbeidslaus, og har nådd så djupt at han bur hjå foreldra sine. Jerry, vel, han får ny dame heile vegen, og gjer det han pleier å gjere. Vegen mot ein TV-karriere går ikkje vidare i denne sesongen.

User Rating: 7.8/10 (17,837 votes)

Ei godt eksempel på at krigen i Korea ikkje berre hadde negative sider, men har kunne danna grunnlaget for bakgrunnane til historiane i denne filmen. På lik linje, om ikkje betre enn «Full Metal Jacket» er dette ein av dei beste krigsfilmane eg har sett.

Sprø humor og god ironi, samt mobbing/dissing så ondsinna at det er ein fryd å sjå på gjer 2 timar til ingenting. Og karakterar som Hawkeye (Donal Sutherland) og Trapper John (Elliott Gould) er tvers igjennom galne. Det er heller ikkje å legge skjul på at Hot Lips (Sally Kellerman) lyser opp i den elles møkkete settingen.

Hot Lips: I wonder how a degenerated person like that could have reached a position of responsibility in the Army Medical Corps.
Dago Red: He was drafted.

Filmen frista meg nesten til å sjekke ut litt av TV-serien, som eg aldri har fulgt med på. Dessutan gir den meg trua på at det kan vere verdt å sjekke ut meir av Robert Altmans filmar.

Kan og nemne at dette er ein film eg gjerne trur eg vil sjå igjen i ei ikkje så altfor fjern framtid.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (7,098 votes)

Wim Wenders har laga ein fin film som diverre er litt for lang. Det kan vere dagsformen min, eller det at filmen faktisk er 2 timar og 20 minuttar lang. Men dei stundene filmen ikkje føles for lang i, gjer eit godt inntrykk.

Hovudpersonen vår, Travis, virka umiddelbart veldig kjent på meg, men eg klarte ikkje heilt å kople. Det måtte IMDb til før eg fann ut at han faktisk spelte ei stor rolle i Big Love, men eg har også sett andre filmar med han i, likevel om eg aldri heilt har tenkt over kven Harry Dean Stanton er.

Travis har vore sporlaust borte i 4 år når han får kontakt med bror sin igjen. Broren har teke vare på den no 8 år gamle sonen, sidan gutungens mor også har forsvunne. Etter kvart som Travis begynnar å kvikne til, får han igjen stemma og begynnar å oppføre seg som eit normalt menneske.

Det er ikkje så lett å forklare så mykje meir om filmen utan å røpe for mykje av handlinga. Tema i filmen og andre djupare ting la eg aldri vekt på å finne ut av, men heller på å sjå filmen som ein vanleg film. Noko den absolutt fungerte som.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.1/10 (6,422 votes)

Etterfølgaren til «Final Destination 2» baserar seg på det same som forgjengarane sine, og serverar sprø dødsfall på rad og rekke. Første gong var det eit fly, andre gong var det ein biltur, og denne gongen er det ei berg- og dalbane.

Det er med andre ord ikkje nokon revolusjonerande film, og når det heile blir gjennomført med ein gjeng ukjente fjes, gjerne med ein bakgrunn frå TV, er det ikkje å forvente noko spesielt her. Som underhalding og ungdomsfilm er det heilt greitt, og likevel om eg har sett historien før var det artig å sjå den igjen.

Måten folk dør på her er svært så blodig og grotesk, men ikkje grusom på den måten som «Saw II» gjorde det. Her er det ei overnaturleg kraft som set i gong det heile, og tanken om at det ikkje er menneske som står bak drapa letta nok trykket. Oppbygginga rundt kvar enkelt drapsepisode er godt detaljert, men kan finne på å overraske - til ein viss grad.

Forvent med andre ord ikkje anna enn det du (kanskje) har sett i «Final Destination 1» og «2». Men pass på å legge merke til fokuseringa på produkt som Apple Mac og iPod, Panasonic digitalkamera og Motorola Razr.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.0/10 (9,412 votes)

Etter å ha sjekka resymeet til Soderbergh oppdaga eg at eg faktisk har sett ein del av han før. Filmar som «Traffic», «Ocean’s Eleven» og «Ocean’ts Twelve», «Solaris», og pilot-episoden av «Unscripted» (som eg ikkje likte).

«Sex, Lies and Videotape» blir ganske annleis samanlikna med dei eg har sett, ettersom den er mykje meir jordnær og menneskeleg. Det er ikkje noko omfattande og kriminelt som i «Traffic» eller utanomjordisk som i «Solaris». Dette kunne ha skjedd i nabolaget ditt, iallfall i verste fall. Det kunne forsåvidt «Traffic» og, men ja, eg håpar eg blir forstått. Viss ikkje, så drit og. Eg likte iallfall denne filmen mykje betre enn «Traffic». Eg klarte å få kontroll på handlinga her, og karakterane samtala på ein måte som var absolutt fengslande. Det skal heller ikkje leggast skjul på at dei erotiske tema som blir tatt opp i nokon/flesteparten av samtalane var interessante.

Tidlegare har eg nemnt at eg ikkje likar Andie MacDowell. Men her var det faktisk ikkje eit problem. Rett nok synst eg fortstatt ikkje ho er noko særleg pen, men det er vel kanskje ikkje direkte sakleg å skrive om i denne samanhengen.

Peter Gallagher er som alltid stilig, og med eit bilde av han danna gjennom «The O.C.» så klarar eg ikkje forestille meg han som nokon drittsekk, uansett kva han gjer her. All ære til mannen med dei store augebryna, og Steven Soderbergh, og alle dei andre.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (50,128 votes)

I går prøvde eg meg for andre gong på denne filmen, og fann den utruleg mykje lettare å sette seg inn i. Eg mistenke difor Jon Blund for å ha æra eine og åleine av å ha forstyrra meg sist gong.

Lite overraskande når det gjeld Tim Burton er dette ein litt spesiell film, med eit snev av overnaturlege element, både i form av ein heil del fargerike historiar, og utanom. Ewan McGregor er den unge Edward Bloom som er sentral i dei fleste historiane, om ikkje alle. Han er langt i frå min favorittskodespelar, og eg klarte aldri heilt å sjå forbi det sleipe gliset hans. Filmen klarte heller ikkje heilt å involvere meg, og stundene det var meint å vere ei overhengande småtrist atmosfære fekk meg ikkje til å føle noko. Eg er litt skuffa på desse to punkta. Men historiane som blir fortalte er gode, og ikkje minst fortalt i flotte omgivnader med hjelp av ekte originalar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

12 episodar.

Etter lang ventetid fekk eg sett ferdig dei to siste episodane, ettersom det ikkje var den raskaste kjelda eg fann fram til. Serien handlar om ein gjeng 15-åringar som i gjengar slåss om ulike område i Shibuya (ein bydel i Tokyo), men det er ikkje det vanlege Shibuya det er snakk om, men ei avsperra eit der det skjer mystiske saker som ingen kan forklare.

Serien startar med at Tsuyoshi vaknar opp i ei sidegate med ein lappe i munnen der det står at han må komme seg ut av Shibuya. Litt etter litt finn han ut at ting ikkje er som det skal vere, og prøver å ordne opp, men det er lettare sagt enn gjort. For kontrollen over Shibuya er ikkje så lett tilgjengeleg.

Førsteinntrykket mitt av denne japanske serien var heller labert. Med ein klyppefrekvens og ei kameraføring som ein typisk MTV-serie blei eg litt oppgitt første episode, men det tok seg veldig opp heilt på slutten, og eg måtte sjå neste episode umiddelbart. Når eg i løpet av andre episode kom meg meir inn i den spesielle og mystiske historien fanga den interessa mi ein del meir, og med ein god cliffhanger på slutten av kvar episode såg eg det eg hadde tilgong til heile vegen.

Eg har aldri sett ein japansk serie før, bortsett frå anime, og er ikkje så kjent med korleis dei andre er. Her er det dessutan barn/ungdom som spelar i rollane. Men det fungerte rimeleg greitt, og klarar ein å oversjå dei litt småteite kommentarane til Piece eller dei rare stilane til folk elles, så er det duka for god underhalding. Takk til sharkbait via denne tråden på Filmantrop forumet for å ha opplyst om serien.

User Rating: 7.2/10 (13,753 votes)

Etter å ha lese kapittel 2 i Easy Riders, Raging Bulls (bok), følte eg for å sjå denne filmen som eg har hatt liggande i over 1 år utan å gitt den nærmare merksemd. Men den sprø historien rundt produksjonen satte fart på sakene, og eg angrar ikkje eit sekund på å ha funne fram godstolen og sett den i kveld.

Wyatt (Peter Fonda) og Billy (Dennis Hopper) set seg på motorsyklane sine og legg ut på ei reise frå L.A. til New Orleans for å oppleve Mardi Gras. Med seg har dei gøymt kokain i bensintanken som dei skal selge og bli rike på, for så å slå seg ned i Florida etter Mardi Gras.

Undervegs får me sjå flotte køyrescener med 60-tals rock, høyre sprø historiar rundt leirbålet, møte hippiar og oppleve den beste LSD-trippen eg har sett på film. Dessutan dukkar Jack Nicholson opp i rollen som skulle sette fart på karrieren hans, der han spelar like fantastisk som alltid.

Det vil vere å ta for hardt i å sei at filmen er satt sammen på ein god måte, det heile virka ganske enkelt, men det går likevel så godt at eg er storfornøgd med den. Så vel verdt 94 minutt, ein film som må sjåast!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.3/10 (1,027 votes)

Handlingsresume er å finne via IMDb, så det gidd eg ikkje skrive her til denne filmen.

Med historien satt til 1960-talets Sydney er det gjennomsyra med pastellfargar og motar frå tiåret. Kamerautsnittet på skrå her og der i så stor skala at eg måtte le av heile greia. Det er gjennomført med tanke på tidlegare filmstil, og blir sånn sett ikkje harry, berre litt.

Historien er ikkje spesielt original, men det fungerar godt nok, filmen utmerkar seg ikkje som ein av dei betre eg har sett, men var likevel god underhalding. Som den aller første DVD-filmen eg har sett i heilheit på ein mellomklasse 32″ LCD-TV (ikkje min), så var bildekvaliteten veldig fin, skarp og god. Og med surround (luksus eg sjølv ikkje har kosta på meg endå) var heile oppsettet klart.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (7,946 votes)

Det begynnar å bli ei stund sidan forrige film, meir bestemt ei veke. Når eg endeleg fekk satt meg ned med ein film blei det ein eg lenge har hatt lyst å sjå, men oftast har skyvd bakover i bunken til fordel for nyare filmar.

«Day of the Dead» fortsett etter der «Dawn of the Dead» slutta, og me møter ei håndfull mennesker som er igjen i ein militærbase, omringa av blodtørste levande lik. Med selskap i eit fåtall forskarar skal dei prøve å finne ut korleis dei kan stoppe dei levande lika før dei drep kvarandre.

Filmen er grotesk på ein fin måte, om det går an å sei det. Det meste når det gjeld avsliting av kroppsdeler, jafsing og gnafsing og blod, er så overdrevent at det ikkje er til å unngå å trekke på smilebandet. Og når ein først trur ein har sett det verste, så overraskar filmen igjen og igjen.

Diverre føles filmen som om den ikkje har fått all verdens pengestøtte, noko som resulterar i veldig mykje dialog, og litt for lite handling. Den kjem heldigvis ikkje i nærheiten av måten dei siste «Planet of the Apes» filmane var lagt opp, og er på den måten heilt akseptabel. Det har seg berre slik at det tek for lang tid før det blir fart i ting.

Filmmusikken i «Day of the Dead» er noko av det med mest trøkk i eg har opplevd på ei stund, og den har ein ting med å dukke opp overalt. Per i dag ville ein ikkje ha funne på å spe i så mykje «typisk» stemningsmusikk om det ikkje var meint som overdriving, og det blir slik i filmen at ein ikkje kan unngå å le av alle trommevirvlane kombinert med spenning i bilde, o.l.

Musikken er ikkje det einaste å le av, skodespelarane er nok ikkje plukka ut av eliten, og kan til tider oppføre seg som ein gjeng med amatør-teaterskodespelarar.

Men tross desse tilsynelatande negative faktorane mislikar eg ikkje filmen, men storkoste meg nesten heile vegen, med unntak av eit kvarter midt inni, der ting gjekk litt seint. Alt gørret, musikken og ikkje minst skodespelarprestasjonane i kombinasjon viste seg å vere ganske kraftfullt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10