13 episodar.

Eg kan ikkje unngå å føle meg litt tom innvendig, for når ein har fylgd ein serie i eit og eit halvt år (med pause innimellom), så set det sine spor. TV-serien «Huff», som er produsert av, og går på Showtime (USA), starta å sende i november år 2004.

Huff er kort for Huffstodt, og kallenamnet til einbarnsfaren og psykologen Dr. Craig Huffstodt. I tillegg til den smarte sonen hans, har han ein schizofren bror, ei mor som er litt for glad i alkohol, ein advokatvenn som er litt for glad i festing og rusmiddel, samt ein far som reiste sin veg når han var ung. Nok av problem å gripe fatt i her. Og det blir ikkje betre når ein av pasientane hans skyt seg sjølv i hovudet på kontoret hans. Den utløysande faktoren som får det til å tippe over. Slik startar første sesong.

Historien vidare i sesong 1 skal eg hoppe over, for dette omhandlar tross alt sesong 2. Med forventningar om at serien skulle fortsette på same nivå som første sesong hadde, vart eg diverre skuffa etter kvart som vekene gjekk. Det vart så kjedeleg etter ei stund at eg faktisk gav opp, og eg kom ikkje på at eg ikkje hadde fullført sesongen før 2 veker etter den var avslutta. Eg satte meg difor ned for å sjå dei 4 siste episodane, ei økt som igjen fekk meg til å sette pris på «Huff» som den serien den ein gong var.

Mot slutten av første sesong var det usikkert om Showtime skulle fornye serien, og det var difor ikkje noko bombe at den ikkje blei fornya for ein tredje sesong. Eg stiller meg forsåvidt positiv til at det ikkje kjem ut meir, for eg føler serien ikkje har noko meir av interesse å fordjupe seg i. Likevel om serien har gjort at eg har fått opp augo for skodespelaren Oliver Platt, som spelar den festglade advokatvennen Russell, har den eigentleg ikkje bidrege med så mykje. Eg trur faktisk rollefiguren Russell er hovudgrunnen til at denne serien i heile tatt har vore artig å følge med på. No skal seiast at resten av serien har sine augneblikk innimellom, og spesielt mot slutten skjer det veldig mykje. Eit fenomen som også fann stad i sesongavslutninga til første sesong, med ein av dei betre cliffhangerane eg kan komme på. Det er tydeleg at produksjonsselskapet har skjønt at serien ikkje hadde noko framtid, og det er lagt god vekt på ei gradvis nedtrapping mot slutten, likevel om nokre trådar forblir uløyste.

Andre sesong fokuserar meir på kjente av den familien som er kjerna i serien, og dette er grunnen til at eg føler at store delar av sesong berre står i stampe. Utgangspunktet for at eg framleise å sjå serien, i tillegg til den fantastisk artige skodespelaren Oliver Platt, var at eg tykkte familien Huffstodt var eit interessant problem. Det er difor ikkje rart eg blir skuffa når meiningslaust gruff dukkar opp heile vegen. Konklusjonen blir dermed at du ikkje går glipp av noko, så lenge du ser ein episode eller to for å oppleve Oliver Platt på topp!

13 episodar.

Arrested Development har heilt sidan starten tiltrukke seg merksemd i parodieringa av realitydokumentarar og såper, og legg ikkje skjul på å vere tydeleg sarkastiske når det gjeld noko. Tittelen gir eit tydeleg vink til gangen i serien, og det er ikkje så overraskande avslutning på serien.

Dette var ein kortare sesong enn vanleg, på grunn av den, før mange, overraskande kanselleringa av serien. Det tok meg difor ikkje meir enn i overkant av 1 dag å sjå ferdig, for sidan det er så lenge sidan eg såg andre sesong, så vart eg ganske gira når eg først kom i gang.

Som alltid skjer det eigentleg ikkje så mykje som fører serien vidare, familien Bluth rotar til alt for seg sjølv, og gjerne Michael. Og tilfeldige samanhengar på kryss og tvers av småting som har skjedd i tidlegare episodar med det som skjer i dei nye er underhaldande nok. I tillegg til gjesteframsyning av store skodespelarnamn som Charlize Theron og Ben Stiller.

På ein måte synd at serien er ferdig, men på anna vis greitt å komme seg vidare og sjå noko anna, for mangelen på utvikling gjer at eg berre kan takle visst mykje av dette i lengden. For ordens skuld kan eg nemne at tross kanselleringa, så har serien ei skikkeleg avslutning.

The Dudesons

Konseptet er langt frå nytt, for The Dudesons er ein Jackassklone som nettopp har starta på Spike TV. Programmet er altså amerikansk, mens personane er finske og stunta føregår i Finland. Det blir påstått at The Dudesons har drive på med dette lenge, og var “først ute”, men det har eigentleg ingenting å sei. Dette er moro. Nokon av stunta er hysteriske, andre berre sjuke. I første episode dukkar også Bam Margera og The Bloodhound Gang opp. Så om du likar Jackass, er The Dudesons å anbefale. Men eg trur aldri eg hadde klart å sett det på TV med 4 reklamepausar i løpet av ein halvtime (?), det er sjukt. På grunn av dette går diverre ein del av dei 20 minuttane med sending med til etter-pausen reklame og anna tull.

Blade The Series

Basert på Marvel sin teikneserie, akkurat som filmane, er det lagt opp til action i same stil som med Wesley Snipes. Men det er ikkje Wesley Snipes her, heller Kirk ‘Sticky Fingaz’ Jones. Første episode er ganske lang, 1 time 30 minuttar utan reklame, og fungerar dermed som ein film. Den fungerar mykje som ein introduksjon til rollefigurane og den vidare handlinga i serien, og har nok av slåsscener med middels og dårleg dataanimasjon. Eg likte aldri filmane, så det var vel meir fordi eg hadde lite å gjere på eg satte meg ned med dette. Og no veit eg iallfall kva eg vil gå glipp av framover.

IMDb: 6.4/10 (8,913 votes)

Ni år etter hendingane på Discovery, sender russerane opp eit nytt romskip for å finne ut kva som skjedde. Med hjelp frå amerikanske forskarar for å reaktivere Discovery og HAL-9000, i eit tid der USA og Sovjet står på kanten av krig, prøver dei å få svar på kva monolitten er, og opplever ein del mystiske hendingar.

2010 er både ein oppfølgar, men og ganske forskjellig til 2001: A Space Odyssey. Den er framleis vakker, men ikkje eit kunstverk på nivå med 2001, det er mykje meir vektlegging på dialogar, og forholdet mellom USA og Sovjet kjem tydeleg fram i besetningen på romskipet som blir sendt utover mot Jupiter. Den har likevel klart å bevare mysteriet godt, og er ikkje noko realistisk film for alt det menneske veit per i dag.

Stanley Kubrick har ikkje hatt noko med filmen å gjere, og var i mot ein oppfølgar. Etter 2001 var laga fekk han øydelagt alle modellane frå filmen så dei ikkje skulle bli gjenbrukt. Regissør her er Peter Hyams, og han står og bak screenplayet. Filmen er på lik linje med 2001 basert på ein roman av Arthur C. Clarke.

Litt lang er filmen, vel 2 timar, så heldigvis ikkje så lang som 2001. Eg trur aldri eg hadde klart å starte med den då. Sist eg prøvde meg på denne kom eg vel ein halvtime ut i filmen før eg gav opp. Det er heller ikkje ein film eg kunne tenke meg å sjå opp igjen, noko eg har lyst å gjere med 2001 når tiden er inne (om 10 år kanskje).

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.3/10 (6,255 votes)

Musikken er litt corny, men reint bortsett frå det er dette ein habil actionthriller. I jakta på ein pistol på avvegar følger me Joey Gazelle og vennen til sonen hans Nicky, Oleg Yugorsky, gjennom eit hardt miljø med pimps, gangsters, våpen og narkotika. Relasjonane til Joey er ikkje dei beste og handlinga som blir gjort i starten får dramatiske konsekvensar.

Filmen er mørk i bilde og gir ein dyster og kald stemning, det er lite smil, men heller mykje skyting og mørkt raudt blod som flyt. Dette er ikkje favorittsjangeren min, men god nok underholdning, og slettes ikkje traurig. Eg kunne likevel ha vore meir engajsert, men det er ingenting som rører meg. Verken i å vere grotesk eller kjenslelada.

Paul Walker spelar Joey Gazelle, og er for mange mest kjent som Brian i «The Fast and the Furious» og/eller Jared i «Into the Blue». Men dette er så mykje betre enn jalla japsebilar at eg faktisk ikkje tenkte over at det var same fyren før eg sjekka IMDb etterpå. Eg held meg heller til ein klassisk Mustang og ser blodutgyting med gritty stemning.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 2.7/10 (176 votes)

Eg fekk aldri sjansen til å bli med på å lage noko film verken på ungdomsskulen eller vidaregåande, men eg trur resultatet ville ha komme i same bane som denne.

Den startar på artig vis, med ei scene der hovudrolla Stacey spring gjennom natta iført tynn nattkjole, antageleg med nokon etter seg. Så blir det dag, og me blir introdusert til vennene til Stacey som alle har kvalitetar som å vere søt, har bra kropp eller når det gjeld gutane, ser ut som modellar. Dei har også alle til felles å vere ekte dritt framfor kamera. Noko som ikkje hjelp sidan historien både heng tynt saman, og er lite spennande, tross det store lasset med typisk spenningsmusikk som i andre thrillerfilmar.

“Sweet Insanity” is an odd mixture of low budget and talentless actors.

Det låge budsjettet merkast på bilde- og lydkvaliteten.

A 90-minute horror movie packed full of chills, SWEET INSANITY is about a new girl at the high school who terrifies her classmates with her mysterious powers.

Diverre fekk eg ikkje med meg noko av dette, kanskje eg har fått ein versjon med bortklyppte scener? Så, kva var eigentleg grunnen til at eg såg denne filmen? For det første den dårlege ratingen, innimellom får eg berre lyst å sjå ein dårleg film der eg kan hakke ned på alt og alle, rett og slett kose meg på andre si bekosting, ein uvane eg har. For det andre, vel, det var ingen fleire grunnar i utgangspunktet, men årsaka til at eg klarte å sjå ferdig filmen var utvilsomt dei søte jentene, utan dei hadde ikkje dette gått. Eg burde ha slakta filmen totalt, men eg klarar det ikkje, den var morsom på sin måte. Eg må likevel advare alle normale folk!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

25 episodar.

Det er cirka 1 år sidan eg såg ferdig første sesong av denne serien for første gong. Og sidan den gong har eg sett resten av serien til eg blei ferdig med den endelege sesong nummer åtte på slutten av våren.

Med god kjennskap til rollefigurane og ein idé om framtiden var det difor med andre auger eg såg på serien denne gongen. Umiddelbart blei det eit lite sukk, men serien kom heldigvis opp på godt nivå etter eit par episodar. Eg kjente igjen tilnærma alle episodane i handling, men er ingen kløppar på å hugse replikkar, så alt utanom dei beste punchlines gleda like mykje denne gongen. Men det er ikkje til å unngå å legge merke til at ferdigheitene til gjengen framfor kamera blir betre utover åra, for det er ikkje serien sterke side.

Når eg tenker over kva grunnen til at eg likar serien kan vere dukkar det opp følgande alternativ: tidsepoken og settingen gir ein litt meir groovy feel, det er meir fokus på gode gamle hobbyar og trender framfor å vere ein ungdomsserien som prøver å vere eit forbilde for dagens ungdommar. Det er greitt å sleppe unna mobiltelefonar og internett. Realisme er ikkje så nøye med, dumbass!

IMDb: 7.1/10 (1,179 votes)

Etter «The Pacifier» var det ikkje godt å vite kva Vin Diesel ville finn på som neste film, men når eg såg filmtraileren til denne filmen satte eg den kjapt på vil-sjå-lista mi. Filmen er meir enn traileren var, med ekte old-style gangstermusikk og favorittdvergen min Peter Dinklage («The Station Agent» og «Life As We Know It»). Sjølvsagt er det ikkje berre dette som gjer filmen god, Vin Diesel gjer ei morsom rolle som Giacomo «Jackie Dee» DiNorscio, utan å gå over streken i dumheit. Linus Roache klarar å stå fram som ein oppegåande bad-guy good-guy, og unngår å bli framstilt som folkefiende.

Med sine litt over 2 timar skulle ein fort tru det kunne bli kjedeleg, men eg føler filmen utviklar seg, og går så fort i tiden den strekker seg over at det fungerar. Eg er lite kjent i rettsal-sjangeren, bortsett frå å ha sett eit par episodar «Judging Amy», og har danna meg eit bilde av at ein rettsal er vitneutspørring og holding av talar. Filmen gjer ikkje noko nytt og er for det meste dette, og blir ikkje det heilt store i overraskingar. Men som film går det likevel. Eg kan framleis ikkje heilt sjå for meg Vin gjere anna enn å springe rundt og lire av seg typiske slengkommentarar. La oss håpe på fleire “alternative” rollar for han i framtiden.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Eg ser i ettertid at eg har vore veldig raus med å putte Absolutt anbefalt som mi meining på ulike filmar denne månaden. Heile 7 filmar har fått dette stempelet, men så har eg også sett 38 i løpet av juni.

Eg er nesten frista til å lage ei liste med 6eks utvalte og liste dei alle, for alle filmane byr på heilt forskjellige opplevingar, men eg vil halde meg til min påstarta tradisjon med å nominere tre, deretter trekke fram ein til slutt.

Etter mykje fram og tilbake har eg beslutta å rette fokuset mot «Ghost World», «Before Sunset» og «V for Vendetta».

«Ghost World» blir den filmen eg vil anbefale mest, ettersom det er den filmen som har festa seg best i tankane mine i ettertid. Ein verdig adapsjon av ein grafisk roman, men likevel ikkje heilt korrekt sett på historie mot historie, noko som gjer sitt til at ein får ei ny oppleving om ein berre har fått sett/lest eine.

I grunn kan eg gå god for alle 7 «Aboslutt anbefalt» filmane.

IMDb: 5.8/10 (2,208 votes)

«American Dreamz», dreamz with a z, er av den type film som har ein god og morsom filmtrailer som eg gjerne ser meir enn ein gong. Filmen er dessverre ikkje, noko som ikkje er overraskande, så god som den gir uttrykk for i filmtraileren. Den er derimot betre enn mykje av det andre som kjem ut, i og med at den tek satire på eit nivå som i grunn ikkje foreset anna enn basiske amerikakunnskapar, og kombinerar det med den vanlege typen humor. Med det tenker eg på Hollywood utan fyll og fest.

Eg trur likevel du bør skygge unna denne viss du er på jakt etter ein blanding av «American Pie», «About a Boy» og «In Good Company». Likevel om det er same regissøren og mange av dei same skodespelarane, blir det ikkje same moroa som det var i dei to førstnemnte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10