User Rating: 6.8/10 (5,557 votes)

Eg er litt flau når eg seier at eg hadde det fint ved å sjå denne filmen, for som Tor Andre påpeikar i bloggen sin så er dette ein «glatt, kommersiell film produsert for Disney Channel» og eg er nok langt frå målgruppa til den kanalen. Vanlegvis har eg vanskeleg å zappe forbi denne kanalen, rett og slett fordi dei fleste real-persons produksjonane der er så dårlege at eg berre må sitte å le ei stund.

Det er mykje dårleg med filmen, som er sterkt prega av svak playback og dårlege skodespelarar. Songstemmene høyres ut som dei er køyrt gjennom eit dataprogram nok gonger, og det heile er basert på ei banal historie som kunne bli avdekka i løpet av dei 10 første minuttane. Likevel er dette ein så glad og ungdommeleg film, som ikkje prøver å laste over nokon større problem på sjåaren. Det er ein god film til å skeie litt ut med, den gjer mykje bruk av klisjear og krev stort sett ingenting av sjåaren.

Om eg skulle velge mellom å følge denne musikalsjangeren framfor den som Chicago tek, så er valet ganske enkelt. Eg kan ikkje fordra «Chicago», og foretrekk heller eit kunstig miljø i form av high school som i denne filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

24 episodar.

På spørsmålet om eg har ein favoritt TV-serie svarar eg alltid at det kjem an på sjanger. Å utelukke Smallville til fordel for The Sopranos kan virke som eit enkelt val for visse, men blir vanskeleg for meg, ettersom eg trufast har fulgt begge seriane sidan starten av tiåret ein gong. Den barnslege fasinasjonen min for alt drama som rullar over skjermen har etter kvart dabba litt av, og det skal meir til for at ein serie når toppen i sin sjanger. Men House klarar med denne sesongen å bevise at mine godord om første sesong ikkje var i kampens hete.

Når NRK1 annonserte at dei skulle starte å sende House vart eg litt overraska. House er ein FOX produsert serie, og andre FOX produksjonar med suksess som Prison Break og The O.C. har for å sammenlikne blitt kjøpt opp av TV3. Hadde det vore ein HBO serie hadde eg sett på det som sikker gambling. Eg vart overraska fordi House er eit veldig bra val av ein populær amerikansk serie, noko eg ikkje koplar med NRK1 og senderommet 21:45 - 22:30. Men eg er glad på vegne av alle dei nye som vil få sjansen til å sjå serien. Den kan vere litt tung å komme seg inn i, men tek seg veldig godt opp etter kvart.

Fordelen med å starte på 2. sesong er at ein ikkje går glipp av vesentleg humor dei første episodane, sett at ein allereie har sett 1. sesong. Men ei ulempe kan vere at den ikkje er så god som 1. sesong. Eit slikt skilje er ikkje nødvendig å opprette her, dette fortset i dei veletablerte spora som blei lagde av dei 22 første episodane. Ein anelse meir personleg drama er lagt til, men det går aldri utover sakene, iallfall ikkje på ein negativ måte. Sesongen er noko av det beste eg har sett i det siste, i tillegg til Twin Peaks (s01) som eg såg i løpet av ein dag, og eg fann meg sjølv i å sette på episode etter episode, ei glede eg ikkje har opplevd på ei stund.

Eg vil ikkje gjere anna enn å anbefale alle å gi serien ein sjanse, sjå nokre episodar på TV før du ev. skulle finne noko stygt å sei om den.

Eg har sett nærmare på fire seriar som er aktuelle som nykommarar for tiden på amerikansk TV. Her følger korte oppsummeringar og tankar omkring pilotepisodane til 1 kort komedie og 3 lengre drama.

The Class

Sitcoms som «Friends», «Two Guys and a Girl» og «How I Met Your Mother» må vere ein av dei vanskelegaste sjangrane å skape noko nytt i. Det er alltid forholda som vil vere bindeleddet, og suksessen kjem an på skodespelarane og karakterane. CBS «The Class» ser ut til å føye seg i rekka av dårlege forsøk. Ei lita gruppe menneske som gjekk i 3. klasse på barneskulen møtes under ein reunion, og kjerna i den gruppa igjen vil bli fulgt vidare i eviglange trøyter (er det eit ord?) om forhold og forviklingar. Eg ser ingen framtid for serien rett og slett, når ingen av karakterane virka spesielt interessante eller originale, bortsett frå ei kanskje, nok om det. Det er ikkje grunnlag nok for å bruke tid på iallfall. Fjorårets nykommar på same kanal, «How I Met Your Mother», hadde i det minste ei historie som la grunnlag for seriens forhold og strabasar, og betre vitsar enn «The Class». Ein serie som trygt kan bli oversett.

Heroes

Den hittil beste pilotepisoden eg har sett i år. Ei god blanding av drama og sci-fi, mest av det første i grunn, men akkurat nok av det andre til at det gav meirsmak. Me møter nokre mennesker, plassert ulike stader i verden, som har oppdaga eller vil oppdage at dei har ulike spesielle emner. Eg kan nemne fly og tidskontrollering som to av dei. Som naturleg er i superheltesjangeren så vil det skje noko grusomt, og det er grusomme folk å stå i mot. Dette er ting som det virkar som serien vil utdjupe meir seinare, for når det gjeld pilotepisoden så er den hovudsakleg ei utgreiing om dei personane som me skal følge. Og på det settet klarar den jobben sin med glans, ikkje nok med at me får ei innblikk i dei spesielle emnene deira, eg følte at eg fekk bli godt kjent med dei og. Hadde eg hatt meir av denne serien liggande kunne eg glatt brukt heile kvelden på den, så engasjert blei eg av denne enkle 52 minuttar lange pilotepisoden. Ein serie som eg vil sjå meir på etter kvart, og som godt mogleg kan utkonkurrere «Jericho» som nykommar i TV-programmet mitt.

Kidnapped

Den 15 år gamle sonen til eit rikt ekterpar i New York blir kidnappa, og privatefferforskaren Knapp som er spesialisert på kidnapping blir leigd inn for å finne han. Knapp ønsker ingen innblanding av FBI, som betyr at FBI sjølvsagt blir kopla inn i saka etter kvart. Når sonen ikkje blir funne i første episode er det klart at dette vil vere ein av seriane der jakta vil gå over ein heil sesong. Om ein likar etterforskingsseriar så vil eg tru denne serien her kan vere av det rette slaget. Sjølv var eg ikkje på jakt etter ein serie i denne sjangeren for å følge den vidare, men likte likevel det eg såg.

Runaway

Ein av dei nye seriane til The CW, kanalen som består av samanslåtte WB og UPN, er dette thriller-dramet om ein familie som er på rømmen etter faren i familien har blitt beskylda for drap, m.m. Den er bygd opp i no-tid, med flashbacks til livet før flukten, på same måte som «Prison Break» og «Lost» har gjort seg god bruk av. Med politiet i hælane, og ein ukjent farleg person med formål i å øydelegge for familiefaren hengande over skuldrene, handlar dette om å halde seg skjult og reinvaske namnet sitt. Etter tre veker på rømmen budset dei seg i ein liten by og startar frå scratch av til problema løyser seg. Naturleg nok vil nye problem dukka opp når ei ny identitet skal byggast, og all historie skal skjulast. Dette er spennande nok, men stiller litt svakt ettersom flukta også er eit tema i allereie etablerte «Prison Break». Ei nærmare samanlikning vil vere vanskeleg å gjere, ettersom eg ikkje har fulgt den andre sesongen av P.B., og då ikkje kan rette fingeren mot det å vere truverdig. På spørsmålet om dette er ein god og spennande serie vil eg svare ja, men på spørsmålet om eg sjølv kan tenke meg å vie tid til å følge denne historien etter å ha sett piloten åleine vil eg svare nei.

User Rating: 6.7/10 (324 votes)

Ein dokumentar er noko som skal dokumentere noko. Det å dokumentere inneber enkelt og greitt at noko skal bli sagt. Krava som folk stiller til ein dokumentar er derimot ein anna sak, mine krav til ein dokumentar er at informasjonen ikkje skal vere skjult. Den skal heller ikkje vere redigert eller satt sammen av ulike stemmer for å oppnå ein påvirkande effekt. Den skal rett og slett vere ekte, subjektiv og ikkje propaganda. Surplus er reinspikka propaganda, og ein lite truverdig ein og. Den brukar virkemiddel som humor og repetisjon, som eg i andre tilfeller kan godta, men ikkje i denne settingen. Når det kjem til engasjement, så lykkast filmen i å skape diskusjon blant sjåarane, det er vanskeleg å holde seg likegyldig til formen Surplus kjem i form av. Men eit visst punkt ut i dokumentaren blei eg så oppgitt av den subjektive vinklinga at eg rett og slett måtte snu meg vekk og ta ein pause.

Det handlar som dokumentarens tittel tilseier om å konsumere, og i denne forstand varer. Filmen rettar kritikk mot dagens forbrukssamfunn, og har lite positivt å sei om det. Intervju med John Zerzan som snakkar om det idylliske steinaldersamfunnet, klipping av kjente poliktikarar med humoristisk voiceover, opphausar det enkle og glade systemet som er faktum på Cuba, der folket ofte berre har eit enkelt merke innan kvart produkt å holde seg til. På dette område er dokumentaren faktisk sjølvmotsigande, når me tidlegare får innprenta at det å måtte velge mellom 3 ulike produkt ikkje er friheit, og så blir det enkle med Cuba seinare ein god ting.

Visuelt sett er dette ein fin dokumentar, men på alle andre områder må eg sei det var ei trist farse. Eit par områder kan ein sjølvsagt vere enige i, men som nemnt tidlegare så er ein av mine krav til dokumentaren at den skal vere subjektiv, spesielt når det er eit så politisk tema.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.6/10 (4,356 votes)

Ein etterlengta dokumentar som absolutt ikkje skuffar. Terry Zwigoff har klart å lage ei ærleg framstilling av Robert Crumb, og får verkeleg fyren til å snakke om alt: fetishar, holdningar, tvangstankar, sex og sjølvsagt oppstandelsen av mange av dei mest kjente seriane og teikningane hans.

Det blir ikkje lagt skjul på noko her, og intervjua med andre familiemedlemmar er veldig nærgåande. Det eg likar her er at Zwigoff ikkje er med foran kamera, at det er R. Crumb som er hovudpersonen, og at Zwigoff ikkje forsøker å vere ei dokumentarfilmstjerne som skal få fram hans eigne opplevelsar i møte med Crumb.

Dokumentaren er lang, 2 timar faktisk. Det vil sei at det er tid til å få vist massevis av tidlegare og aktuelle arbeid (i 1994) av mannen med pennen. Lengre dokumentarar kan ofte bli litt trasige å følge, men eg tykkje denne klarar å halde interessa oppe heilt til slutten.

Robert Crumb: When I - what was it - about five or six? - I was sexually attracted to Bugs Bunny. And I - I cut out this Bugs Bunny off the cover of a comic book and carried it around with me. Carried it around in my pocket and took it out and looked at it periodically..

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Hollywood, Le Regne des Series

Ev. «Hollywood, the Reign of Series» eller «Hollywood - verdens seriemeister» som NRK1 kalla dokumentaren når dei sendte den i «Fakta på lørdag» i går kveld. Dette er ein dokumentar som forsiktig skrapar overflata i TV-miljøet i USA, og spesielt i Los Angeles. Kortfatta informasjon om korleis seriar oppstår, litt om nettverka og dei største seriane, oppbygging av episodar og meir. Til å vere 45 minutt fekk dokumentaren med ein del interessante poeng, statistikkar og TV-seriar. Intervju med McNamara og ein heller rask analyse av «E.R.» («Akutten») sin oppbygging er noko av det som kom med her.

Studio 60 on Sunset Strip

I tråd med gårsdagens dokumentar om TV-seriar i Hollywood fekk eg sett pilotepisoden av denne serien, som også handlar om TV-verden i Los Angeles, og då nærmare bestemt i form av eit TV-show med same namn som serien. Om den har potensiale for suksess er vanskeleg å forutsjå. Grunnlaget er interessant; å følge eit populært TV-show bak kulissene i dens drama og politikk. Pilotepisoden er ikkje mindre original at den går ut på å samle folket som vidare skal forsøke å få «Studio 60» opp igjen på eit nivå den ikkje har vore på lenge, og å introdusere eit par av problema den står ovanfor. Eg var lenge i tvil om eg hadde lyst å sjå meir av serien, men dei 5 siste minuttane med sine ‘eventyret begynnar’ filosofi klarte å engasjere litt. Og serien har absolutt skodespelarane på si side: Matthew Perry, Bradley Whitford og Amanda Peet er frå før av store namn. På ei anna side har eg kjensla av at det ikkje vil vere dokumentarisk effekt nok frå livet bak kamera til å halde meg interessert i lengden, for det var det som tok mest av merksemda mi i denne episoden. Så eg gir meg etter pilotepisoden, og skyggar difor unna serien som nemnt tidlegare. Sjå fram til fleire pilotoppsummeringar framover med betre sammenheng enn denne om «Studio 60».

User Rating: 6.4/10 (9,270 votes)

Også kjent som «Night Watch». Eg kan skjønne at dette vil appellerere til enkelte personar med sin mørke historie og fancy effektar, men klarte ikkje heilt å følge handlinga og dei fancy effektane i ein slik sammenheng gir meg ingen spesiell glede. At det er ein russisk film ser eg ikkje som noko problem eller pluss, dette kunne ha vore japansk, indisk eller amerikansk utan å ha gjort saken betre.

Tøff musikk, vampyrar, ei historie med grunnlag i middelaldersk kamp mellom det gode og onde, mørkt blod og ‘andre’ (spesiell type folk) med spesielle emner er ingrediensane til filmen. Høyres dette bra ut så er det kanskje verdt å sjekke ut filmen, eg hadde håpt den skulle vere meir original enn som så, og vart difor litt skuffa.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (205 votes)

Det tok litt tid før eg endeleg skjønna poenget bak tittelen til filmen, at det har meir å sei enn berre å vise til dei få køyretimane filmens hovudrolle, Ben Marshall (Rupert Grint), har. Filmen kviler hovudsakleg på hans og Evie Waltons (Julie Walters) skuldrer. Dei er den kjekke kombinasjonen av ein stykk ungdom og ei gammal pensjonert skodespelarinne. For å avfeie det først som sist, dette er ingen nyversjon av «Harold and Maude», sjølv om stilen og nokre av karakterane kan virke like. Spesielt bilen til Evie trakk merksemda mi ganske tidleg.

Så, kva handlar filmen og? Ben er veldig sky, har ei overbeskyttande mor og høyrer til ein veldig kristen heim. Han får seg sommarjobb hjå Evie som hushjelp/assistent/venn, og blir pressa til å gjere ting som mora hans absolutt ikkje ville latt han gjere, som for eksempel å reise på ei-natts telttur.

Dette er lun britisk humor, ein film av typen feel-good, og har ei god blanding av engelsk natur og musikk, samt innspel av skotsk kultur. Den er til tider veldig flau, klarar å frustrere og er fin å berre sette seg tilbake i sofaen og følge med på.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 4.7/10 (4,338 votes)

Mighty Ducks har blitt eit varemerke, og det går utover spelarane. Når dei skal konkurrere på internasjonalt nivå under banneret til U.S.A. er det blitt pengar med i bilde, og spesielt Coach Gordon Bombay ser ut til å tene godt på dette. Den eksakte summen er uviss, men visstnok stor.

D2 er ikkje anna enn ein middels film i forhold til den første, som i det minste hadde ein begynnelse. Her blir det bygd vidare der The Mighty Ducks slutta, og filmen føles stort sett ut som ein eviglang midtdel. Det vitnar om at det kunne blitt laga nok av Mighty Ducks filmar om Disney hadde bestemt seg for det, men heldigvis blei det med 3, som kanskje er 2 for mykje uansett. Det gjenstår å sjå kva den tredje filmen vil bringe.

Ettersom eg har blitt litt strengare på kven som får ‘Bra’ og ‘Grei film’ så hamnar D2 under The Mighty Ducks på skalaen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (558 votes)

Ein heilt grei biografisk film om 50-talets populære pin-up modell Bettie Mae Page. Ei litt naiv, men også smart, ung kvinne som ikkje føler at det nokon har glede av skal vere ei synd. Filmen er passe moderat som biografisk film i forhold til filmar som bl.a. «Walk the Line», og klarar aldri å involvere meg på noko kjenslemessig plan. Den når aldri dei høge toppane, men synk heller ikkje til eit lågt nivå. Eg vil sei det er ein heilt grei film, men som det ikkje er nøye at vil forsvinne i havet av så mange andre greie filmar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10