User Rating: 8.1/10 (7,750 votes)

Er dette verkeleg meint som ironisk underhalding, eller står faktisk tobakksindustrien bak? I filmen blir eit samarbeid mellom ‘big tobacco’ og Hollywood omtalt, på eit mykje tydlegare nivå sjølvsagt, men det kan jo og bli sett på som at filmen gjer narr av sjåaren, som blir proppa full med, ikkje akkurat direkte, men likevel, godsnakk om sigarettar.

Dette tek meg over på filmens djubde. Eg synst filmen gjer seg godt både som enkel humor og det at den har ein djupare, meir tankekrevande, humor. Det er flust med ironi, sarkasme i denne tobakksrelaterte satiren. Nok av organisasjonar får smake av kritikken her, på eit underholdande grunnlag. Dette er med på å løfte filmen over mykje av Hollywoods PR-kåte komediemateriale, og gjer at eg trur filmen vil klare seg betre hjå dei som set pris på ein meir intelligent sak.

No skal eg ikkje skryte filmen opp i skyene, for det finst mange element som er tatt med for å gjere denne filmen publikumsvennleg, og eg set pris på det. Ta Adam Brody, stjerne frå The O.C.. Visst passar han inn i filmen i og med at sarkasme er hans beste innspel i den nemnte serien, men gjer han så mykje meir her enn å appellere til nettopp den typiske ungdommen som ser The O.C.? Eg kan godt skyte inn at eg sjølv har sett alt som er av The O.C., og har ingenting i mot at han dukkar opp her, for morosam er han.

Andre kan godt finne grunnar til å ikkje sjå denne filmen, men til sjuande og sist er det underholdingsverdien som tel for min del, og eg hadde stor glede av å følge enkle ting som sceneskifte som danna ei tredje meining, lese ironien i episodane som oppstår, og notere meg alle dei triksa og den informasjonen (som ikkje nødvendigvis er sann, men likevel artig) som blei gitt.

Har eg skifta syn på tobakk? Nei, filmen er både balansert nok, og det skal meir til enn dette for å endre synet mitt på eit så omfattande område.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.9/10 (160,663 votes)

Tiden flyr, noko som merkast dei gongene eg ser opp igjen ein av filmane i «Ringenes Herre» trilogien. Det er snart 3 år sidan den siste filmen kom på kino, og det er tredje gong eg ser filmen. I forbindelse med den oppteljinga oppdaga er også at det manglar eit innlegg i filmdagboka som skulle vore her i desember 2004, den gongen Extended Edition av «The Return of the King» kom ut på DVD, lite å gjere med det no.

Eg har ikkje mykje nytt å sei om «The Return of the King» som ikkje er sagt før, og kunne prøvd å finne opp ein kreativ måte å fylle dette innlegget på. Det einaste problemet er at eg ikkje er i det kreative hjørnet, og må overlate innlegget til kjedeleg tomsnakk. For noko må stå her, så eg kan søke opp igjen innlegget neste gong eg ser filmen, og lurar på kva eg tykkte sist. Vent litt, når eg seier det på den måten så må eg vel skrive litt sakleg likevel.

Denne gongen var «The Return of the King» ei anna oppleving, ettersom det var første gongen sidan den gjekk på kino eg såg den i surround, og første filmen eg såg på mitt endelege 5.1 surroundsound anlegg, som har latt vente på seg i fleire år. Lyden var difor ingenting å utsette på, heller ikkje filmen for den del, den var like sterk kjenslemessig som sist viss eg enrindrar korrekt. Den var også litt i lengste laget som sist, og kravde på sitt vis to dopausar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Jericho

Har skrive nokre få ord om denne serien på Filmantrop forumet. Les her. Reknar med å følge den vidare iallfall eit par veker framover for å observere utviklinga.

Lois & Clark: The New Adventures Of Superman

Denne serien har blitt ein akilleshæl i TV-timeplanen min etter kvart, ca halve tredje sesong var unnagjort i løpet av starten av august, men meir har det ikkje blitt. Eg har prøvd, men serien har blitt tam, kjedeleg, og teit. Enkelte av folka er blitt irriterande som dårlege skodespelarar, og eg har bestemt meg for å legge serien på is for godt.

Det er ei skummel tid eg står ovanfor, for det er sesongstart i USA. Ei romsleg neve nye seriar som virkar interessante på eit eller fleire område er å få tak i allereie. Nokon har allereie tjuvstarta, men det er frå og med denne veka at det meste vil dukke opp. Litt generelt om alt følger.

Den nye komiserien «The Class» er ein av dei seriane eg er usikre på, men som kanskje hadde vore artig å sett. «Smith» er eg også usikker på: hardbarka action med Ray Liotta, Virginia Madsen og Amy Smart. Kan vere spennande, eller floppe fullstendig. «Studio 60 On The Sunset Strip» var nemnt i ein artikkel på Dagbladets nettsider, og er vel ein av eg kjem til å skygge unna, eg har nok med «How I Met Your Mother», som har komme i gong med sin andre sesong i denne sjangeren. «Heroes» er ein serie eg har lyst å sjekke ut ved eit seinare tidspunkt, men ikkje mens det går på TV.

Men for ikkje å dra det ut med seriar eg kunne tenke å sjekke ut, så skal eg fatte meg kort. «Jericho» er den einaste ny serien eg har tenkt å få med meg frå starten av, i tillegg til nokre få andre som eg skal fortsette med frå før. Post-apokalypse temaet er eit interessant område, og står ferskt i minne når eg nyleg har sett ferdig første sesong av «Jeremiah». Når namnet i tillegg er ganske likt «Jericho» og «Jermiah», så har vel eigentleg nysgjerrigheiten tatt meir overhånd. Eg vil difor komme tilbake med ein liten oppsummering etter å ha sett første episode, kanskje i løpet av morgondagen allereie.

Av seriane eg fulgte i fjor og i vår, så blir det «My Name Is Earl», «Smallville», «Veronica Mars» og «Lost» som i første omgang er aktuelle. Sistnemnte er den eg er mest usikker på, ettersom store deler av serien til no har vore prega av fillers, og det har irritert meg meir og meir. «Desperate Housewives» utgår som fast på programmet.

Den totale lista blir då på 5 titlar, i tillegg til litt ekstra ved jul og påske av dei eg ikkje ser fast. Hjelp meg berre med ikkje å falle ned i same rytme som i vår, då lista til slutt vart over dobbelt så langt med seriar som «Las Vegas», «Prison Break», «The O.C.», «Everybody Hates Chris», «How I Met Your Mother», m. fl.

20 episodar.

Jeremiah er kanskje ikkje den mest kjent serien, men gjekk for ordens skuld på Showtime (USA) mellom mars i 2002 og september i 2004. To sesongar, der den andre er litt kortare enn den første, blei det alltså før serien såg sin ende.

Historien er som følgande. Eit virus har tatt livet av alle menneske over pubertetsalder, og no - 15 år etter, i ein post-apokalyptisk setting, følger med ein ung mann, Jeremiah, og hans nye venn Kurdy. Serien startar med å introdusere Jeremiah, og Kurdy følger på i løpet av første episode, som er ein dobbel på totalt 1t 30min. Dei kjem etter kvart fram til Thunder mountain, ein militærbase (i eit fjell) der ei gruppe menneske har samla seg. Og dei får innpass i denne gruppa. No spoila eg stort sett heile første episode her, så det er sagt, men det må til for at forklaringa om kva serien for det meste handlar om ikkje skal bli meiningslaus. For Thunder mountian gruppa får Jeremiah og Kurdy i oppdrag å reise rundt og samle informasjon, m.m., og støytar i denne sammenhengen på ei mengde ulike grupper menneske, oftast med eit større problem per episode. Også blir det til å løyse desse problema.

Det er kanskje 3 eller 4 år sidan eg forrige gong såg denne serien, og den gjorde altså så godt inntrykk på meg at eg ville sjå den igjen. Litt av magien er blitt borte, og 20 episodar er i lengste laget, men eg blei iallfall godt knytta til folka her igjen. Ei hovudhistorie vil få meir kjøt på beinet etter kvart utover første sesong, og serien samlar nye trådar undervegs som saman gir ein viss idé om kva retning det heile tek. Saman med å forkynne, i form av enkeltbasert episodehistoriar, at samla står ein sterkare, alle individ er like mykje verdt, ein må stå opp for seg sjølv, osv. I tillegg er det ganske lett å gjennomskode at det heile har ein religiøs undertone, og det er veldig ofte snakk om ein gud i ein eller anna form, tru på ein gud, eller mangel på tru/tvil. Mest opp mot kristendommen - sidan det jo er ein amerikansk serie. Eg har i grunn ingen problem med ein serie av denne typen, så lenge det ikkje er snakk om propaganda i nokon form, Jeremiah held det også på eit labert nivå. Det er heller snakk om sentrale menneskelege verdiar og rettigheiter, osv.

DVD-boksen eg skaffa meg var heilt grunnleggande, ingen ting å skryte av, men heller ingenting å klage på. Det var bilde i 4:3, stereo-lyd og ingen subtitles. Kvaliteten på det som var holdt middels standard. Eg skulle gjerne sett ein widescreen edition med surroundlyd og ei form for underteksting, men det er berre ønsketenking. Andre sesong har eg ikkje sett noko spor av, det er over 2.5 år sidan denne boksen kom ut, så det spørs kva som skjer. Eg meinar å hugse at det var den andre sesongen som var mest spennande, ettersom den hadde ei klarare historie som gjekk gjennom episodane.

User Rating: 7.7/10 (692 votes)

Mitt første møte med indisk film var denne historiske gjenfortellinga av opprøret i India på slutten av 1800-talet, leda av helten Mangal Pandey. Det er ein rimeleg kort film i forhold til det eg hadde forventa meg av ein indisk film, og ikkje fullt så mykje dansing og musikk. Ikkje det at det ikkje var dansing og musikk, for det var fleire innslag av det her og. Men eg hadde kanskje forventa meg litt meir av det.

Det var ein fin film, verkeleg engasjerande på ein lett måte, eg likar generelt ikkje krigsfilmar, men denne hasta aldri avgårde, og pressa heller ikkje så mykje på med slagscener. Det er dessutan blanda inn ei fin historie om vennskap her, og fleire andre ting får også god plass i filmen.

Det blir vanskeleg å vurdere denne sidan det som sagt er min første Bollywoodfilm, viss ein kan kalle dette ein Bollywoodfilm, eg er litt usikker på om det er nokon spesielle ting som skal til for å kalle det det. Hollywoodfilm på folkemunne blir jo ikkje alltid laga i Hollywood så, korleis det er omkring Bollywood er ikkje godt å sei.

Einaste eg kan konkludere med er vel at filmen opna augene mine for at det ikkje nødvendigvis berre er kjærleik og dans i indisk film. Dette visste eg vel innerst inne, men det er godt å ha fått bekrefta det. Tenker likevel eg må sjå ein film i den retninga snart og. Tips folkens?

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.6/10 (6,211 votes)

Det må eg seie, til å vere Disney, familiefilm, sportfilm og med og helst for barn, så gjekk dette som smør på glatt is. Eg vil gjere eit forsøk på å sammenligne den med «Bad News Bears» fritt etter minne.

Trenaren, Gordon (Emilio Estevez) vs. Buttermaker (Billy Bob Thornton), i utgangspunktet mislikar dei ungar ganske sterkt. Buttermaker held vel lenge på denne haldinga i forhold til Gordon, som raskt blir unganes beste venn/trenar, i beste Disneystil.

Laget, ungane som ikkje gjer det beste på bana, verken på isen eller grasmatta. Det store spørsmålet er kvifor ungane spelar når dei er så dårlege, det er jo ikkje kjekt å tape heile tiden. The Ducks er ikkje dei verste eg har sett, og kjem fort inn i ein god rytme med litt lagånd og ein trenar som forstår dei. «Bad News Bears» er heilt på trynet, og burde aldri ha fått røre ei baseballkølle.

Motspelarane, her i form av Hawks (Ducks vs. Hawks, enkel metafor), i «B.N.B.» var det … vel, hugsa ikkje, det får vere det same. Eit av dei første laga me møter, og som klart vil bli motstandaren i skjebnekampen. Ein gjeng med bøller, viss trenar har ingen skruplar for kva som skal til for å vinne.

Outsideren, den store Fulton Reed og den tøffe Kelly Leak. Naturlege talent på kvart sitt område, blir henta inn utover i filmen. Fulton er urealistisk hard med hockeykølla, Kelly var vel flink i det meste på baseballbana.

Elles er det den feite guten, gutejenta, nerden, talentet og dei andre vanlege spelarane i forskjellige variantar som går igjen i desse to filmane. Ulik sport, men dei er likevel så like. «B.N.B.» skor seg på Thornton som alkoholikar og satsar kanskje på å trekke eldre publikum i tillegg. «The Mighty Ducks» er ein rein from-rags-to-riches film, i overført betydning, altså noko som from-losers-to-winners. Den lykkast betre til det den er meint å vere enn «B.N.B.», men eg kjem likevel med ei åtvaring: Dette er ingen storfilm, men ein grei sjangerfilm.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.6/10 (2,647 votes)

Siste til Altman er ein film omkring ei sending av det kjente amerikanske radioprogrammet med same namn som filmen, som har gått frå ulike scener i over 30 år. Er litt usikker på historien på eit vis, for filmen var ikkje så interessant at eg tok meg bryet å sjekke opp særleg omkring den. Musikken er det som utgjer filmen, sammen med stemma til Garrison Keillor, som er ein av dei betre radiostemmene eg har høyrt, trass at programmet ikkje var så interessant.

Filmen er full av stjerner: Woody Harrelson, Tommy Lee Jones, Kevin Kline, Lindsay Lohan, Virginia Madsen, John C. Reilly og Meryl Streep, for å nemne dei største. Det, sammen med ein veldig sterk rating frå IMDb, gjorde vel sitt til at eg såg filmen, halvparten iallfall. Resten gjekk i bakgrunnen, for musikken fungerte så lenge eg slapp å sjå på at den skulle bli framført. Ignorance is bliss passar bra her. Er denne blandinga av country og gospel, banjo og gitarklimpring noko som høyres interessant ut, er det ikkje verre enn å sjå filmen. Eg kom berre i tvil etter kvart om kva aldersgruppe som har stemt via IMDb, 7.6 er veldig høgt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (2,972 votes)

Basert på ein manga blir Azumi omtala som ein live-action film, som i motsetning til anime/animasjon er eit resultat av kjøt og blod. Om ein ser filmen utan å ha lese, eller i heile teke høyrt om, mangaen, kan dette likevel bli gjenkjent i dei ulike karakterane som dukkar opp i løpet av filmen. Sjølv har eg lese blant anna Naruto og Ranma 1/2, og kjenner igjen både den fargerike (likevel om manga som regel er i svart/kvitt) klesstilen, dei vidt forskjellige hårfrisyrane som skal gjere personane unike, den ekstra bruken av sminke i enkelte tilfelle, osv. Rollefiguren Bijomaru er eit eksempel på ein type person som går igjen; kvite klede, kvit sminke og ei raud rose i handa under slosskampane, sprø som berre juling og eit ekte drapstalent.

Azumi er fin som ein episk sverdfilm, men lid litt under ein unødvendig bruk av after-effects, les: uklart bilde og middels dataanimering, lagt på i ettertid. Det blir med ein god bil, det føles bra å køyre, går knirkefritt, men innimellom er det litt for mykje synleg plastikk.

Elles har eg ingenting å utsette på Azumi, det er mange flotte fektescener, interessante rolletolkingar, og gjer seg stort sett godt på det område det er meint. Og filmplakaten er utruleg stilig!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.4/10 (1,764 votes)

I motsetning til kameraføringa og klyppinga til denne filmen vil ikkje dette innlegget bli fancy. Eg har lite til overs for filmar som Stick It i; oppbygging, skodespel, manuskript og totalinntrykk. Men forutan den glorifiserte framstillinga av ei post-idretts, überpunka jente sitt nye, ufrivillige, forsøk på turnarenaen, så er det iallfall tre ting eg kan like her: tidlegare «Life As We Know It» medlem Missy Peregrym, scena med Electric Six’ Dance Commander i bakgrunnen og ei scene der Peregrym må ty til tårene. Eg er ingen gaulehans (kjønnsvridd tolking av Tamaras gauleguri), men sistnemnte var ei vakker scene.

Filmen klarar elles ikkje vekke særleg interesse, men gir ein lite smakebit av korleis livet for turnjenter er, om ein ser forbi alt tullet som er lagt til for å gjere det interessant og skape ein film av det. Litt breiddekunnskap har aldri skada nokon, men eg har fått min dose hopp og sprett frå den kanten av idrettsverden med dette.

Stick It hamnar på mange måtar i same bås som «Honey»; søt jente spelar talent. Synd eg er ikkje klarte å oversjå at «Stick It» skor seg på gammaldags filmteknikk ved å skjule ansiktet til utøvaren som skal representere Peregryms karakter.

Eg har dessutan bestemt meg for å ta meir i bruk det nederste steget på skalaen, så i forhold til mykje anna eg har sett i det siste blir eg litt strengare med denne filmen. Den er ikkje totalt bortkasta tid, men dårleg nok.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10