23 episodar.

«Dawson’s Creek» er ei suppe av teite ungdommar som av og til balanserar på grensa til å irritere livet av meg eller servere meg skikkeleg flaue situasjonar, som er meir vaksne og ansvarsfulle enn foreldra sine, dummare og gjer større feil enn ein unge i barnehagen, som kan innsjå det vanskelegaste, men også fortrenge det enkle. Eg likar denne serien!

Spørsmålet blir då naturleg nok kvifor. Kvifor likar Asbjørn denne serien? Kvifor snakkar Asbjørn om seg sjølv i tredjeperson? Svaret på det siste ligg i «Dawson’s Creek», for det er slik dei kunne finne på å stille spørsmål om seg sjølv på. Svaret på kvifor eg likar denne serien ligg djupare. Skal eg prøve å sei det enkelt blir det noko som: “«Dawson’s Creek» tek opp store spørsmål på ein god og tydeleg måte som ikkje prøver å skjule noko og som, viss ein aksepterar denne ofte unaturlege enkelheiten, er veldig effektiv”.

Eg kan sei mykje om den religøse delen av serien, innplotting av moral, dårleg skodespel (spesielt Katie Holmes er det innimellom vondt å sjå på), osv. Men det blir med dette, du anar nok at det alt går mot det negative. Når eg har komme så langt som til sesong 4 er ikkje lengre dårleg skodespel det eg bryr meg mest med, folka har fått eit grunnlag for lengst, og er som dei alltid har vore i serien, middels.

For ikkje å henge meg opp i slikt som eg kan sei om stort sett alle sesongane, så går eg eit hakk vidare. Handlinga i sesong 4, var det noko nytt å hente? Ikkje med det første. Det tok si tid før dramaet her faktisk slo an, men når det først gjorde det gjekk resten av sesongen unna som olja lyn. Og alt i alt er det ein god sesong, og så sant ein slik kvalitet blir opprettholdt ser eg ingen problem i å skulle fortsette. College nærmar seg jo, og forandring er alltid spennande i ein slik samanheng. Kan ein typisk ungdomsserie klare den overgangen er alltid eit vanskeleg spørsmål. Smallville har klart det, og så langt har Veronica Mars klart det. Det gjenstår å sjå om «Dawson’s Creek» klarar det.

No har eg vore ganske hard på «Dawson’s Creek» i dette innlegget. Det har nok mykje å gjere med at det er veldig enkelt å finne negative ting, likevel om ein kanskje ikkje bryr seg så mykje om det sjølv. Såleis trekk eg faktisk tilbake mykje av det som står innleiingsvis, og om dårleg skodespel og slikt. For det bryr meg slettes ikkje. Denne fjerde sesongen er kanskje den beste hittil i serien, og har gitt så gode intrigar og drama at eg rett og slett på eit visst punkt ikkje klarte å stoppe å sjå på, men måtte fullføre løpet. Eg ser med stor glede fram til å ta fatt på neste sesong, og anbefalar serien vidare til dei som føler seg i målgruppa.