Er Kristen Bell i ferd med å bli ei ny Sarah Michelle Gellar? Å spele i denne filmen var iallfall ikkje eit godt karriereval, men så spørs det om jenta frå «Veronica Mars» har talentet til å kunne spele andre rollar enn den smarte sarkastiske og litt kalde ungdomsetterforskaren ho er i TV-serien. Det ser ikkje lyst ut.
«Pulse» virka på meg som ein film som utan anna grunnlag til å bli laga enn å samle ein gjeng med TV-skodespelarar saman og vise Kristen Bell i undertøy her og der. Ikkje dumt det, men det blir svakt som det einaste gode med denne filmen.
For å kaste litt lys over opplegget her. Eit datavirus som spreiar seg gjennom trådlause signal tek livslysta ut av folk og skapar ei sjølvmordsbølge. Dataviruset dannar spøkelse som bevegar seg i lufta i ein spesiell frekvens og ser ut til å vere umogleg å stoppe. Alt er gjennomført i tråd med filmar som «White Noise» og asiatiske mørkhåra spøkelse. Det er faktisk litt creepy, det skal den ha.
Ei skildring av historia mellom Charlie og den eldre, delvis tilbakeståande, broren Raymond frå dei møtes første gong og gjennom ei veke på roadtrip frå Cincinetti til Los Angeles.
Med Al Gore i spissen har Davis Guggenheim satt saman ein film som følger den tidlegare presidentkandidaten og miljøkjemparen under ei av miljøforedraga sine. For å gjere dette meir interessant er det også lagt til litt historie om kvifor Al Gore har blitt ein så intens miljøkjempar og kva han har gjort for å kunne sei/påstå det han gjer i denne dokumentaren.
Eg er ingen stor fan av Pixar/Disney-filmar, men synst dei fleste er heilt greie. Difor har eg utsett å sjå «Cars» ganske så lenge no, men tok meg endeleg i dag meg tid til å sjå den.
Guillermo del Toro, mannen som nyleg har gitt oss «El Laberinto del Fauno» driv for tiden på med forarbeidet til «Hellboy 2: The Golden Army». Fram til då er det ikkje mykje anna å gjere enn å sjå hans tidlegare arbeid.
Tidleg film frå Kevin Smith med støtte av fleire kjente ansikt i View Askew gjengen som Jason Lee, Ethan Suplee, Joey Lauren Adams og Ben Affleck.
«Babel» hadde noregspremiere på fredag, men situasjonen gjorde at eg ikkje fekk sett den før i går. Med eit publikum som hadde forma eit kross i seteplassering var det berre å pine seg gjennom nokre obligatoriske minuttar trønderreklame før filmen byrja.
Dei 4 delene filmen er satt saman av er alle knytta ihop pÃ¥ ein eller anna mÃ¥te, utan at ein skal legge for mykje i Ã¥ finne ut av det. Reint kronologisk foregÃ¥r det heller ikkje, men «Babel» treff godt pÃ¥ skiva i sitt forsøk. Me følger ekteparet Jones pÃ¥ busstur i Marokko, to unge gjetarar — ogsÃ¥ i Marokko, ei meksikansk barnepassar med to barn sør-vest i USA og ei ung japansk jente i Tokyo. Det som eg synst gjer filmen sÃ¥ bra er kulturskildringane, og det er med handa pÃ¥ hjarte eg kan sei at det er ein av dei beste skildringane av japansk ungdomskultur eg har sett pÃ¥ film. Kontrasten mot Marokko er stor, men ikkje heile vegen. Det gÃ¥r igjen at uansett kor ein er i verden, sÃ¥ har alltid menneske nokon likskapar.
«Bewitched» er originalt ein TV-serie som starta opp i 1964 og gjekk 8 sesongar før det blei avslutta i 1972. Eg har aldri sett den serien, eller vore frista til det, for hekser eller ikkje, familiekomedie er og blir familiekomedie.
Innimellom kan eg finne pÃ¥ sprø ting, som Ã¥ fullføre «The ‘Star Wars’ Holiday Special» eller «Biggles». Stort verre blir det ikkje, sÃ¥ galning kan eg ikkje karakteriserast som.
Så nullstilt som eg kunne klare av tankar om wrestling som følge av tidlegare inntrykk frå her og der, satte eg meg ned med «WWE Raw», som skal vere det tøffaste av det tøffe, verkeleg A-klasse av wrestling. Opplegget er ei blanding av konfliktar mellom ulike skapte karakterar som wrestlarane spelar og slossing. Poenget med desse konfliktane er å skape ekstra overraskelsar for fansen av WWE, og skape eit liksom-grunnlag for slosskampen. Slossinga åleine er ikkje nok.
Det har blitt mange gjensyn i helga, og denne filmen føyer seg i rekka, på datoen 11 månader etter forrige gong eg såg den.