Eg har laga ei liste der eg har prøvd å få med meg dei beste filmane for sin kategori som eg har sett i året som har gått. Nokre kategoriar var det svært mange gode å velje mellom, og då har eg prøvd å gi ein fordel til filmar som stod godt an også i andre kategoriar.

Eg har valt Ã¥ ikkje skrive noko begrunning pÃ¥ kvar enkelt film, men kan nemne at eg har tatt enkelte val som «Army of Darkness» framfor «Evil Dead» fordi eg sÃ¥g «AoD» først og dei er passe like. «Singin’ in the Rain» framfor «Romance & Sigarettes» pÃ¥ grunn av humøret film gav. «Slither» framfor andre fordi eg gjerne skulle hatt plass til den under horror, men at den ogsÃ¥ stod sterkt under sci-fi. Skulle gjerne hatt «Kairo» her og… Men det er ingen vist Ã¥ dvele vidare, her er lista.

Beste action: Casino Royale (2006)
Beste adventure: Little Miss Sunshine (2006)
Beste animation: Cars (2006)
Beste biography: The Elephant Man (1980)
Beste comedy: The Station Agent (2003)
Beste crime: Tsotsi (2005)
Beste documentary: An Inconvenient Truth (2006)
Beste drama: Babel (2006)
Beste family: Zathura: A Space Adventure (2005)
Beste fantasy: The Lake House (2006)
Beste history: United 93 (2006)
Beste horror: Army of Darkness (1992)
Beste music: Linda Linda Linda (2005)
Beste musical: Singin’ in the Rain (1952)
Beste mystery: Brick (2005)
Beste romance: Before Sunset (2004)
Beste sci-fi: Slither (2006)
Beste sport: First Descent (2005)
Beste thriller: Mou gaan dou (2002)
Beste war: MASH (1970)
Beste western: The Three Burials of Melquiades Estrada (2005)

Etter Ã¥ ha vurdert det vil eg ikkje lage eit eige innlegg over dei verste filmane, men heller gi dei nokre fÃ¥ linje her. I tilfeldig rekkefølge: «The ‘Star Wars’ Holiday Special», «Poseidon», «Biggles», «Puff, Puff, Pass», «Date Movie», «Smokey and the Bandit». Stoppar med desse, likevel om eg kunne ha funne fleire om eg hadde gÃ¥tt gjennom postar utan »mi meining: totalt bortkasta tid».

Og det totale talet for sette filmar i 2006, det er 376 stk. Mindre enn forventa (før oppteljing), som er ein positiv sak. For forskningas skuld, her er utviklinga. Skremmande!

IMDb: 7.1/10 (2,491 votes)

«The Babysitter», «Stop Me», «Silent Night, Evil Night» og «Stranger in the House», alle er titlar denne filmen har hatt i enten produksjons- eller distribusjonsfasen. Men i ettertid har den fått behalde namnet «Black Christmas», som den opprinneleg var gitt då den var ferdigprodusert.

Kanadisk slasher satt rundt juletider i eit søsterskapshus: Ein ukjent person terroriserar jentene i huset med obskøne og skrekkinjagande telefonar, og går etter kvart i gang med å ta dei av dage ein etter ein. I filmen får me følge både jentene og mordaren, sistnemnte i form av kva han ser. I tillegg brukar filmen lite musikk og mykje skuggar, så det blir ei trykkande og skremmande stemning framfor bråk og bøtter med blød som andre filmar kan finne på å legge vekt på.

Det er ein spennande film, som trass sine logiske bristar her og der, ikkje gir ein fornemmelse om at det er berre show og ingen story. Margot Kidder var den personen som gav best inntrykk, og spelar vindunderleg bøllete og seinare godt full. Resten av gjengen gjorde moderat inntrykk, sjølv om Olivia Hussey har null problem med å bære det meste av filmen vidare.

Skikkeleg julestemning kom eg kanskje ikkje i, men god film var det. Takk til Iversen for tipset!

3 episodar.

Forstå meg rett, det er ikkje fleire sesongar av denne serien, men her gjeld ingen unntak frå systemet!

2006 har vore eit Ibsenår, ei markering på at det er 100 år sidan Noregs (kanskje) største forfattar gjennom tidene gjekk bort. I denne samanhengen har NRK Drama produsert ein serie som tek for seg dei første leveåra til det moderne dramaets far. Frå 14-15 års alder og fram til han som 22 åring flytta til Christiania.

Dette skal visst vere ein av NRK Dramas høgare prisa seriar, og stiller med innleigde kostymer frå storebror i vest (England), HD-filming og asfaltutskifting. Filminga foregjekk forsåvidt over 72 dagar. Skildringa er den første som er gjort på livet til Henrik Ibsen, men blandar inn solide dosar oppdiktning ettersom det er lite stoff å finne om mannen sine tidlege leveår.

Sjeldan finn eg meg tålmodigheit til å følge ein norsk serie på TV, og tek eg ikkje feil er dette den første norske serien eg skriv om i bloggen. Men det er til gjengjeld ein solid norsk serie, og ikkje minst veldig interessant. Ein god grunn til å sette av tre kveldar på norsk rikskringskasting.

Sjølv om det er med eit knippe kjente ansikt som Sven Nordin, Kjersti Holmen og Bjørn Sundquist her, sÃ¥ vil eg gi æren til Anders Baasmo Christiansen, som for meg er eit kjent ansikt (andre kjenner han kanskje frÃ¥ «Ran» og «Buddy») — som saman med dei andre ukjente i framtrendande rollar klarar Ã¥ skape eit miljø som eg ikkje umiddelbart tenker pÃ¥ som eit norsk kjendistelt.

IMDb: 6.9/10 (2,097 votes)

Nyaste innspelet frå Aardman Animations («Chicken Run», «Wallace & Gromit in The Curse of the Were-Rabbit») er ein fullverdig animert film, altså ikkje den tradisjonelle modelleire-varianten selskapet vanlegvis held seg til. Årsaka ligg ikkje i modernisering, det ville simpelt hen bli umogleg å modellere vatn til desse grader, eller bruke vanleg vatn (som er skadeleg for modelleire). Stilen er likevel behalde, og detaljane er så gode at enkelte sneglar ser meir modelleire-aktige ut enn deler av «Wallace & Gromit» filmen gjorde!

Animasjonsfilm eller leire, dette er ein rimeleg straight forward adventure film. Helten (Roddy) blir ufrivilleg kloakkifisert (trekkt ned i doen), møter ei jente, støyter pÃ¥ ein ond og mektig skurk, mÃ¥ redde rottehovudstaden frÃ¥ total undergong… og lengtar sjølvsagt alltids heim. Gjennomført med silkehanskar og eit auge for detalj, masse referansar og god britisk humor overraska filmen positivt etter filmtraileren tidlegare skuffa. Som vanleg har blitt i animasjonsfilmar har ogsÃ¥ «Flushed Away» sine «søte» og tøffe smÃ¥ sidekicks («Madagascar» hadde pingvinane, «Ice Age» hadde ekornet, i form av rÃ¥stilige sneglar som bl.a. framfører filmen sine beste songnummer!

Årets beste animasjonsfilm blir eit vanskeleg val. «Cars» eller «Flushed Away».

IMDb: 5.8/10 (241 votes)

I følge Filmguiden ligg «Lange flate ballær» an til å komme ut av 2006 med seirande besøkstal på kinofronten. Filmen fekk mykje oppstyr i media på grunn av alle kjendisane som dukka opp, blant anna Jose Mourinho og Ari Behn, og dette hjalp vel utvilsomt på den vanlege nordmannen, som blir fora opp med sladder i VG og Dagbladet.

Filmen handlar om fotball, ein sport eg ikkje har brydd meg om på nokre år, men som eg ikkje har noko problem med å følge med på. Ein supportergjeng set kursen mot Tyskland når Noreg kjem seg vidare frå gruppespelet i VM, denne gjengen består av amatørskodespelarar som kan seiast å vere gjennomsnittlege nordmenn.

Amatørpreget er noko filmen tek med seg heile vegen, og lufta går litt ut av ballen i enkelte forsøk på å gjere noko brått. Men «Lange flate ballær» er god på å få fram det norske, og formidle ei historie om ein samla gjeng med fotballinteresserte bilmekanikarar. Den er faktisk morosam, om eg gav inntrykk om det motsette, og er ein svært så folkeleg film.

IMDb: 7.7/10 (3,775 votes)

Det er ikkje vanskeleg å sjå kvifor denne filmen har fått sin plass blant Golden Globe nominasjonane med Leonardo DiCaprio for rollen sin i filmen. Den er basert på faktiske problem, føregår i Afrika og er brutalt skildra, med innslag av massakre og barnesoldatar. Det er ei god romantisk historie med, settingen er nydeleg, og det er nok av action i tillegg til drama.

Men det er mest det alvorlege blikket mot diamanthandelen som fÃ¥r æra for at «Blood Diamond» fungerar som den gjer. At det er den typiske oppskrifta for Oscar bryr meg ikkje sÃ¥ mykje, for nÃ¥r ein film er god, sÃ¥ er det same kva regissøren har hatt i tankane — viss han i heile tatt har sikta mot ein Oscar.

Eg gir meg med dette sagt, ettersom filmen er god på ein måte eg ikkje heilt står god for å gjengi på ein fornutftig måte.

Nok av seriar å velje mellom, og endå fleire sesongar. Sidan arbeidet med å velje ut enkelte sesongar er for stort, blir denne lista via til heile seriar. Dei som eg ser som mest verdige til å forsvare tida framfor TV-apparatet i 2006.

1. Veronica Mars :

Den smarte jenta frå Neptune har blei gradvis TV-favoritten min utover våren, og har sådan fulgt sterkt opp i haust. Smart, men likevel godt forståeleg plot er det grunnleggande for manuset. Link.

2. House :

Gregory House har nok fleire stifta bekjennskap med på NRK1 i haust. Dei to første sesongane finst allereie på DVD, og sjølv har eg fullført begge desse i løpet av året. Eg er ikkje mindre enn imponert over både Hugh Laurie, og dei like, men så gode episodane. Link.

3. Twin Peaks :

Årets største overrasking, ein serie som har eksistert i mange år, men som eg aldri har løfta ei augebryn for. Når eg først kjøpte (første) sesongboksen, satte plata i spelaren og trykkte play, så gjekk alt unna på ei kort helg. Veldig god mystikk. Link.

4. The Office :

Mange komediar har blitt sett i år, men «The Office» står ut som den beste. Som fan av kontorhumor i form av bl.a. «Dilbert» finn eg settingen enkel å sette meg inn i, men det er karakterane i «The Office» som gjer underverka. Link.

5. Dead Like Me :

Med denne serien er eg tilbake til starten av året, utan at det skal vere noko ulempe. Dette handlar om ei jente som døyr, for så å få jobb å ta sjelene til folk like før dei døyr. Oppdraga blir utdelt på gule post-it lappar av ein sjef som blir spela av Mandy Patinkin. Det heile har nok av sarkasme, og er av det mest uhøgtidelege supernatural-konseptet eg har sett. Link.

6. Seinfeld :

Alle kjenner til denne serien. I sommar fann eg ut at det var på tide å sjå serien samanhengane, og gjorde så. Det er ein verdig komedie, tross at hovudrolla sjølv ikkje er store skodespelaren. Vitsane kan vere litt slappe nokre gonger, men det er så mange av dei at det alltid blir plass til nok gode. Link.

7. Eureka :

Sommar-TV er aldri det beste, men «Eureka» kom veldig godt ut av det, trass i årstida. Den har episodebaserte hendingsforløp og tek seg av ymse problem som oppstår i den elles koselege høgteknologibyen Eureka. Link:

8. Carnivale :

HBO fortenar minst ein plass på lista («The Sopranos» nådde ikkje opp til tidlegare høgder). Link.

9. Arrested Development :

Svært så uhøgtidleg komedie utan særleg djup historie eller historieutvikling. Gjer narr av såpeseriar og så mykje anna utan å gjere det til agendaen sin å kritisere. Kan bli litt for mykje i lengden, men dei to første sesongane er rimeleg gode! Link.

10. The Northern Exposure :

Serien med den norske tittelen «Det gode liv i Alaska» har likskapar med «Eureka», men er meir jordnær. Her er det også eit hyggeleg miljø, ei blanding mellom ekte og overnaturlege problem, alt i ei isolert setting. Link.

IMDb: 7.4/10 (4,999 votes)

Dette var langt betre enn forventa. Eg er alltid skeptisk til film om andre verdskrig, men skauv desse følelsane så godt unna eg kunne før eg sat meg ned med den første av Clint Eastwood sine to krigsfilmar om hendingane på Iwo Jima. Og det lønna seg, for dette var saker.

Her er det solide dosar maskingevær og traumar, samt politikk. Men det er også ein film som stikk djupare i tolkinga av kva ein helt eigentleg er. Filmen handlar om ei gruppe soldatar som var med å sette opp eit flagg på den høgste toppen på den japanske øya Iwo Jima, og som blei avbilda og raskt gjort til amerikanske heltar som direkte årsak av dette. Dei finn seg ikkje til rette i helteposisjonen og kan ikkje skjønne kvifor dei, som ikkje gjorde anna enn å overleve, skal bli satt høgare enn andre soldatar.

Med sine 2 timar har heller ikkje filmen overdreven lengde til krigsfilm å vere, og det blir god tid til å gå i djubden på kva som skjer på øya, helteturneen i ettertid og det avsluttande kapittelet. Ingen ting synest å vere gjort unødvendig og eg fann meg sjølv i å sitje som oppslukt den siste halvtimen, utan tanke om anna. No ser eg svært mykje fram til «Letters from Iwo Jima», som eg trur kan bli betre enn denne tilogmed.

IMDb: 8.0/10 (23,794 votes)

Det skal ein sabla god film til for Ã¥ begrunne 3 timar film. Diverre er ikkje «Spartacus» sÃ¥ sabla god, og filmen blir for lang. For mykje bruk av pausar og stillbilder utan særleg meining eller motiv er nok den største lasta, men like etter kjem rollefigurane med sine ‘Oh, I love you of all my heart!’ og ‘Oh, I love you even more!’. Kirk Douglas er ikkje anna enn ein stor smørklump, og blir for mykje av det gode som Spartacus.

Eg kjem ikkje utanom at eg nettopp har starta å følge med på «Rome» igjen heller, og at «Spartacus» blir som ein motpol til serien, og som eit eksempel på den typiske Hollywoods, delvis konservative, store studioproduksjonen.

Litt skryt må til på slutten for å vege opp om den middels karakteren eg har tenkt å gi den. Det høyrer med til filmen at Stanley Kubrick hadde eit budsjett på 12 millionar dollars. Som samanlikning kosta det 44 millionar å lage «Cleopatra» tre år etter. Han har fått ein lang film ut av desse pengane, og sjølve historia om Spartacus er jo ei god ei.

IMDb: 6.3/10 (22 votes)

«Gubben og katten» på nye eventyr. Katten ønsker seg besøk av nissen til jul, og Gubben må stå på for å finne opp ei nissemaskin så katten ikkje blir skuffa. Historia er ikkje grunn nok å sjå filmen, det er teikningar med eit godt detaljnivå og ei sprøheit som gjer dette til god underhaldning tilogmed for vaksne. Heilt sikker på det er eg derimot ikkje, for sjølv har eg eit forhold til «Gubben og katten» sidan barndommen.

Tidlegare har det komme 2 «Gubben og katten »filmar, og den første er nok framleis favoritten min med historia om pannekakerøra. Uansett er det jul, og «Tomtemaskinen» passar som fot i hose, samtidig som den er sesongens første julefilm, noko den scorar litt ekstra på.