User Rating: 7.8/10 (4,763 votes)

Michel Gondry står bak denne filmen som også er kjent som «The Science of Sleep», og er ei vanskeleg kjærleikshistorie som hoppar saumlaust frå realisme til surrealisme. Det høyres kanskje forvirrande ut, men flyten her er god.

Stéphane (Gael García Bernal) er mannen med dei rare draumane som utgjer den surrealistiske sida av filmen. Dei er ikkje alltid lett å skilje frå det som tilsynelatande skal vere ekte, for Stéphane oppfører seg litt annleis enn det folk vanlegvis gjer i andre sitt selskap. Noko som går igjen i dei tydlegaste skildra fantasiane er frysningsanimerte figurar av alt frå dorullar til tøy fyllt med mekanikk. Vanskeleg å skildre, så her er eit bilde frå ein av desse sekvensane, rett nok ikkje frysningsanimert dette då.

Dei som har sett «Eternal Sunshine of the Spotless Mind» kan forstå dette som ein film der Michel Gondry har fått lov til å utfolde seg i mykje større grad på det kunstnariske, utan at det går ut over underholdninga. Filmen er ikkje tung å fordøye, den er også både lys og koseleg. Sjølv synst eg den var tvers i gjennom ei god blanding av trist drama og god humor, og den har fleire scener som rett ut var hysterisk morosamme. Det er alltid positivt når ein kjem over ein film som kan vere det.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Fred Ut gav meg utfordringa til å liste opp 10 seriar eg meinar ein bør ha med seg før ein dør, og dette viste seg å vere ei vanskeleg oppgåve. Eg har i grunn sett ein del TV-serie, men mykje av det er ikkje noko eg meinar det er vits å presse på andre. Lista her blir altså annleis enn ei oppsummering av det eg har brukt mest tid på og gjerne kunne brukt meir tid på. Tolk meg ikkje feil, dette er ei solid liste likevel, og du vil ikkje angre på å sette deg ned med nokon av seriane.

Før lista, så vil eg sende stafettpinnen vidare til Jacob på De 7yv utvalgte.

10. Dead Like Me

Eg likar ironi og sarkasme som humoristiske verkemiddel, og når denne serien er full av dette, samt ei søt og veldig henslengt jente i hovudrolla, så er eg frelst. Mandy Patinkin føyer seg også med denne rolla inn som ein av dei kulast, respekterte og autoritære sjefane på TV. Opplegget er at denne jenta, spelt av Ellen Muth har fått i oppdrag etter sin død å snappe sjeler frå andre som skal dø.

9. Firefly

Sci-fi western, også med ein solid dose humor. Hugsar lite detaljane i serien, men den gjekk sabla fort unna, og eg reiv meg litt i håret når det gav seg så brått.

8. The O.C.

Mange har gjort narr av tenåringsdrama, men ingen av dei eg har snakka med som verkeleg har satt seg ned for å følge med på denne serien har sagt noko negativt. Det er hovudsakleg første sesong som er tingen, for å sette utviklinga etter den i perspektiv kan det jo nemnast at serien faktisk blir kansellert no snart (dei er ute i 4. sesong). I «The O.C.» er det smelta saman mange idear frå tidlegare dramaseriar, og i ei tettheit og så utbrodert at ein blir sittande non-stop.

7. Scrubs

Ein av favorittkomediane mine. Årsaka er den lette blandinga av barnsleg og slapstickaktig, velfungerande humor med enkelte dosar godt drama her og der. Dette gjer at serien får ørlite djubde, og det tek ikkje mange episodane før ein er godt inne i det fargerike persongalleriet - som også er utgangspunktet for at serien er morosam.

6. The Beatles Anthology

Eit avbrekk med ein dokumentarserie her, i skrivande stund er eg ikkje ferdig med alle episodane, men kan likevel skrive under på at dette er meir enn godt nok som musikkdokumentar. Er du berre litt glad i The Beatles kan dette gjere deg til ein ny fan, tør eg påstå. Det har iallfall hjulpe meg godt på veg, som tidlegare berre hadde kunnskap som strekte til eit par samleplater.

5. House

Hugh Laurie er Dr. House i Fox’ mykje populære sjukehusserie. Ein sjanger eg ikkje har det store forholdet til utanom dette, men sjølv om det er episode på episode basert på same type oppbygging, så er dette knallbra. Det meste kviler på skuldrene til hovudpersonen, som her er ein smart, smart djevel som hatar pasientane sine, men ser ut til å like jobben sin for det. Med djevel meinar eg at det er ein fyr du kanskje ikkje ville omgå deg med til dagleg, men som blir fin å følge når han plagar andre sjeler.

4. Rome

Delvis basert på sann historie, og mykje oppdikting. Me befinn oss i gamle Rom, med keisarar, gladiatorar og masse intrigar. HBO er ein kanal mange forbind med kvalitet, og når dei har fått med seg BBC i tillegg, så er det ingen tvil om at det kjem ut ein god serie av dette.

3. Veronica Mars

Heilt i starten var ikkje det noko spesielt med «Veronica Mars», men over eit par-tre sesongar har serien vokse og blitt ein av mine favorittar. Nok ein gong ligg mykje av grunnen i den svært så likandes hovudpersonen, spelt av Kristen Bell, som med ein far innan privatdetektivbransjen har blitt oppfostra på å finne ut av ting, dette tek ho med seg når ho støyter på små problem på skulen, og ikkje minst når det er snakk om dei store, innvikla sakene som strekker seg gjennom ein heil sesong.

2. Twin Peaks

Mitt første møte med «Twin Peaks» var i haust, og det slo skikkeleg godt an. No etter å ha sett halve sesong 2, så er dommen klar, ein solid plassering på mi beste-liste. Det som gjer dette så bra er mystikken, stemninga og den draumeaktige atmosfæren ein blir fortrylla inn i. Åleine kan vel ikkje dette beskrive serien, og eg har ikkje peiling på korleis eg skal beskrive meir enn det akkurat no. Såleis støttar eg meg på utsagnet at noko kan rett og slett ikkje forklarast, det berre er slik.

1. The Sopranos

Dette var kanskje den serien som gjorde meg oppmerksom på, og introduserte meg til, amerikanske tv-seriar. No hadde eg nok sjølvsagt sett litt her og der av amerikansk tv-serie før «The Sopranos», men aldri noko så innfløkt, godt produsert og interessant. I denne serien finn ein eit av dei breiaste og beste persongalleria på tv, som ikkje alle er profesjonelle skodespelarar, men som i ein New Jersey gangster-setting blir noko heilt eige. No har eg prøvd å få litt ut av alle seriane over på ei kort tid, og sit ikkje igjen med så mykje å skrive om førsteplassen. Men håpar i og for seg at nummeret talar for seg sjølv, og at alle veit kva denne serien har å by på.

User Rating: 7.4/10 (9,104 votes)

Will Smith jaktar på lykken som fattige, uheldige, men pågangsvillige Chris Gardner i dette dramaet frå i fjor. Med seg har han Jaden Smith i rolla som sonen sin, ei rolle som burde vere naturleg ettersom han er den ekte sonen til Will Smith.

Chris Gardner går rundt og sel maskiner som mel beintettheita på folk, eit dårleg yrke som knapt får hjula til å gå rundt. Det går faktisk så dårleg at kona hans gir han opp, men han klarar å overtale ho til at han er betre skikka til å behalde sonen. Så ein dag dukkar sjansa opp til å søke seg inn i ein kandidatposisjon hjå eit større askjemeklarfirma.

Filmen handlar som tittelen hintar til om jakta på lykka, og svært lite om lykka sjølv. Med sine 2 timar er det nok av tid til å få publikum til å bli smådeppa. For kvart steg Gardner tek så virka det som om han fer to tilbake, og slik går heile filmen. Det er ei småslitsom affære å sjå kor mykje han må tåle, og korleis han alltid er på kanten til å mislykkast totalt. Men det får jo ein også til å tenke, på at det faktisk er folk som lever på så lite frå dag til dag.

Sjølv om den er litt for lang, og småslitsom, så er det eigentleg ein god film. Far og son Smith & Smith gir oss gode rolleprestasjonar som gjer inntrykk, historia sit djupt og er sterk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (351 votes)

Litt kunstfilm i studiesamanheng, ikkje til å forvekslast med filmkunst! Denne korte greia av Fernand Legér og Dudley Murphy påpeikte forlesaren vår at han hadde brukt som trusselmiddel for studentar som ikkje hadde lyst å møte opp på øvingar den gongen det var obligatorisk i faget med namnet estetisk kommunikasjon.

Eg synst ikkje dette var det verste, men det var takka vere at me vart vist ein versjon med musikk av George Antheil til. Og filmen var seinka til normal hastigheit. Det er i utgangspunktet snakk om ein drøss med bevegelege stillbilder, for å sei det på fint, altså 20 minuttar med usamanhengande inntrykk. Eit tålmodigheitsprøve for mange. Sjølv kjem eg nok aldri til å sjå dette igjen, for spesielt spennande var det ikkje, men eg kjem til å hugse den påtrengande pianomusikken som veldig stemningsskapande og det absurde i bilde som litt komisk oppi alt.

Ut i frå alt pensumet eg har lese omkring filmen kunne eg skrive mykje rart, og mykje kjedeleg her, men eg gir meg. Reknar ikkje med nokon andre har interesse av å vite om ein sånn film heller. For mi eiga del er dette eit avslutta kapittel.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

I Pity The Fool

Kanskje Mr. T si mest kjente frase, i tillegg til «jibba jabba», har blitt tittelen for det som best kan beskrivast som eit realityprogram. Med oppstart hausten 2006 har det hittil blitt laga 6 episodar, av dei har eg sett tre stykk: «Motivation», «Unity» og «Respect». I rolla som ein slags Dr. Phil ute i felten hjelper Mr. T folk i bedrifter, institusjonar og familiar med ulike problem. Med ein solid dose humor i form av svært overdrevne situasjonar, og sjølvsagt i form av Mr. T som person blir dette noko av det lågkvalitetsreality eg har sett.

Twin Peaks sesong 2 del 1

Eit fullstendig innlegg på denne sesongen kjem ikkje før ut i april ein gong, men her er ein midlertidig refleksjon på første halvdel av sesongen. For sidan det har seg at sesongen blir utgitt i to omgongar, så har det no berre gått an å sjå dei 11 første episodane. Ein grei måte å ordne det på i grunn, slik at det ikkje blir for mykje på ein gong. To dagar før den eigentleg utgivelsesdatoen er eg altså ferdig med DVD-boksen, takka vere PlayX sin tidlege utsending. «Twin Peaks» forset med det mystiske i ein draumeliknande setting, og det er med glede eg kan sei at eg likssom forsvann litt inn i serien etter kvart, og med små rykk merka at eg hadde gløymt alt rundt meg.

Ugly Betty

Ein amerikansk versjon av ein columbiansk idé fekk prøve seg på skjermen her. Me snakkar om 11 episodar med folkeleg, jordnær komedie. Serien vil fortsette med fleire, det er ikkje snakk om ein slutt, men eg tenker å gi meg her. Eg føler eg har fått akkurat nok og at serien vidare vil repere seg sjølv med små endringar utover. Ikkje verdens undergong med tanke på at oppskrifta er god, og i havet blant dramaseriar er det kjekt å finne ei sopass seriøst, og likevel uhøgtidleg lita øy.

User Rating: 6.0/10 (269 votes)

Laurdagskvelden bydde på ei overrasking i filmvalet, ettersom kvelden var tilbringe vekke frå hybelen fall avgjersla på andre enn meg, og det blei «Uro». Dette var ikkje meg i mot, for eg hadde ikkje sett filmen før, og lenge lurt på korleis eg kunne få sett den utan å bruke pengar på det. Forhåpningane var ikkje dei heilt store, sjølv om eg hadde lyst å sjå den.

Med eit ambivalent utgongspunkt gjorde ikkje filmen dei heilt store greiene for å trekke verken i den eine eller andre retninga. Historia var grei nok i seg sjølv, og med eit tydlegare gjennomføring kunne det ha blitt rett så spennande. Minuset låg altså i gjennomføringa; å følge handlinga var enkelt, same var det å halde styr på karakterane. Flyten sakna eg derimot, det foregikk litt ujamnt, og var dessutan ein del daupunkt.

Så kjem plusset med filmen, det som gjer at eg ikkje vil avfeie den heilt. Bjørn Floberg er ein skummel fyr som gir meg frysningar på ryggen og verkeleg fungerar som bad guy, og soleis gjer at HP (Nicolai Cleve Broch) sitt snutearbeid er akseptabelt, i ein film som elles virrar veldig mykje hit og dit - på ein måte som ikkje virka heilt planlagt. Fleire av karakterane er for grunne, og nokon for naive i forhold til sin posisjon, synst eg då.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

I forbindelse av eit planlagt gjensyn med «Chicken Run» fann eg det like greitt å kombinere med ein anna animasjonsfilm som har lurt i bakgrunnen ei stund, «Chicken Little med Zach Braff som stemma til den vesle kyllingen.

«Chicken Little» blei første film ut, mest fordi eg var småskeptisk til kor vidt den faktisk kunne underholde godt nok. Disney sin første eigne animasjonsproduksjon er ei historie basert på ein eldre forteljing om ein kylling som trur himmelen dett i hovudet på han. I filmen skapar han panikk i byen ved å ringe alarmklokkene, men blir fort hengt ut då det einaste logiske kan vere at det var ei nøtt som traff han. Eit år seinare skjer det same igjen, og det som kunne ha vore ei koseleg historie blir gjort om til ein invasjon av romvesen. «Chicken Little» er ikkje noko nytt, og klarar seg mest på grunn av nokon artige referansar her og der, eit dansenummer med Spice Girls’ «Wannabe» (nostalgi slår dårleg kvalitet her!) og kule romvesen. Men sidan dette er Disney så ligg det jo ein moral i filmen, som i historia, og oppbygginga til denne er gjennomsyra i heile filmen på ein ukjekk måte for eit vakse publikum. Det blir ei middels filmopplevelse alt i alt.

Så var det duka for eit gjensyn med «Chicken Run», Aardman Animations sin stop motion film før «Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit». Her er det snakk om ein gjeng med høner som prøver å rømme frå hønsefarmen sin. Filmen er lagt opp som om me befinn oss i eit krigsfengsel, der rugekassane befinn seg i noko som liknar svært mykje på militærbunkersar. På den andre sida av dei rømningslystne hønene har me mannen og dama som driv farmen og er på jakt etter ein metode for å tene meir pengar på hønene. Når dei finn eit alternativ så blir rømninga eit kappløp mot tiden. Aardman Animations har alltid ein særeigen stil på det dei lagar, og dette er heller ingen unntak. Det er nydeleg å sjå på, men det blir diverre for lite humor og for mykje velkjent drama. Eg saknar dei store drivkreftene her, og endar opp med å småkjede meg litt. Eg kan hugse at forrige gong var betre, noko som kanskje har med at eg var yngre og ikkje hadde dei same krava som etter å ha sett dei to siste storproduksjonane til selskapet.

Ingen av filmane serverte altså dei heilt store opplevelsane, men hamnar på eit ganske middels nivå. «Chicken Run» kjem ut av det med eit stort pluss for animasjonsteknikk og særpreg, men «Chicken Little» ligg heller ikkje langt bak på animasjonssida, og har den sprø vrien som gjer at den blir best av desse to. Men om eg kan anbefale noko av dei sånn? Tvilsomt.

User Rating: 7.7/10 (2,325 votes)

Dette er filmatiseringa av ei sann historie om tre venner som reiste til Pakistan for å feire eit bryllaup, men som etter kvart hamna i Guantanamo på Cuba. Som tittel viser til så er det lagt vekt på det som skjer før dei når dit.

Eg skal legge korta raskt på bordet og ikkje opne med det positive denne gongen, for eg finn ingen positive ting med filmen. Det er ei lang og treig reise som blir skildra, der lite skjer på ein småleg måte. Det dokumentariske preget til filmen får meg til å tenke at dette nok hadde passa best som ei rekonstruksjon på Discovery.

At synet mitt på det militære er ganske så anstrengt frå før hjalp ikkje. Ja, det er meininga at ein skal mislike militære i denne filmen meir enn litt, men eg taklar det ikkje og blir berre frustrert. Når denne frustrasjonen startar tidleg så er det dømt nord og ned for min del.

Kritikken og den dramatiske historia ser eg som poenget her, og skal ikkje avfeie at filmen er blotta for fornuft. Det blir med det her, og eg vil ikkje sei at filmen øydelagte dagen min, den øydelagte berre 90 minuttar eg kunne brukt til å ta både oppvask og surfa på nettet i.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (5,039 votes)

Fordelen med å sjå ein film av Woody Allen har blitt med at det lev opp til forventingane mine om korleis filmen vil bli. Mannen er ein av dei som i svært mange av filmane sine gir eit tydeleg preg av at det er nettopp hans film, og naturlegvis spesielt i dei filmane han sjølv har ei rolle - som denne.

Det var med ei anbefaling etter å ha sett «Manhattan Murder Mystery» eg fann ut at dette skulle bli den neste i rekka. På lik linje med mordmysteriet som kom eit år seinare, er dette ein dramakomedie i New York stil - satt til Manhattan. Men elementa av kriminalitet er bytt ut med ekteskapsproblem, servert på ein dokumentarprega måte.

Med dokumentarpreg legg eg vekt på den bevisste klyppinga Allen har tillete; det er nesten som å sjå på Dagsrevyen, der dei har teke vekk pausar og svada og sit igjen med det viktige, og ein del brå ansiktsbevegelsar og rørsler på grunn av klyppinga. Eit meir viktig poeng er intervjustilen filmen køyrer, og i form av ei forteljarstemme får ein inntrykk av at det er ein ung og fersk person bak ideen om å lage ein dokumentar som omhandlar hovudsakleg to ekteskap.

Første ekteskapet med møter er The Roths, spelt av Woody Allen og Mia Farrow. Dei har vore gift i 10 år og har det rimeleg bra. Så kjem Sally og Jack inn døra til leiligheita me befinn oss i, og annonserar overraskande at dei skal separerast. Dei er gode venner av The Roths og spelt av henholdsvis Judy Davis og Sydney Pollack, og har vore gift i rundt 20 år.

Dette er hendinga som utløyser ei fram-og-tilbake historie om jakta etter romanse, usikkerheit, ny tiltrekking, og sjølvsagt diskusjonar på eit høgt intellektuelt nivå. Eg må også vedkjenne at eg blei litt satt ut i tyngste diskusjonane, og trekk ut i frå dette at «Husbands and Wives» er ein av dei smartare filmane til Allen eg har sett siste tida. Utan å sei at dette trakk nemneverdig ned på filmen, så kan eg også vedkjenne at «Manhattan Murder Mystery» fall meir i mitt humoristiske spann eller noko i den dur, sjølv om begge er absolutt gode filmar og litt for forskjellige til å bli samanlikna direkte.

Så alt i alt, ein god film. Litt meir alvor enn eg er van med frå denne kortvokste filmskaparane, men eg likte forandringa og fekk ein god del nye idear ut av denne mannen. Trur også filmen kan tåle eit gjensyn med tida, for her blir det sagt meir på 108 minutt enn eg klarar å fordøye på ein dag.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.1/10 (10,532 votes)

Midt i USA i eit typisk amerikansk nabolag bur Ray Peterson (Tom Hanks). Vel, så altfor typisk er det ikkje, noko eg kjem tilbake til etterkvart. Ray har ferie, og har valt å ta den heime for å sleppe maset med reising. Men på grunn av den fantasifulle naboen Art (Rick Ducommun) blir ferien langt frå roleg. Saman med eks-militant Mark (Bruce Dern) går dei etter den nye mystiske nabofamilien som flytta inn ved sidan av Ray for 1 månad sidan, og som dei sidan ikkje har sett snurten av.

Det heile startar på klassisk Hitchcock-vis, som i «Rear Window», med ei manns kjedsomheit i sommarvarmen, og trangen til å finne noko å bli engasjert i. Men her sluttar og likheiten, for der Hitchcock har klart å lage ein nervepirrande film blir dette berre eit komisk skue som fort dabbar av. Stort sett heile filmen bygger på skape ei mystisk stemning ved å bruke eit forfallent hus, orgelmusikk, skjult aktivitet i kjellar og slike greier. Det er nok meint å vere meir morosamt enn skummelt, det er det ingen tvil om. Men eg trur dei som får mest ut av denne er dei av yngre alder som får både humor og ei uhygglege stemning ut av det.

Eg skal ikkje avfeie at det var ei umorosam affære, delar av filmen fekk meg nok til å le. Men forutan dette er filmen ribba for ting eg finn interessant eller har glede av. Det blir difor langdryge, og etter halve filmen ser eg heller ikkje særleg fram til slutten, uansett korleis det skulle ende. Skal eg oppsummere i eit ord blir det banalt, litt humor altså, men mest tamt.

E. Iversen har også sett filmen, og synst noko heilt anna om den.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10