User Rating: 7.9/10 (2,611 votes)

Todd Field er kanskje ikkje det mest gjenkjente namnet omkring. Sjølv hadde eg problem med å plassere fyren før eg såg bilde av han tilknytta rollen som Nick Nightingale i «Eyes Wide Shut». Men det var altså over 7 år sidan, etter den tid har mannen fokusert mest på å skape film framfor å spele i, og i 2001 kom den første langfilmen hans; «In the Bedroom». Og med «Little Children» som hans andre langfilm i regissørstolen har han starta å håve inn med prisar og nominasjonar for arbeidet sitt.

«Little Children» består av to større storylines, ei om eit nytt og veksande vennskap mellom Sarah (Kate Winslet) og Brad (Patrick Wilson), og ei om den nyutsleppte pedofilistraffa Ronnie (Jackie Earle Haley). Desse bur ikkje så langt unna kvarandre, og det blir via lokale knutepunkt at personane har mest å seie for kvarandre. Kjærleiksshistoria og pedofiliproblematikken føles som to separate filmar, og det blir nettopp det som plagar meg med filmen. Den har potensiale til å gjere så mykje meir ut av kvar del, men blir i lag litt for grunn, sjølv med sine drøye 2 timar og 10 minutt. No seier eg ikkje at dette er ein dårleg film, for den er inne i historiane nok til at eg får ein ide om tankane til personane som er med. Her hjelper dessutan forteljarstemma til.

For noko av det første som fekk meg til å heve augnebryna var at filmen har ei solid forteljarstemme, som ikkje har noko med personane i filmen å gjere, men likevel veit alt. Akkurat som i ei bok blir ein geleida gjennom «Little Children» på ein måte som det sjeldan blir gjort på storfilm. Litt humor ligg det også i denne stemma, som til tider er på grensa til å vere frekk, og andre plassar sper på med store høgtidlege ord til enkle situasjonar.

Men det som gjer mest inntrykk med filmen er historia rundt den pedofile, som blir hengt ut og hetsa av nærast alle utanom si eiga mor. Litt for lite fokus på denne delen av filmen i grunn, og det som blir vist legg nok litt for mykje vekt på å gi mannen sympati. Naturleg med tanke på at han ikkje kan noko for det han er, men ubehageleg fordi ein så gjerne vil holde mannen så mykje på avstand som mogleg.

Så alt i alt ein grei film, men for lang, litt for mykje småskraping på overflata og ei småkjedeleg vending. Det som trekk opp er ei finfin forteljarstemme, gode rolleprestasjonar, eit evigaktuelt tema gjennomført på ein akseptabel måte. Sett på det med snille auger kunne eg putta dette i båsen med dei gode filmane. Men eg vel å vere litt streng denne gongen, for det manglar for mykje her til å gjere meg verkeleg involvert. For mange ting blir rett og slett teke for gitt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Det morsomste fra Trond-Viggo

Fredag 12. januar besøkte Trond-Viggo Torgersen Studentersamfundet i Trondheim, og underteikna hadde kjøpt billett og fekk ein god plass midt i forsamlinga. Det heile var lagt opp som ein spørjetime (eller to), der publikum fekk sjanse til å spørje Trond-Viggo og gjesten Linn Skåber om absolutt alt. Reint bortsett frå at dei som turte å opne kjeften for ei så stor forsamling kom med svake spørsmål, så var det veldig morosamt. Trond-Viggo drog sjølvsagt i gong eit par gode, gamle songar og. Men det eg eigentleg skulle fram til, var at eg har sett gjennom den 2 timar lange DVDen «Det morsomste fra Trond-Viggo». Den hadde få lyspunkt, og er mest prega av høg repetisjonsfaktor og humor som slettes ikkje er min eller min generasjon sin smak.

Psych

… er tilbake med episode 9 av første sesong som tok pause tilbake i slutten av august. I denne episoden dukkar Kurtwood Smith opp i ei god gjesterolle som ein alzheimerramma eks-politibetjent som meinar han har funne svaret på ei mordgåte, men sjølvsagt ikkje hugsar. «Psych» fortset i det gode sporet som før, og det merkast ingen kvalitetsforskjell. Velkommen tilbake!

Quack Pack

For å fylle siste del av dette innlegget blir det mimring med Ole, Dole, Doffen og Donald frå Disney Channels «Quack Pack». Ein morosam serie med tanke på alle b-film elementa som blir brukt. Dei to beste episodane eg har fått med meg nyleg når eg har hatt litt god tid på morgonen før forelesing og slikt, omhandlar ein ond doktor, stasjonert i eit hemmeleg laboratiorium under bakken, viss plan er å grille jordoverflata ved å sende ut ein rakett med eit gigantisk forstørringsglas. I den andre episoden blir Andeby herja av eit stort, 10-etasjars høgt slimete monster, som oppstod når eit lyn slo ned i Ole, Dole og Doffens imaginære tasty paste fabrikk - ei slags grøn avhengigheitsskapande grautmasse.

User Rating: 6.8/10 (2,449 votes)

Utradisjonell, men tradisjonell. «Severance er ein komiske horrofilm som er svært oppmerksom på sjangeren sin, men likevel ikkje går over streken. Den er komisk og skrekkinngytande på ei og same tid. Med utradisjonell meiner eg at den klarar å ta avstand frå denne type horrorfilm, satt til ein skog lang borte, der ei gruppe folk blir oppsøkt av ein eller fleire drapsglade personar. Der kom også det tradisjonelle inn i bilde, for det er nettopp ein slik film. Men overraskelsane ligg ikkje der ein forventar dei, og er heller ikkje slik ein forventar. «Severance spelar heller ikkje på rein og skjær grusom vald, likevel om den har dette og.

Det blir altså litt vanskeleg å plassere filmen, for eg vil ikkje ta heilt avstand med typisk horror. Det kan seiast at den klarar å balansere dei elementa som gjer det til ein fornøyeleg opplevelse. Akkurat passe med humor, ekte britisk humor, som ved hjelp av lystig musikk her og der gjer meg glad. Gode oppbyggingar med påfølgande overraskelsar som ikkje skuffar. Eg kan vel ikkje sei så mykje meir, anna enn at dette er ein film verdt å sjå viss ein er ute etter horror.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (610 votes)

Eg ser ingen poeng med å gå rundt grauten, dette stornorske animasjonsprosjektet slo ikkje heilt an her. Teknisk er det ingen underverk, utan at det skal bli ein av grunnane eg legg vekt på i dommen min. «Hoodwinked» som eg såg i fjor var heller ingen meisteranimasjon, men gjorde godt inntrykk.

For å likevel oppsummere det heile, så startar eg med det positive. Eller, no har eg alt starta med noko negativt, men får håpe folk fortsatt heng med. Christopher Nielsen sin film om narkoelefanten Jimmy har ein særeigen sjarm, og er utruleg stilig å sjå på. I god ånd med teikneserien til mannen har filmen adoptert typiske teikneserietrekk. Noko eg ser på som eit stort pluss i ein animasjonsfilm, om det er godt gjennomført. Filmmusikken er stemningsfull, virkar småkjent og står i stil med filmbilda generelt. Likevel er det noko som ikkje klikkar her. Tempoet er labert for ein film på 80 minutt og den heng litt rart saman og hoppar i tid på ein veldig varierande måte.

I bunn og grunn synst eg det blei litt tynt og kjedeleg, og sit ikkje igjen med ei betre enn mellomgod kjensle. Og tør eg påstå heilt på slutten at dei norske stemmene på halvparten av folket vart litt svak? Jepp. På ei anna side trur eg denne filmen vil tåle tidens tann og sett på nytt ved ei seinare anledning, fordi den enkelt nok har ein del overdrevne norske trekk som ein kan le av.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (15,413 votes)

Sylvester Stallone om forrige Rockyfilm («V»): I wanted to finish the series on a high and emotional note and Rocky V didn’t do that.

Og langt om lenge kom altså eit nytt og betre avsluttande kapittel på filmserien om legenda Rocky “The Italian Stallion” Balboa. Mannen drar på åra, har starta ein koseleg liten restaurant og følger ser ut til å følge ei rimeleg fast rutine. Ikkje spesielt givande, noko han sjølv har merka etter kvart, og det synst litt i væremåten. Men blid og hyggeleg som han er, så går det ikkje ut over noko.

Så ein dag blussar gløden opp igjen, og han føler for å få ny bokselisens, kanskje bokse litt i ein lokal liga og på den måten gjere noko han verkeleg brenn for. Oppi dette kjem ei moglegheit om å få møte notidas “champ”.

Filmen tok meg litt på senga. Forventingane var låge. Det er jo grenser for kva ein kan få ut av ein seksar i rekka, og likevel gjere ære på Rocky-namnet. Men det er ein hyggeleg film, sett at ein finn seg til rette i den sentimentale tonen den bygger grunnmuren sin på. Forkunnskap skadar heller ikkje, men sjølv om eg utelukkande har sett «IV», så er det enkelt å forstå kva det heile baserar seg på.

Sylvester Stallone har ikkje skapt noko nytt med Rocky Balboa, men han har klart å få det beste ut av det heile. Som gamlingen han spelar er han perfekt; ekte på så mange måtar. Innimellom slår han til med eit par skikkeleg flaue vitsar, som slettes ikkje er meint å vere gode, men som så godt bygg under at han er pensjonert boksar og litt tullerusk blitt. Sprø er det derimot som fører han til ein av dei mest nervepirrande boksekampane eg har sett på film.

No har eg vel rørt ved ein liten brøkdel av dei tankane eg gjorde meg undervegs, men det held. For i ei så aldri lita oppsummering kan Rocky Balboa beskrivast slik: I eit sportsdrama der den blankpolerte road-to-glory historia er erstatta med eit grovt og sentimentalt søken på meining med tilværelsen glitrar Stallone til både bak og framfor kamera med jordnær dialog, ein gladtrist undertone og ei knankandes avslutning.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.8/10 (6,102 votes)

Ki-duk Kim, mannen som også laga «Time» som eg såg forrige veke, er eit funn. I denne filmen som er eit par år eldre enn «Time», og har fått den internasjonale tittelen «3-Iron», blir me kjent med ein ung mann som bur ei natt her og ei natt der i tomme/bortreiste hus («Bin-jip» betyr direkte oversatt tomme hus).

«Bin-jip» er oppbygd på ein så elegant måte at Ki-du Kim har unngått å gi dei to hovudpersonane dialog. I nokre tilfeller kunne dette ført til ei langdryg og tam opplevelse, men her kjem all tale og kjensler fram i blikk og veremåte. Som ein viss gløymt person sa: “Amerikanarar må alltid snakke om kjenslene sine!” Det må iallfall ikkje den søte Sun-hwa og den stille, sterke (!?) John Wayne-aktige Tae-suk (sitat Tony Soprano: «… strong, silent type»). Men du verden kor likandes karakterar dei er, og Ki-duk Kim er ein meister på å skape nydelege, litt problematisk, kjærleiksforhold. Iallfall i dei to filmane eg har sett.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (16,543 votes)

Eg får ikkje til å sei så mykje om denne filmen, for sjølv om den ikkje var dårleg, var den heller ikkje god. Den hadde sin små augneblikk, men er ein lang stakeout satt på rull. Med unntak av eit par adrenalinbrusande minuttar her og der, som heller ikkje nådde opp til forventingane mine, så er dette prega av ei uprofesjonell politijakt. Mange små trekk frå politimannen med kallenamnet Popeye (Gene Hackman) gir eit dårleg heilheitsinntrykk, og er ikkje den politimannen eg helst ser på film. Dirty Harry har ein praktmoral i forhold. Popeye her er utøvande rasist, utan at det blir retta noko kritikk mot dette. Han er dårleg på spaning og etterfølgelse, og ser ikkje lengre fram i tid enn eit lite steinkast. Cloudy (Roy Scheider) klarar å balansere dette til ein viss grad, men får for liten plass i filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (1,984 votes)

Ein på mange måtar typisk asiatisk skrekkfilm, som legg vekt på fotografiet som medium der åndar (ev. spøkelse) får vise sin tilstadeverelse. Protagonisten Tun, som dukka opp på skjermen akkurat når eg satte mitt første jafs i ein tunfisktorilla, er fotograf og soleis omringa av bilde, både nye og gamle, store delar av dagen. Ein dag merkar han at nokre av bilda som er tekne ved hans gamle college, har ein kvit skugge på seg. Omkring samtidig byrjar skikkeleg skumle ting å skje.

Det som eg likte med denne filmen, i tillegg til det faktum at den gav meg over gjennomsnittleg med reisande hår i nakken og fekk meg til å skvette ein del, er klyppinga. Opplegget går ut på at filmen gir ei scene som er relevant; når poenget med scena er komme fram så blir det klyppt, gjerne brått, men elegant, over til ei ny scene. Enkelte spørsmål kan ein stille seg til kva som hendte i mellom, men det er ikkje nødvendig for oss å vite. Og filmen får eit godt tempo og ei perfekt lengde på grunn av dette og.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (6,954 votes)

Like før jul hadde eg ein svært kort Woody Allen periode, der eg fekk sett eit par av dei gode filmane han lagde på 1980-talet. I dag var det duka for tidleg 1990-talet, med Woody Allen sjølv i hovudrolla, saman med Diane Keaton. Dei spelar eit ektepar som er igjen åleine etter sonen har flytta ut, og som lever eit rimeleg vanleg liv. Tydeleg på jakt etter spenning i kvardagen får Carol (Keaton), etter kvinna i naboleiligheita dør av hjerteproblem, ein ide om at det ikkje var av naturlege årsaker.

«Manhattan Murder Mystery» følger den heller klumsete private etterforskinga som ekteparet Carol og Larry (Allen), med venner, foretar. Larry er den skeptiske, sofaglade personen som ufrivillig blir trukke inn i Carol si entusiastiske jakt på bevis for å nagle mannen til den avdøde.

Dette er kanskje den beste komiske filmen av Allen eg har sett på ei stund, og det er slag på slag med gode kommentarar. Sjølvsagt inneheld filmen også diskusjonar omkring det kriminelle som har skjedd, der kvar karakter får komme med sine meiningar til motivet. Slikt gir filmen ei meir svingete rute, på ein positiv måte framfor ei rett fram historie.

Carol Lipton: I don’t understand why you’re not more fascinated with this! I mean, we could be living next door to a murderer, Larry.
Larry Lipton: New York is a melting pot! I’m used to it!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.6/10 (8,147 votes)

Jungelaction av Mel Gibson satt til Sør-Amerikas djupe og dyrerike skogar. Ei historie som like gjerne kunne føregått i ein heilt anna setting, men som altså er med indianarar og i deira område. Ei dramatisk historie om internt slaveri, grov utnyttelse og blodig ofring. Også inneheld filmen ein utruleg bra løpssekvens som åleine kunne redda filmen om nødvendig.

For å gjere det klart først som sist, dette er ikkje noko artsy-fartsy greier eller ei historisk beretting om eit rikes undergang, sjølv om den har flotte bilder og nok kjem med ein påstand eller to. Filmen bruker hakket for lang tid på å komme skikkeleg i gang, men etter ein time etter dette gløymt. Den klarte iallfall å engasjere meg, utan på nokon måte å gjere meg kjenslemessig involvert. Også så blodig og brutal den er til tider, men likevel ikkje direkte fråstøytande. Fin film!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10