Me er inne i ein periode med pilotepisode etter pilotepisode, og eg har sett litt av det nye. I tillegg har eg gått tilbake til 2005 og børsta støvet av «The Triangle», men eg kom ikkje langt.

The Black Donnellys

NBC satsar med ferskt materiale i desse tider, og «The Black Donnellys» dukkar opp i den forbindelsen. Serien skildrar oppstarten av eit kriminelt syndikat. Kor stort eller omfattande dette kan blir er vanskeleg å sei, første episode gav ikkje så mange teikn til om det blir noko stort, eller berre virrvarr i eit italiensk og eit irsk nabolag. På gangstersida står uansett «The Sopranos» sterkt nok åleine. Som pilotepisode var ikkje dette godt nok, den klarte ikkje å interessere meg. Samt den er for rask med å gjere store dramatiske ting ut av karakterane sine, endå ein ikkje kjenner dei godt nok til eigentleg å bry seg.

The Dresden Files

Å angripe ein serie med blanke ark kan straffe seg. Det einaste eg visste om denne serien var at den blanda horror / myster/ sci-fi og at plakaten var stilig. Tittelen hintar (les: files) til etterforskingsgenren. Men «The Dresden Files» var ikkje noko spesielt god heller. Freelancertrollmannen Harry Blackstone Copperfield Dresden hjelper både politi og vanlege med overnaturlege saker. Serien er veldig lik «Psych» på den måten, og reint bortsett frå at det er snakk om ekte overnaturleg motstand her (mot «Psych»s likssomsynsksheit) så er det ingenting å hente.

Primeval

Britiske ITV har laga ein knallbra serie! Vel, dei har kanskje laga fleire, men no snakkar eg om nyleg. «Primeval» slo an frå første minutt. Dinosaurar, tidshol (ev. wormhole) og ytterst interessante karakterar i eit spenningsfylt eventyr. Nydelege bildekomposisjonar. Her er det mykje godt, tilogmed dei animerte dinosaurane er ok gjennomført til å blende inn. Også god britisk humor då, ingen ting sler det. Eg har funne ein serie eg definitivt kjem til å følge med på vidare.

Rules of Engagement

Ikkje alt har eg trua på før eg trykker play, spesielt halvtimeskomediar er eg skeptisk til. Men er det rart? Mykje er jo kumøkk! Oftast kan dette vere einaste måten å oppdage noko nytt på. Frå førehandsdømming til sakleg dømming, «Rules of Engagement» er … ikkje verst. Eg blei positivt overraska over at serien var middels grei. Ingenting nytt her, og ingenting eg vil følge med på vidare, men første episode gav meg ein god latter. Betre enn det som går på TVNorge på ettermiddagen og.

The Triangle

Om ingen overtalar meg til å sjå meir enn dei 45 minuttane av første episode som eg såg, så blir det stopp for denne serien. Sci-Fi Channel laga i 2005 ein miniserie på 3 gonger 90 minutt om mysteriet i Bermudatriangelet, der eit team med profesjonelle aktørar innan ulike fagfelt fekk i oppdrag av Mr. rik skipsmagnat i å finne eit definitivt svar på kva som forårsakar forsvinningane i triangelet. Grunnen til at eg ikkje kom lengre enn med å sjå dei første 45 minuttane var at eg blei avbroten der, og aldri fekk lyst til å sjå noko meir etter det. «The Triangle» føles tvers igjennom billeg frå setting til casting, sjølv om eg gjerne skulle likt ein idé som omfattar Bermudatriangelet til å fungere, det er jo eit godt grunnlag for skikkeleg mystikk.

IMDb: 7.6/10 (32,845 votes)

Mørkkledde menneskeliknande skapningar har teke kontroll over hukommelsen til folk og omgivnadane deira. I ein by der det alltid er mørkt og ingen vegar fører ut vaknar J. Murdoch (Rufus Sewell) opp for å finne ut at han er ettersøkt for ei rekke mord, utan å ane korleis dette gjekk til.

Dyster storbystemning med ruvande murbygningar overalt, slik er det 1920-talsprega bybilde i «Dark City». Eller er me på 1950-talet? Bilar og anna teknologi henta frå ulike tiår gjer det vanskeleg å fastslå, akkurat som det er vanskeleg for Murdoch å fastslå kva som føregår i den labyrintoppbygde byen.

Forrige gong eg såg denne filmen var rundt 6-7 år sidan, og fordi den satt som spikra i hukommelsen min sidan har eg lenge hatt lyst til å sjå den på nytt. Byen som gir oss ei kjensle av å vere innesperra er ein av dei råaste settingane eg har opplevd på film: litt teatralsk og mystisk, samtidig stort og variert. Sci-fi og thrilleraktig historie står det heller ikkje tilbake på. Her er også politietteforskar (William Hurt), fysisk skjør doktar (Kiefer Sutherland) og uviktig kjærleiksinteresse (Jennifer Connelly på plass.

Sewell gjer ei svak rolle midt oppi dette, og er på mange måtar som Reeves i «The Matrix», litt malplassert. Hovudtrekka i filmen har mange likskapar med «The Matrix» (eller motsett sidan den kom først). Faktumet at den prøver å skjule spesialeffektane med mørke og skuggar kan så vel vere på grunn av økonomi som at det står meir i stil med resten av filmen, det fell uansett i smak her.

IMDb: 6.6/10 (2,785 votes)

«Coach Carter», «Finding Forrester», «Gridiron Gang». Tre filmar med fengande titlar, som alle handlar om svart ungdom som blir gitt ein sjanse. I vårt tilfelle er det snakk om «Gridiron Gang», som føyer seg inn i denne korte (og sikkert ufullstendige) rekka av feel-good filmar.

Camp Kilpatrick, LA, USA. Senter for ungdom i trøbbel, ei blanding mellom eit fengsel og ein leir. Utgongspunktet for historia om ei gruppe unge menn som saman vil forme Kilpatrick Mustangs, eit amerikansk fotballag. Dawyne Johnson portretterar coach Porter som kjem på ideen om å starte eit slikt lag i forsøk på å gi nokre av dei innsatte ein grunn til forbetre liva sine.

Oppskrifta, basert på sanning eller ikkje, er brukt i massevis før. Faktumet at «Gridiron Gang» er ein av dei med rot i røynda gjer ikkje noko frå eller til, filmen må til sjuande og sist kunne stå på eigne bein. Her går det heldigvis bra, sett bort frå små detaljar her og der, og at filmen spelar for mykje på sympati for den unge gruppa, så gjorde den eit inntrykk.

Dwayne Johnson, i fleste tilfelle kjent som The Rock, viser seg frå ei uvant side når han inntrer rolla som forbilde og autoritet framfor rein muskelmann, i ei hovudrolle gjennom ein heil film. Han har meir å hente, spesielt ved å bruke karismaen sin, men dommen er positiv.

Eg kjem ikkje unna bodskapen til ein film av denne typen. Det lyser gjennom at om ein prøver hardt og verkeleg vil, så kan ein utrette noko. Inntrykket eg sit igjen med er difor eit godt eit, filmen klarte også å røre litt på det mest alvorlege, nydeleg!

IMDb: 6.8/10 (2,072 votes)

Hong Kong action i «Fulltime Killer» stod på programmet i dag, min andre Johnnie To film denne veka. Me går tilbake til 2001 og får ein film med Andy Lau, Takashi Sorimachi og Simon Yam i dei største rollane.

O (Sorimachi) er leigemordar nummer 1 i og rundt Hong Kong (den delen av Asia). Tok (Lau) er misunneleg på denne posisjonen, og meinar at han sjølv er ein flinkare leigemordar. Ved å utføre drap på spektakulere vis, ofte som vist på film (her finn me referansar til både «Leon» og «Point Break»), trekk han merksemd til seg og klarar å skape seg eit namn. Oppi alt dette her føregår ei politietterforsking på desse, på tvers av landegrensene. Detektiv Lee (Yam) forsøker å jakte ned både Tok og O.

«Fulltime Killer» er litt rotete. Eg hadde problem med å henge med på alt til tider. Betre blir det ikkje når Chin (Kelly Lin) ein plass seier namnet til Tok på voice-over, mens ein ser på bilde at ho meinar O! Trass i forvirringa, actionbiten av filmen er ingenting å klage på. Heftige shootouts dukkar regelmessig opp. Får ein tak i historia der filmen ikkje rotar det til for seg sjølv, så blir det heile interessant oppi adrenalinrushet.

Oppsummert: God Hong Kong actionthriller med gode skodespelarar, stilige skytesekvensar, påtenkt eller uheldig forvirring, men solid underholdning. Den når ikkje heilt opp til «Exiled» (som eg såg for nokre dagar sidan). «Fulltime Killer» får likevel meir enn godkjent.

IMDb: 7.7/10 (5,430 votes)

«Sympathy for Mr. Vengeance er første film ut i Chan-wook Park sin hemntrilogi. Andre film er «Oldboy», som eg har sett og likt, men eg har mine tvil om den tredje etter å no ha sett nummer ein.

Dette her handlar om ein stumdøv, ei sjuk søster, nyretransplatasjon og grusom hemn. Vel gjennomført på nesten alle område — det her er ein kvalitetsproduksjon, som ikkje fell i smak.

Eg synst dette vart kjedeleg. Etter å ha venta i ein time på at noko som helst av interesse skulle skje — for eg hadde store forhåpningar etter å ha høyrt gode ting om filmen, så skjedde det ikkje så mykje. Pluss at som skjedde var for grusomt til å nyte på nokon måte.

Den vanskelege posisjonen filmen set tankane mine i hellar både for og mot. For at filmen klarar å få fram sidene ved grusom hemn, mot om filmen er verdt 2 eviglange timar med så lite dialog som i «2001: A Space Odyssey», og så mykje venting.

IMDb: 6.2/10 (1,011 votes)

Richard Linklater har gjort det, han har skapt ein film som virkar som indirekte samfunnskritikk, og som framstår som eit godt drama. Med seg har han fått eit godt skodespelarensemble som hjelper på å gjere samanhengane i filmen interessante.

Sidan eg ikkje sjekka for godt før eg satte meg ned med filmen, forventa eg meg ein komedie. Det eg fekk var sjokkerande sanningar om sør-amerikansk hurtigmatproduksjon. Handlingane som blir gripe fatt i tek plass i småbyen Cody, som husar uttallige hurtigmatkjeder, samt eit av dei største slakteria i U.S.A. Fiktive namn blir brukt.

Alle sider av industrien, frå slakting til produksjon, planlegging til sal, får me fortalt kortare historiar, fletta laust saman på ein enkel måte. Ei kjede med namnet Mickey’s er tråden, og alle folka har ikkje nødvendigvis noko med kvarandre å gjere.

No skal eg ikkje prøve å forklare så mykje meir om kva filmen går ut på, sidan det lyser gjennom at det handlar om mat, og at ei brutal sanning skal fram. Eg går eg over til filmen som heilheit i staden.

To timar varer den, litt i lengste laget, men Linklater har mange historiar han vil fortelje. Den viser litt frå her og der, og gir oss nok synspunkt og forteljingar å fordøye. Meir som ei kollasje enn ei historie som går mot ein slutt. I mine auger er dette gode saker, eg likar filmar som torer å kritisere utan å for Moore. Og som gir oss tid til å bli godt kjent med enkelte folk, likevel om det går på bekostning av andre.

Dette blei ein del fram og tilbake føler eg, «Fast Food Nation» er ikkje den lettaste filmen å skrive om. Den gjorde inntrykk og fekk meg til å føle avsky enkelte stader, andre er den for snill på. Mange kjente ansikt dukka opp på skjermen (ein del eg ikkje kunne namna på rett nok) og gav mang ei aha-opplevelse utover filmen. Bruce Willis blant anna; dukkar opp i ei enkel scene der han viser kor god skodespelar han er, for så å forsvinne igjen.

3 episodar.

Sjå for deg ein nøkkel som kan opne alle dører, og som alltid leiar til det same motellrommet. Politibetjent Joe Miller kjem ved tilfeldigheiter over ein slik nøkkel, som ikkje berre opnar alle dører, men også opnar opp for eit mysterium så stort at det blir trudd det kan vere knytta direkte til gud. Dette er berre ein av teoriane som dukkar opp i ein Sci-Fi Channel serie som handlar om tilsynelatanda vanlege objekt med ekstraordinære eigenskapar.

Slike objekt er sjølvsagt interessante for spesielt interesserte eller skumle folk, og her har det blitt opna for eit breidt persongalleri i serien. Produksjonen har fått fleire kjente namn på lista, av dei kan eg nemne Peter Krause («Six Feet Under») og Kevin Pollak (masse rart). «The Lost Room» si sterke side ligg diverre ikkje i skodespelarprestasjonar. Serien kan verke upolert og billeg/enkel til tider, og dette blir bl.a. avspegla i rollebestninga, tross kjente namn.

Sjølv med eit preg av å verke billeg, eg har mine tvil om at den faktisk var det. «The Lost Room» er ein god serie. Enkel, men god. Mystikken og sci-fi elementa er fletta saman på ein lettgripande måte, som ein over 4.5 time får nok tid til å bli kjent med utan å gå lei. Det er lett å gripe hand om det som skjer når ein slepp å bruke fleire år på å sjå alt (liten usakleg «Lost»-diss?). Fordelen med miniserieformatet!

IMDb: 7.4/10 (456 votes)

«Exiled» er stilig, ytterst stilig. Bygd opp som ein typisk gammal spaghettiwestern med Clint Eastwood, satt til eit moderne Macau, består den av rolege sekvensar med lite dialog avveksla med heftig skyting som kan ta pusten frå dei fleste.

Ikkje nok med det, filmen har humor og. Bisarr eller berre rar, det er ei vurderingssak. Eg synst den balanserar på ei hårfin linje mellom sprø og sprøare. Opningsvis kjem eit kjempeeksempel på dette, viss du ikkje ønsker å vite noko som kan røpe ei god scene, så hoppar du over neste avsnitt.

To par våpenkyndige gangsters møter opp for å eliminere eller redde ein mann, Wo. Etter ei dramatisk skytescene i eit umøblert rom inngår dei våpenkvile for å konversere framfor å skyte, men sidan det ikkje er plass å sitje i dette rommet, så møblerar dei like godt rommet først som sist — samt gjennomføre ei grov oppussing av skadar.

Lange rolege sekvensar kan få «Exiled» til å verke lang. 100 minuttar ikkje er det verste i grunn, og regissør Johnnie To brukar dei godt på å skape ei gradvis oppbygging. Kontrastane mellom harde, blodige møte og munnspel ved leirbålet eller myntkasting for å avgjere om dei skal rømme mot høgre eller venstre i eit bilkryss, gjer dette til ein tydeleg og enkel film å følge med på. Kjedeleg blir det heller ikkje.

IMDb: 6.4/10 (10,894 votes)

Shawn Levy gir oss kveldsunderholdning med Ben Stiller i «Night at the Museum». Frat pack komikaren får seg jobb som nattevakt på eit historisk museum der gjenstandane kjem til live på nattestid.

Det er ikkje så mykje å sei om «Night at the Museum», det er ein slapp og ganske så rett fram film som verken gir skikkeleg spenning eller nye vendingar. Men så virka den og å vere mest retta mot dei under 15 år.

Blant dei få sidene ved filmen som trekk den opp på eit anstendig mellomnivå finn me Owen Wilson. Han gjer ei lita rolle, bokstavleg talt, og er cirka så tøff som han pleier. Misklar du Wilson er det ikkje mykje meir å hente her.

Når eg starta å skrive her tenkte eg at dette var ein heilt grei film, som eg kunne tenke meg å plassere i ein midtposisjon på skalaen. No har eg derimot fått tenkt meg om, prøvd å hente fram det som kunne trekke fram filmen, og berre funne ein ting.

6 episodar.

«The State Within» er ei blanding av terror, konspirasjonar, britisk og amerikansk politikk. I hovudsetet finn me Jason Isaacs, han spelar den britiske ambassadøren som må hamle opp med eit virrvarr av innvikla trådar. Alle er han heldigvis ikkje innvikla i, med seg har han ei solid skuffe med andre sterke skodespelarar som eg ikkje har eit snev av peiling på kven er, utan at det gjer noko.

No har eg aldri vore spesielt interessert i denne type serie før, politsk thriller altså, og tok ein råsjans på at eg kom til å like dette. Betalinga kom i form av 6 timar topp underhaldning. Sjølm om eg gjekk glipp av ein stor del av dialogen på grunn av mi vesle erfaring med uteksta britisk tv. Eg tør påstå at dette kunne blitt februar sitt store høgdepunkt om eg hadde å snappe opp all snakking. Eit gjensyn er i tankane for framtida.

Så vil eg anbefale serien vidare, til dei som føler dei kan sette seg ned med noko som er tyngre enn 24. Her krevst det full konsentrasjon for å få med alle relative trådar, men med god belønning.