User Rating: 7.8/10 (8,972 votes)

Harold Crick er ein tilsynelatande normal person i ein normal jobb, med einaste problem at han er for normal, og då eit perfekt utgongspunkt for å bli ein karaktert i ei fiksjonshistorie. Slik er det at det startar, med ein voice-over som forklarar nettopp kor kjedeleg og forutsigbar Harold er. Ikkje lenge etter at me har blitt introdusert, blir Harold merksam på voice-overen, og grensene mellom fiksjon og realitet blir utviska.

Tragedie eller komedie, det er spørsmålet Harold stiller seg sjølv om han er ein del av. Frå tidleg av, historisk sett, på den tiden Dante Alighieri skreiv den (guddommelege) komedie definisjonen av ein komedie at det ikkje var ein tragedie. Men når det er ei tragisk historie som blir gjennomført med delvis vekt på det komiske, kva skal det kallast då? Vel, heldigvis har ord utvikla seg og eg kategoriserar filmen enkelt som tragikomisk. Punktum.

Følelsar er noko av det viktigaste på film, og «Stranger Than Fiction» scorar høgt på dette område. Utan å bli for sentimental får den meg til å kjenne situasjonen til Crick på kroppen. Dette blei eg litt overraska over. Surrealistiske filmar som prøver å skape eit spesielt miljø for ein eller fleire av karakterane sine, og samtidig legge vekt på å vere morosame, klarar i mange tilfelle ikkje appellere til tårekanalane mine.

Mannen som får snudd livet opp ned i denne filmen blir spelt av ingen ringare enn Will Ferrell, ein skodespelar som hoppar frå den eine komedien til den andre, og som ofte landar skeivt. I «Stranger Than Fiction» går det bra, sjølv om det ikkje er så nøye kva Will Ferrell gjer ut av seg. Harold Crick er ei enkel sjel som står så sterkt på eigne bein frå manuset si side at eg fristar å sei at Will Ferrell enkelt kunne ha blitt erstatta, utan at eg ytrar ønske om det hadde vore eit faktum.

Avslutningsvis hadde eg tenkt å komme med nokre syn på kva andre har meint om filmen, men står over. Simpelt hen fordi det blir for langt om eg skal prøve å begrunne syna mine, så eg fokuserar på filmen åleine. Ein film som innfrir alle forventningane mine, som treff dei rette punkta og får meg til å smelte som sjokolade i små omnsbakte cookies, og berre nyte filmen i eit einaste langt sukk, berre avbrote av ein skvett kaffi. Litt overdrive, men du ser poenget!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.5/10 (15,921 votes)

Surfethriller med godeste Patrick Swayze og Keanu Reeves, førstemann som steintøff surfeguru og andremann som fersk FBI-agent.

Bankranarar er på ferde, og dei kallar seg Ekspresidentane, noko som sjølvsagt inneber at dei brukar masker som skal likne både Nixon og Reagan og køyrer eit vrak av ein Lincoln. FBI sender Utah (Reeves) undercover i surfemiljøet for å spore opp ranarane.

«Point Break» er ingenting nytt, og eg lurar på korleis dette blei motteke i 1991 og. Filmen byr på ingen eller svært få overraskelsar, både handling og dialog kan brettast ut og forutsjåast etter 5 minutt. MEN, eg synst det gjekk unna likevel. Ein får seg eit par latterkuler av kor macho alt skal vere, og det blir trukke på smilebånda når Reeves viser kvifor standup-komikarar synst det er morosamt å parodiere han. Surfing og fallskjermhoppinga er derimot meisterleg festa til film, og eit fint syn.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Kva er betre enn å ha som overskrift på ein Harry Potter samlepost enn namnet til Han-viss-namn-må-vere-usagt, den mørke fyrsten sjølv? Eg torer å påstå at alle kjenner til Harry Potter på eit eller anan vis, bokserien av J.K. Rowling som har blitt filmatisert til mange si glede. Til no har det komme fire filmar, og ein ny er i vente til sommaren. Vår unge venn Harry blir spelt av den etter kvart rike Daniel Radcliffe. Rupert Grint og Emma Watson må heller ikkje gløymast, ettersom dei er med i den heilage treeininga me følger gjennom desse filmane. Eg har nyleg sett dei fire som har komen til kino og digitaldisk, så vidare her følger litt summing rundt desse titlane.

«Harry Potter and the Sorcerer’s Stone» var først ute på lista, som ein av dei to filmane eg ikkje hadde sett tidlegare. Ettersom det var ei god stund sidan eg såg ein Harry Potter film i heile teke, så var eg mildt sagt veldig spent på å møte unge Potter og vennene hans igjen, etter å ha brukt dei siste månadane på å roleg lese meg gjennom dei seks publiserte bøkene (på engelsk sjølvsagt!). «Harry Potter and the Sorcerer’s Stone» handlar om Harry sitt første år på Hogwarts (ingen Galtvort her i gården!), og er rimeleg lys i forhold til seinare filmar. Sentralt i handlinga er altså denne “de vises stein”, som blant anna er etterlengta av mørke krefter. Filmen ber preg av at dei unge sentrale skodespelarane er rimeleg ferske framfor kamera, og heller ikkje spesialeffektane er noko å skryte av. Det gjer ikkje så mykje, magien er bevart godt nok til å gjere det kjekt. 2t 30min blir heller ikkje for mykje i ein slik samanheng.

«Harry Potter and the Chamber of Secrets» er andre film ut, og baserar seg på Harry sitt andre år på Hogwarts. Mørkare, meir spennande og betre gjennomført er passande stikkord. Detaljnivået i forhold til boka er derimot ei heilt anna side, for her blir filmen litt overfladisk i forhold. Eg klagar likevel ikkje, for sjølv om «Harry Potter and the Chamber of Secrets» er i overkant på lengda av det eg ser på som optimalt for film, så køyrer Chris Columbus løpet fullt ut i sin andre (og siste) Potterfilm som regissør. Som tittelen hinta til er det snakk om eit hemmeleg (eller mystisk) kammer, på Hogwarts, med eit grusomt monster i. Kammeret får ikkje all merksemd her, med den delen av historia åleine kunne filmen klart seg på betrakteleg kortare tid. Her blir det brukt tid på å utdjupe og opne for fleire sider av trollmannverda, som seinare kjem til å spele ei viktigare rolle, og som absolutt er til å drøyme seg vekk i.

«Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» introduserar ein ny regissør i serien, Alfonso Cuarón, som nyleg stod for sci-fi thrilleren «Children of Men». Småungane har no blitt 13 år, og den enkle hugseregelen med å ta siste siffer i alderen å bruke det som klassesteget på Hogwarts fortel oss at det er tredje året me skal utforske. Endå ein gong blir historia eit hakk mørkare enn forrige, og med det kjem dei heftige trylleorda som Expecto Patronum og Expelliarmus. Handlinga spinn rundt Sirius Black si rømning frå Azkaban, og restriksjonane som blir innført av Ministry of Magic i den forbindinga, som at eit hav av dementors (skapningar som sug ut gleda av folk tett opptil) oppheld seg rundt Hogwarts. Med «Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» er eg tilbake der eg starta: mitt første møte med Harry Potter var via denne filmen i 2004, og eg hugsa godt at eg blei positivt overraska etter å ha forventa det verste (den gongen eg tenkte at alt som var populært var dårleg, akkurat som god kunst ikkje er for «hoi polloi»). Filmen står fortsatt sterkt, men går diverre så altfor fort over, og lid kanskje litt meir over at den må utelate så mange detaljar som gjer bokversjonen god. God underhaldning er det likevel, rollebesetninga har klatra eit steg på stigen (dei unge), og Sirius Black blir spela av ingen ringare enn o’ store Gary Oldman.

I «Harry Potter and the Goblet of Fire» har tre store magiskular samla seg for å delta i Triwizard Tournament: Durmstrang, Beauxbatons og turnerningshaldaren Hogwarts. Som det ligg i namnet skal tre deltakarar kjempe om ein av magiverda sin gjevaste pokalar, men mystiske omstendigheiter fører til at Harry Potter blir med som ein fjerde ufrivillig deltakar. Eit godt grunnlag for ein film, som kanskje er den filmen til no som heng best saman. Ulempa er at bøkene etter kvart har blitt så tjukke at meir har gått tapt, noko som merkast for min del, ettersom det ikkje er så altfor lenge sidan eg las denne boka. Ser eg bort i frå dette så er dette ein god film, som grip solid tak i alvoret rundt interessante menneskeskjebnar. Hat, kjærleik, sorgar og gledar kjem tydeleg fram og gir ein film som eg kan leve meg godt inn i. Den siste regissøren inne i bilde, Mike Newell, får betre enn godkjent, kanskje nærare O for outstanding.

Vidare gjenstår det å vente. Vente på den neste filmen, «The Order of the Phoenix», basert på det som etter mi meining er den svakast boka i serien hittil. Og vente på den neste boka, som er den siste i serien: «The Deathly Hallows». Begge to kjem i juli. Mange timar med film kan forventast dei neste 3-4 åra frå denne kanten, og eg har trua på at det vil bli bra!

Lite aktivitet på sida her i det siste har ført til at eg har skrive eit innlegg om ymse tv-seriar, ettersom det nok blir eit par dagar til eg kjem med eit filminnlegg. Greia er at bortsett frå innleiande serie, så er det tankar omkring seriar som eg held på med som vil ta plass her. Årsaka ligg i at det har blitt lite nytt på tv-fronten i det siste.

The Sarah Silverman Program

Jesus er magisk, det er ikkje den nyleg oppstarta komiserien til Sarah Silverman. Ord på forumet til Yay Hooray lyder som at ho prøver for hardt. Eg synst ho prøver for litt for lite å vere morosam, i form av at ho har bomma på det som skal til i ein komiserie. No er ikkje «The Sarah Silverman Program» reinvaska for gode innslag, noko dukkar det opp her og der. På spørsmålet om det er verdt å følge med på i lengden vil eg sei nei. For meg var to episodar nok.

Top Gear

Jeremy Clarkson, James May og Richard er i gong igjen med bilprogrammet sitt for 9. gong. Det var jo ein periode utvisst omkring situasjonen til etter eit solid krasj, men alt ser ut til å vere ved sitt gamle igjen no. Dette betyr sjølvsagt at det blir levert kvalitet frå øverste hylle. Som i tredje program, då mennene kjøper seg billeg bruktbil i Florida ($1000) og legg ut på road trip til New Orleans, med sprø utfordringar på vegen som å køyre gjennom Alabama med påmåla slagord som “Nascar sucks” og “Hillary Clinton for president”.

Smallville

Eg hadde pause med kryponittpåverka problemskaparar inntil nyleg, som betydde seks episodar i strekk. Årsaka var den at serien dabba litt av i byrjinga av sesongen, og eg måtte få ein solid samla dose for å få ny giv. Det skadar ikkje at episode 10 til og med 15 var gode heller i «Smallville-samanheng. Den svært så etterlengta kontroversen mellom Clark Kent og Lex Luthor har forma seg bra no, etter mange sesongar med gradvis forverring av vennskapet. For dei som ikkje har sett serien: den tek altså ein anna vri enn teikneserie og film. Mørke tider i slike seriar er alltid bra!

User Rating: 6.9/10 (3,274 votes)

Tenacious D har ei langt historie, som strekk seg tilbake til første halvdel av 1990-talet. Seriøst populære blei dei ikkje før tv-serien «Tenacious D» kom på HBO i 1997, og etter kvart slo skikkeleg gjennom når dei lanserte debutalbumet i 2001.

Med bakgrunn i fiksjonifisert bandhistorie er det filmen tek utgongspunkt i at Jack Black og Kyle Gass møtes, for så å forme gruppa med det klingande namnet Tenacious D. Dei som har sett tv-serien kjenner igjen fleire element i filmen, som kanskje vil virke litt lite gjennomført med tanke på nye publikumarar. Eg tenker først og fremst på karakteren Lee. No er eg ein av dei som har sett serien, og synst filmen mest tek dei gode gamle ideane og pussar det opp til eit meir mainstreamaktig syn. Den tilfører likevel nok nytt til at eg synst den rockar godt, og fall i smak her.

Jakta på eit gitarplekter som visstnok skal gi utanomjordiske speleferdiger er den raude tråden, men det handlar nok mest om forholdet mellom J.B. og K.G. når alt kjem til alt. God film, tross at det for det meste er repetisjon av gammal materiale.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

4 episodar.

I løpet av dei fire episodane i del 2 av denne danske miniserien blir me drege djupare inn i dei rare omstendigheitane på det danske Rikshospitalet.

På kalendaren var det 3 år mellom siste episode i første «Riget» og første episode i andre. Men på skjermen har det gått knappe 2 veker sidan me sa farvel med den tidvis uorganiserte avdelinga på sjukehuset. Tråden blir plukka opp og handlingsforløpet fortset frå første del, og når eg ikkje skal røpe noko av det som har skjedd der, så blir det vanskeleg å utdjupe spesielt mykje. Noko som det ikkje er tvil om er at historia tek hardare steg inn på det okkulte.

Eg har vel blitt litt småfrelst, og kjenner meir engasjement i dette enn berre å tenke på det som reint tidsfordriv. Her blir det gitt for litt innsikt i overtru, djeveldyrkelse og spøkelser, i eit miljø satt til eit bygg som også byr på ypperste høgteknologi. Viss det derimot er i tvil om at også har blitt underhalde, så kan eg trygt sei at det nok var humoren og mystikken som førstog fremst trakk meg inn i serien etter første episode. Og eit par solide anbefalingar av andre nettskribentar om film.

User Rating: 7.8/10 (8,772 votes)

Pedro Almodóvar, mannen bak fleire kritikarroste og publikumslikte filmar som eg sjølv ikkje har sett, har samla ei lita gruppe spansktalande kvinner som inkluderar Penélope Cruz og nokre andre gode, men for meg ukjente, skodespelarinner. Desse spelar mor, dotter, søsken, eller enkelt sagt ein familie som ser ut til å gå gjennom nokon harde tider.

Greia med at situasjonen deira ikkje var den enklaste fekk eg ikkje heilt grepet på, men eg synst heller dette var ein nydeleg film med god stemning, litt alvorleg her og der, som alt i alt gjorde meg i godt humør. Humor har den og. Sjølv om den var på hengande håret til å få aktivert tårekanalen ei stund der, så var den meir fin enn trist.

Det skal ikkje nektast at Penélope Cruz er på noko av sitt penaste på film i «Volver», sjølv om det er rollemessig ho gjer det sterkt. Historia bak filmen skal ha det til at Pedro Almodóvar opprinneleg planlagte å ha Cruz i rolla som dottera til den karakteren ho spelar i filmen, som vil sei at filmen nok har vore under planlegging lenge. Og det kan stemme med kjensla det gir av å sjå filmen, den virkar godt gjennomført på planstadiet. Ingen ting virkar å vere hasta.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (24,551 votes)

Kva skal eg seie? Her er det utan tvil mykje å gripe fatt i, både positivt og negativt. Og sidan det er mest av det positive, så kan eg like godt starte med det.

Tempoet, som eg veit kunne vore i seinaste laget på ein typisk kvardag, slo godt an i dei avslappande laurdagstimane. Med sine 2 timar gir filmen plenty av tid til å bli kjent med den britiske kommisæren Quayle (Ralph Fiennes) og omstendigheitene rundt han i hans tilværelse i Kenya. Det er så god tid at det faktisk går mange lange minuttar før ein får med seg kva filmen eigentleg handlar om, og sidan det ikkje står noko bakpå DVD-coveret om kva som bind filmen saman, så vil ikkje eg skrive det her heller.

Eg merkar at filmen prøver å treffe ømme punkt, men det gjekk ikkje i hamn her fordi om. Det er mange skildringar av dei fattigslege afrikanske kåra, mange nydelege og triste bilde med Quayle og kona Tessa (Rachel Weisz). Men ingenting treff altså, og det er med dette som grunnlag eg seier at filmen kunne ha vore betre. Historia har både djubde og eit aktuelt tema. Ingenting å utsette på det, og Fiennes har den holdninga som passar godt i ei slik melankolsk rolle. Så ut av det heile, tross sitt heller labre tempo, vil eg sei kom ein ganske så heilt vanleg god film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.1/10 (1,741 votes)

Noko eg har funne ut over åra er at ein aldri skal forvente for mykje av ein Stephen King adapsjon. Unntak finst det alltid, men den gjennomsnittlege filmatiseringa ligg på eit moderat nivå er mi erfaring. I det legg eg og at dei filmane eg har sett heller ikkje har vore dei dårlegaste.

«Riding the Bullet» passar perfekt inn i den nemnte kategorien, og at eg faktisk gjekk så langt som å kjøpe filmen fortenar kanskje ei forklaring. Det var første dag i Trondheim igjen etter nyttår og eg var på ICA Maxi for opphamstring mens eg endå hadde moglegheita til å få køyrt varene til hybelen, og slikt utløyser ofte ei ekstra kjøpeglede, som og gjorde sitt når eg gjekk forbi DVD-stativet. Ein Stephen King film var ei slags forsikring blant altfor mange ukjente filmar, og eit par positive unntak eg allereie hadde sett.

Innstilt på ein middels film gjorde «Riding the Bullet» nytten i fredagsmørket. Eit par små overraskingar på skodespelarfronten i starten gav akkurat nok glede til at filmen ikkje hamna i grøfta med ein gong. Med meir drama og mindre handlingsutvikling enn godt er blei det i overkant av kjedeleg. Skrekkelementa er meint å komme fram i form protagonisten Alan (Jonathan Jackson) sine dagdraumer, men desse enda berre opp med å bli forvirrande etter kvart. Litt nerve får ein, men stort sett er det forutsigbar oppbygging mot eit lite “kvepp”.

I augneblikk som desse er det eg finn vurderingsskalaen min ufullstendig, for den er jo berre ei rett linje frå 1 til 5 i bunn og grunn, men å vurdere denne filmen krever å sjå saka frå fleire sider. Med tanke på forventingane, eller manglane på dei, hellar filmen mot midten. I forhold til mykje anna eg har sett og vurdert vil den hamne under midten. No føler eg meg gavmild, og filmen gjorde meg på ingen måte i dårleg humør, så eg hellar mot at filmen forsvarte forventingane.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

4 episodar.

Og plutseleg var ikkje Lars von Trier djevelen lengre. Han har vel kanskje aldri vore det heller, men eg har uansett ikkje likt fyren på grunn av dei dogmefilmane hans, som gjer meg ille til mote berre ved å tenke på dei. Eg står over ei djupare forklaring for ikkje å la det gå ut over poenga mine med «Riget».

For å byrje med det tekniske her, så er det nok ein del eksperimentelle forsøk ute å går i «Riget» og, med handhelde kamera og naturleg lys (ev. naturleg mørke). Fargane har tvers over eit raudaktig skjer som er med på å skape ei stemning som står til historia om det overnaturlege som skjer på det danske Rikshospitalet. Dette er ein serie om spøkelse og anna mystikk på ei av sjukehuset sine avdelingar, der me møter ei blanding av komiske danske legar samt ein misantropisk, arrogant, sjølvsentrert svensk kirurg - likandes person forresten!

Fire eintimars episodar gjer at serien enkelt passar inn når som helst utan å skape anarkistiske tilstandar med tanke på studiar, viss ein då trekk frå dei fire neste episodane i det som eg har valt å kalle for andre sesong, framfor å bruke «Riget II» her i Filmdagboka. Meir om den kjem etter kvart. Det er altså klart at desse første fire har gitt meirsmak og absolutt er gledeleg underhaldning både som humor og som mystikk og skrekk.