IMDb: 6.4/10 (1,076 votes)

«88 Minutes» er ein forvirrande thriller med Al Pacino som college professor/rettspsykriatar. Der gamlingen menga seg med yngre, pene kvinner, sjølv etter ein drapstrussel som går ut på at han har 88 minuttar igjen å leve.

Trådane i filmen er mange, det held derimot å sei at Jack Gramm (Pacino) i løpet av dei 88 minuttane etter han mottek trusselen prøver å finne ut kven som truar han, samtidig som andre småproblem må løyasast.

Det kunne ha blitt spennande med tidspresset hengande over, men det merkast ikkje i heile tatt. Det einaste som merkast er at det blir forsøkt veldig hardt å skape ein smart film, til den grad at det blir overflod av detaljar og ord, fleire hint blir for tydelege, og moroa med å prøve å forstå noko forsvinn i resten av rotet.

«88 Minutes» føles billeg. Ikkje som ein indieproduksjon, meir som ein nedprioritert storstudioproduksjon på negativ måte. Kamera er slurvete, og i det forsvinn opplegget rundt kameraføringa frå avstand. Det meste føles rett og slett halvgjort.

(Tysk plakat betyr forresten ikkje tysk film!)

24 episodar.

George forlovar seg, Kramer blir om mogleg endå meir sprø, Elaine skiftar tidvis hårsveis og Jerry, Jerry er seg sjølv meir enn normalt.

«Seinfeld» har aldri vore kjent for å vere det mest realistiske av tv-seriar, med sine overdrevne, tilfeldige, samanfletta plotlines. Likevel kan ein, samanlikna med tidlege sesongar, sjå at alt blir satt endå meir spissen utover. For sjåaren si store glede!

Det tok tre-fire episodar å komme i gong nok til å verkeleg få utbytte av serien igjen. Når det skjedde var sjuande sesong vel så bra som dei førre, med litt større fokus på gjennomgåande plotlines, som blant anna forlovelsen til George.

Vitsane her blir sittande i hjernebarken, for i ettertida å dukka opp igjen når tankane står på standby. Slik sett har eg hatt veldig stor glede av «Seinfeld», “problemet” er at ikkje alle andre har sett alle episodane.

Mange av vitsane baserar seg naturleg nok på det etablerte persongalleriet i serien, og om ein ikkje har det faste forholdet til dette som folk med sesongboksane, så seier det seg sjølv at enkle vitsar ikkje alltid blir morosame, og soleis umogleg å gjenfortelje.

Sesong åtte kjem til sommaren og er den nest siste i rekka, eg gledar meg!

IMDb: 7.0/10 (252 votes)

I blant dukkar det opp filmar ein har oversett når dei kom ut, «Special» frå 2006 var ein slik for meg. Men når eg endeleg høyrte om den passa alle bitane i forhold til det eg i dette augeblikk kan kalle min favorittype film.

Michael Rapaport er langt i frå ny som skodespelar, men har oftast dukka opp i birollar tidlegare, eg kan iallfall ikkje hugse å ha sett han som hovudrolleinnhavar tidlegare, men så har han eit langt resyme med for meg usette filmar. I rolla som parkeringsvakta Les, viss liv kan seiast å vere upåklageleg og rimeleg bra, viser han utan tvil at han er ein solid (og kanskje oversett?) talentfull mann.

Les har altså ingenting å klage på, men føler ei trang til å gjere noko meir ut av livet sitt. Han meld seg som frivillig til testing av ei form for lykkepille, noko som endar opp med at hans elles friske sinn byrjar å forme tankar om at han innhar superkrefter.

Det høyres kanskje morosamt ut, og ei stund er det vel morosamt, dog meir på ein tragikomisk måte enn hysterisk. «Special» legg meir opp til reflektering enn underhaldning, og har eit sterkt lydspor som iallfall sette meg i rett modus. Dette gjekk innpå meg, og alle forventingar om kva eg håpte «Special» skulle vere gjekk i oppfylling.

IMDb: 6.3/10 (259 votes)

Mellom Guillermo del Toro sine «Hellboy»-filmar har det blitt laga to animerte tv-filmar om den raude teikneseriefiguren. «Swords of Storms» er den første av dei, og kom i fjor.

Teiknefilmanimasjonen har fått stemmene til skodespelarane som tolka dei viktigaste karakterane i del Toro sin 2004-film. Altså Ron Pearlman som Hellboy og Selma Blair som Liz. Sjølv om stemmene er på plass og filmen har meir enn nok av action, er det noko som manglar.

Det er ingenting her som gjer dette til ein unik filmopplevelse, heile tida har eg inntrykk av at eg ser på Cartoon Network eller liknande, med tamme og forutsigbare slossesekvensar på rekke og rad. Som relativt liten fan av dei moderne animasjonane på kanalen hadde samanlikninga uansett ikkje vore noko kompliment.

Animasjonsteknikken her ser enkel ut, utan at det er ei direkte årsak til at eg kjedar meg, mange av teikningane skal faktisk seiast å vere fine, spesielt dei frå den forhistoriske Japan-delen av filmen. For i «Swords of Storms» må nemleg Hellboy hamle opp med demonane for lyn og torden i den japanske kroken av verda.

IMDb: 7.2/10 (169 votes)

«Aurora Borealis» er eit rett fram senimentalt romantisk drama som med si overhengande tristheit siktar mot kjensleapparatet.

I hovudrolla som delvis mislykka 25-åring busett i Minneapolis har me Joshua Jackson, som etter seks sesongar med «Dawson’s Creek» har satsa på film. Fyren er ikkje den beste skodespelaren, men går godt inn i rolla her. Dei som har sett «Dawson’s Creek» vil kjenne igjen rollefiguren med ein gong. For dei som ikkje har, så er Jaksons Duncan ein halvveges useriøs fyr med stort hjarte.

Donald Sutherland er filmen sitt sterke ess. I rolla som Parkinsonsramma og delvis demente bestefaren av Duncan briljerar han, og serverar sterke og ekte scener om korleis det faktisk er å bli gammal.

Sjølve historia er ingenting å hoppe i taket for når det kjem til originalitet. Forventingane til det var ikkje tilstades heller, så lenge det var godt og kjensleladd drama så har traff eg rett. Aurora Borealis når ikkje toppen i kategorien sin, sant må seiast, men kjem greitt nok ut av det.

Til slutt må eg berre åtvare dei som vil unngå ein film med klisjear i A4-format, her er det nok av dei. Men alt slikt i ein film, når ein forventa det, kan gjere nytten i blant.

15 episodar.

Eg var ikkje klar over det, men «Psych» hadde visst sesongfinalen sin for minst 3 veker sidan. Det kom som eit lite sjokk på meg at serien ikkje er tilbake før i juli altså. I forbindelse med denne andre sesongfinalen av den første sesongen, serien tok pause etter 8 episodar i haust, bles eg støv av skribleriet mitt frå då. Hopp altså til siste avsnitt om du har lese dette før.

«Psych» handlar om ein fyr med veldig god sans for å fange opp detaljar, Shawn Spencer, og vennen hans frå barndommen av, Gus. Med sine spesielle emner blandar han seg inn i ei politisak, og ser det å stå fram som synsk som einaste utvegen for å unngå å bli stemna som medsamansvoren. Dette gir han ideen om å starte opp eit privatetterforskingsfirma, Psych, nokon han ikkje kan gjere åleine. Her kjem Gus inn i bilde, han er kritisk til det meste av det Shawn finn på, har ei veldig god luktesans, og gir ei viss balanse i serien.

Kanskje du tenker noko i retning av at dette er nok ein overdreven etterforskingsserien, men det stemmer ikkje. «Psych» har ein solid dose humor og ironi, og gjer på ein måte litt narr av seriar som «Criminal Minds» og «CSI», utan at det blir dumt. Det krever heller ikkje særleg mykje tenking, for ein kan like serien utan å måtte prøve å løyse mysterie sjølv. I grunn er ikkje løysinga alltid så viktig, så lenge etterforskinga er bra.

«Psych» har blitt ein slags ny helgefavoritt, ein etterforskingsserie eg ikkje har sett liknande av som eg kan hugse. Det meste i denne sjangeren som prøver seg med så mykje humor som her blir dumt, noko eg i grunn ikkje veit sidan eg påstod at eg ikkje kan hugse eg har sett noko liknande. Men poenget mitt der var at eg ikkje har sett noko liknande OG bra. Med konklusjonen at dette er ein bra serie set eg punktum, det blei ikkje heilt det same å pusse opp eit gammalt innlegg som å skrive eit nytt.

IMDb: 7.8/10 (29,158 votes)

«Halloween» er blitt eit ikon innan grøssarsjangeren etter den kom ut og gjorde stor suksess i 1978. Med eit budsjett på knappe 325,000 amerikanske dollar skapte John Carpenter ein film som ikkje berre tente inn 47 millionar dollars (box office), men som óg har blitt inspirasjon for ei lang rekke slasherfilmar i ettertid.

Mange idear til filmen kjem frå Alfred Hitchcocks «Psycho». Både med tanke på måten Michael Myers blir framstilt som voyeur i kamerabruken, uvissheita rundt det som faktisk skjer (mykje er overlate til fantasien her) og den minimalistiske bruken av blod og gørr. Det reddar filmen i mine auge.

Michael Myers, drapsmannen her, rømmer frå eit sinnsjukehus. I tankane sine har han berre ein ting: drap. Eller har han meir? Det er ikkje lett å forstå motivet til maskemannen, nok ein del av filmen som blir overlate til fantasien. Laurie (Jamie Lee Curtis) er den uskuldige barnevakta som hamnar i radaren til Myers.

Musikksporet som med hard pianoklimpring trykker på nervane gjennom heile filmen er med på å skape ei småekkel stemning som eg sakna i nyare grøssarar (frå statane), likevel om det er svært lite som skjer før slutten nærmar seg.

Eg har med dette prøvd å danne eit grovt bilde av kva slags type film dette er, og kva som kan forventast. Det er ein likandes film, sjølv om den ikkje når opp til John Carpenters «The Thing», om ein så skulle velje. «Halloween» er óg eit absolutt must som referansefilm til seinare slasherfilmar.

IMDb: 7.2/10 (2,109 votes)

Skilpaddene frå 80- og 90-talet er tilbake, no i 3D-animert form. Personleg har eg aldri hatt noko forhold til verken filmane, teikneserie eller tv-serie frå tidlegare, og fekk soleis vurdert korleis dette fungerte for ferskingar.

Leonardo har vore bortsendt på «leiarkurs» medan dei andre har hatt vanlege (og dårlege?!) jobbar. Når Leo kjem tilbake tek det ikkje lang tid før det blir fart i byen og gjengen må stå samla mot monster og steinsoldatar. Introduksjonen er effektiv og ein kjem fort inn i historia rundt Turtles, og fort nok inn i filmen si kjerne.

Med sine 75 minuttar er denne filmen perfekt i lengde, proppa med spenning i nydeleg animert drakt og historie som ikkje prøver å gå rundt grauten. Animasjonen ligg nær teikneserie i stil og er heller ikkje teknisk briljant, dog nokre effektar imponerar. Dialogen, som står i stil med filmen og handlinga, er ikkje meint for den mest kresne.

Eg blir glad når det dukka opp alternativ animasjonsfilm til den vante dyrehagegreia som stadig rullar over skjermane, og hoppa altså fort over «TMNT». Det raske vedtaket lønna seg nok, for sjølv om filmen tydeleg er retta mot dei litt yngre, så er dette fart og spenning som den ungdommelege vaksne kan ha glede av.

20 episodar.

«Robot Chicken» er ein stop-motion tv-serie med 10-11 minuttar lange episodar, laga av Seth Green og Matthew Greinrich for Cartoon Networks Adult Swim, med hjelp av eit omfattande animasjonsteam.

Stop-motion er tidkrevande arbeid, noko som kjem godt fram i den 15 minuttar lange behind the scenes dokumentaren som følger med 1 sesong. Den amatøraktige stilen «Robot Chicken» køyrer er planlagt og produsert nøye gjennom mange steg.

Så, kva er «Robot Chicken» eigentleg? Gamle superheltikon, teikneseriekarakterar og i blant modellerte kjendisar frå amerikansk populærkultur i absurde småanimasjonar som med vilje prøver å gå over streken på det som er akseptert.

Noko av det viktigaste er støtten serien får av portretterte modellar. Sarah Michelle Gellar og Burt Reynolds er to av mange. Dette gir serien ein ekstra dimensjon. Seth Green, kjent frå bl.a. «Austin Powers» og «Buffy the Vampire Slayer», har eit nettverk det ikkje skal stå på.

Fordelen med desse korte episodane, som består av eit mangfald enkeltsketsjar kvar, er den augeblikkelege humoren. 10 minuttar passar inn overalt, og er det ein sketsj som ikkje er morosam, så kjem den neste svært raskt.

IMDb: 6.6/10 (3,327 votes)

Steve Buscemi dukkar opp på Kosmorama i slutten av april, og i den forbindelsen fann eg det interessant å sjå på kva mannen har regissert forutan «Lonesome Jim» som eg såg i fjor.

«Animal Factory» er ein fengselsfilm. Det vil vere feil å sei det er ein koseleg fengselsfilm, men det er ikkje det verste fengselet eg har sett. Både vakter og innsatte virka litt meir slack enn vanleg.

Sjølvsagt har denne filmen sin dose med drap og valdteksforsøk, det er ikkje til å komme unna at det er bad guys i eit fengsel. Willem Dafoe spelar gudfar med annerkjent clique, har kontaktar overalt i fengselet, og ein mann av respekt kort sagt. I ei posisjon der han kan gjere som han vil tek han unge, nyinnsatte Ron (Edward Furlong) under vingene sine.

Me følger desse to gjennom ganske vanlege fengselsrutinar, der ingenting blir forsøkt overdramatisert. Balansen i filmen er det som gjer dette til ein fin og forholdsvis roleg film, og forholdet mellom desse to blir godt utdjupa. Her er det ikkje snakk om eit homofilt forhold, meir som far og son.

Willem Dafoe viser nok ein gong klasse, Steve Buscemi dukkar opp i ei lita rolle for å vise seg, og Danny Trejo er tilstades som inmate. Skodespelarane er på plass! Filmen kjem ikkje til å toppe nokon lister av meg, sjølv om den er god.