17 episodar.
«Las Vegas» er den type tv-serie som legg mest vekt på enkeltepisodar, og berre små trådar strekk seg gjennom fleire. I forhold til seriar som «Lost» og «Prison Break» er det eit enkelt opplegg, som i grunn kan vere ei god avveksling.
Etter fire sesongar med folk som prøver å jukse, kjente namn på gjestelista, forsøk på ran og dramatiske skyteepisodar i ny og ne, har serien har nådd toppen for lengst. Det er fleire teikn på dette, som at fjerde sesong var seks episodar kortare enn vanleg. James Caan og mindre viktige Nikki Cox forlet snart staben og vil nok gi seg tidleg i sesong fem.
For det blir ein femte sesong, eg har ikkje trua på at det er meir å hente, sjølv om sesongavslutninga her var mildt sagt eksplosiv og ein veldig spennande episode. For med Caan ute av bilde er serien over i hendene på den middels skodespelarstaben han var med å trekke opp på eit akseptabelt nivå.
Dette blei eit urettferdig fordelt innlegg, for sjølv om sesongen er kortare, det nærmar seg ei avrunding, lite nytt skjer, så er det «Las Vegas» som det alltid har vore. Tiden vil vise om neste sesong blir ein fiasko. Eg reknar med eg kjem til å sjå den uansett kva eg seier no.
Hadde eg visst om denne filmen før eg skreiv om John Carpenters «The Thing» forrige helg, så hadde eg satsa på ei samanlikning. Sidan det ikkje blei slik, er dette hovudsakleg eit sjølvstendig skribleri om filmen.
Braaaaaains!! «Return of the Living Dead» er ein blodig og møkkete affære der dei levande gjennoppstår og begynnar å jakte på fersk hjerne. Nokre kjemikaliar som stammar frå militære forsking er årsaka til bråket som ikkje er så lett å stoppe. Desse zombiane er ikkje som zombiar på film flest, dei bryr seg ikkje om eit skot i hjernen eller høgg i hjarte. Dessutan er dei raske og smarte. Dette gjer at eg som sjåar ikkje irriterar meg over idiotisk oppførsel blant menneska i gruppa i fare som me møter. Vel, nokon av dei er idiotar, men å stå i mot zombiane her er ikkje lett for normalt smarte heller. Det som gjer «Return of the Living Dead» morosam er zombiane som ikkje let seg stoppe, dette fører til mange grusomme og blodige, gjerne over kanten, episodar. Etter kvart blir det derimot litt for mykje skrik og skrål. I lengda held det ikkje heilt mål. Filmen stagnerar og ein veit at det eigentleg ikkje kan skje så mykje meir enn å bli pøsa på med fleire zombiar.
«City of the Living Dead» er Lucio Fulci sitt bidrag i samleposten. Den er ikkje av dei mest typiske zombiefilmane, men spelar meir på ei overnaturleg kraft som utløysaren til dei dødes tilbakekomst. Alt startar med at ein prest tek livet av seg for å få dette til å skje. Ei gruppe åndelege venner i ein by lengre borte merkar konsekvensane av dette, og parallellt med prestens heimby byrjar ei etterforsking på kva som er i gjære. «City of the Living Dead» leverar mengder av grafisk vald på grusomt vis, og har nok mystikken på plass. Då er det synd at skodespelarane her leverar slett arbeid som tydeleg påverka heilheitsinntrykket. Musikken, som tatt frå ein «MacGyver»-episode glimtar til i blant med om ikkje direkte gode, så iallfall morosame trudeluttar.
«Night of the Living Dead» (George A. Romero) er den første den første i regissøren si rekke av «of the * dead» titlar. Med eit estimert budsjett på $114.000, som er lite, men på ei anna side mykje til å vere debutfilm, laga Romero eit svart/kvitt zombieepos i kjent form. Opp av nærast ingenting flaumar levande døde og me blir vitne til at ei gruppe motstridande personar må søke ly i eit forlatt hus for å overleve. I ventinga på hjelp pressar stadig kjøtetarane på døra og dumme val blir teke for å provosere og engasjere sjåaren på typisk vis. Ein føler seg ganske smart når ein ser kor dumme alle andre er. «Night of the Living Dead» føles litt billig på enkelte punkt, men gjer utruleg mykje ut av det den har. Dautida midt inni filmen er ikkje til å komme utanom, men stort sett er dette god film.
Den sjølvgode vêrmannen Phil må for fjerde år på rad reise til møkkabyen Punxsutawney, for å rapportere for tv-programmet han er ein del av. Groundhog day som den lokale festiviteten Phil (Bill Murray) skal dekke heiter, er eit konsept der eit svært ekorn skal fortelje om vinteren er over eller vil vare lengre. Ganske snåle greier altså, men visstnok vanleg i enkelte amerikanske og kanadiske byar.
I «Breakfast at Tiffany’s», min første sette film med Audrey Hepburn, spelar dama den søte og sjarmerande Holly Golightly. Ei modelldame eller noko liknande pÃ¥ stadig jakt etter ein rik, gifteklar mann.
The Ambassador Hotel, Los Angeles, California. Dette er utgongspunktet for ein film som tek for seg ulike personar sin dag, ein da som leiar opp til drapet på presidentkandidat Robert «Bobby» Kennedy.
Det finnes filmer som bare ikke sitter som de burde. NÃ¥r regissøren gjør de gale grepene, nÃ¥r kameramannen har snorta ei stripe for mye eller nÃ¥r skuespillerne bare ikke passer inn. Kanskje er de ikke bare feilcastet, men talentløse — da er selvsagt skaden enda større. At en og annen bit av puslespillet ikke passer saman med de andre skjer relativt ofte. Vi overlever jo det. Alle filmer har forsonende trekk, kanskje utenom «Superman Returns».
«Red Eye er Wes Craven sitt siste bidrag til filmverdenen som regissør hittil, sett bort frÃ¥ eit lite segment av «Paris, je t’aime. Med yndige Rachel McAdams i hovudrolla mÃ¥tte filmen klare Ã¥ bli grei nok.