17 episodar.

«Las Vegas» er den type tv-serie som legg mest vekt på enkeltepisodar, og berre små trådar strekk seg gjennom fleire. I forhold til seriar som «Lost» og «Prison Break» er det eit enkelt opplegg, som i grunn kan vere ei god avveksling.

Etter fire sesongar med folk som prøver å jukse, kjente namn på gjestelista, forsøk på ran og dramatiske skyteepisodar i ny og ne, har serien har nådd toppen for lengst. Det er fleire teikn på dette, som at fjerde sesong var seks episodar kortare enn vanleg. James Caan og mindre viktige Nikki Cox forlet snart staben og vil nok gi seg tidleg i sesong fem.

For det blir ein femte sesong, eg har ikkje trua på at det er meir å hente, sjølv om sesongavslutninga her var mildt sagt eksplosiv og ein veldig spennande episode. For med Caan ute av bilde er serien over i hendene på den middels skodespelarstaben han var med å trekke opp på eit akseptabelt nivå.

Dette blei eit urettferdig fordelt innlegg, for sjølv om sesongen er kortare, det nærmar seg ei avrunding, lite nytt skjer, så er det «Las Vegas» som det alltid har vore. Tiden vil vise om neste sesong blir ein fiasko. Eg reknar med eg kjem til å sjå den uansett kva eg seier no.

User Rating: 7.4/10 (4,136 votes)

Hadde eg visst om denne filmen før eg skreiv om John Carpenters «The Thing» forrige helg, så hadde eg satsa på ei samanlikning. Sidan det ikkje blei slik, er dette hovudsakleg eit sjølvstendig skribleri om filmen.

Ei gruppe soldatar med kaptein Hendry (Kenneth Tobey) i spissen reiser til Nordpolen for å etterforske eit mogleg flykrasj. “Flyet” viser seg å vere ein flygande tallerken, og eit nedfrose romvesen blir funne like ved.

«The Thing from Another World» er mykje snakking og lite action. Det er intellekt mot musklar, sjølv om mennene med doktortitlar her ser ut til å vere blåst for menneskeleg intelligens. Romvesenet kjem til live som forventa, og skal visstnok vere veldig farleg og smart, men oppfører seg som ein tilbakeståande zombie.

Det er dei små tinga som gjer dette til ein grei film, mykje takka vere perioden filmen blei laga i. Skepsismen til russarane er forventa, og kvinnesynet er sjølvsagt diskuterbart. Dei dårlege vitsane har blitt morsomme igjen, og filmen er gjennomsyra med amerikanske moral, samt støtte ovanfor militære.

At filmen brukar lang tid på å bygge seg opp til noko som i mine auger ikkje er særleg med dramatikk, er den fremste svakheita. Mykje av dialogen består av teknisk babbel som går meg hus forbi, så når dialogen skal vere det viktige i filmen blir det difor lite igjen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (67,510 votes)

Den sjølvgode vêrmannen Phil må for fjerde år på rad reise til møkkabyen Punxsutawney, for å rapportere for tv-programmet han er ein del av. Groundhog day som den lokale festiviteten Phil (Bill Murray) skal dekke heiter, er eit konsept der eit svært ekorn skal fortelje om vinteren er over eller vil vare lengre. Ganske snåle greier altså, men visstnok vanleg i enkelte amerikanske og kanadiske byar.

Dagen går, Phil kjem seg ikkje heim utpå kvelden på grunn av ein uventande snøstorm, og må overnatte nok ei natt der. Neste morgon vaknar han, og det viser seg at den nye dagen faktisk er gårsdagen. Slik fortset dag etter dag, eit reint mareritt for Phil som hatar Punxs…

Etter kvart gjer han seg sjølvsagt nytte av det han opplever denne dagen, for at den neste, same dagen skal gå lettare for hans eigen del.

Før eg skjønte at dette handla om deja vu (eg hadde ikkje lese om filmen på forhånd), så var eg skeptisk til kor dette bar. Eg blei derimot gledeleg overraska når filmen tok ei surrealistisk vending, før eg så bleiskeptisk igjen. No til korleis resten av filmen skulle klare å bygge på Phil si stadige oppleving av groundhog day. Men Phil viste seg å vere ein fleksibel karakter, og historia serverte nye vendingar stadig vekk.

Det er variasjonen i filmen som gjer den likandes. At den i visse deler torer å ta avstand frå den romantiske biten mellom Phil og kollega/produsent Rita (Andie MacDowell) er óg bra. Solid film altså, som óg serverar god komikk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.8/10 (18,613 votes)

I «Breakfast at Tiffany’s», min første sette film med Audrey Hepburn, spelar dama den søte og sjarmerande Holly Golightly. Ei modelldame eller noko liknande på stadig jakt etter ein rik, gifteklar mann.

Inn i leiligheitskomplekset til Miss Golightly flyttar forfattar og mannleg prostituerte Paul Varjek, som etter kvart går under namnet Fred. Holly og Fred blir fort venner, men det blir tydeleg at Fred etter kvart ønskar meir enn vennskap. For ikkje å virke for puslete i formuleringane her så legg eg til på elegant vis at Fred får jævla lyst på Holly.

«Breakfast at Tiffany’s» er ein lang film. Lenge kunne eg ikkje forstå at den kunne ha noko å gjere blant høgt annarkjente filmar. Her var ikkje meir enn lange, støyande eller kjedelege sekvensar etter kvarandre. Audrey Hepburn klarte å halde meg fast, men det var liksom det.

Så byrja filmen smått å finne form. Holly kjem tydlegare fram som teasen ho er ovanfor den patetiske pingla Fred. At dette kom på bana gjorde at eg fekk noko i filmen å gripe tak i, nok til at den rodde seg i land. Eg har ingenting i mot ein romantisk komedie, dei eldre mainstreamfilmane innan sjangeren har gjerne ein litt anna stil som gjer det til ei fin forandring. Men «Breakfast at Tiffany’s» ber i starten for mykje preg av å vere ein eldre filmen med utruleg tørr sosietetshumor.

No har eg gjenteke det eg mislikar med filmen eit par gonger, fått fram at det er den andre timen som er god her. Filmen blir ein heilt grei film sett i heilheit, så eg skriv veldig snart punktum for no. Til slutt må eg berre nemne at filmmusikken ikkje var den dummast her, og gjorde eit par scener til gode filmopplevelsar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.0/10 (3,451 votes)

The Ambassador Hotel, Los Angeles, California. Dette er utgongspunktet for ein film som tek for seg ulike personar sin dag, ein da som leiar opp til drapet på presidentkandidat Robert «Bobby» Kennedy.

Det er like greitt å starte ved starten, sett frå mitt synspunkt. Første gong eg verkeleg fekk augene opp for kva film «Bobby» kunne vere, var som trailer før «Rocky Balboa» på kino. Opp til då hadde eg verken fått med meg handling eller noko anna reletert til filmen. Det som gjorde «Bobby» spesiell då var alle dei kjente ansikta, og ikkje minst stemninga traileren gav.

Så har det gått tre månader og eg har no fått sett filmen. Emilio Estevez tok på seg ein svær jobb når han skulle fortelje eit drøss med småhistoriar relatert til hotellet. Han mislykkast i jobben. Ingen av personane i filmen får nok tid på skjermen til at eg klarar å bry meg. Altfor mange interessante skodespelarar får gjort for lite ut av seg, og virka på meg å vere der for å selge filmen. Atmosfæra som blir forsøkt skapt på hotellet, den merkast ikkje.

All den avstanden blir kjedeleg etter kvart, og gjer at slutten av filmen aldri blir meir enn laaange minuttar med tomme bilde i loop. Hadde det ikkje vore for den doble koppen med kaffi eg koste meg med så hadde eg nok sovna her.

Delen av filmen som faktisk trekk den litt opp igjen er faktadelen, altså radio- og tv-talane av Kennedy sjølv. I overkant vinkla som om Bobby var ein helgen, men likevel interessant. Hadde eg derimot vore på jakt etter fakta ville eg sett ein dokumentarfilm.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

(Ness:) Espen, mannen bak Iversen Revisited opnar med den første gjesteanmeldelsen i Filmdagbok si historie. Ein kategori som ein gong i blant vil få påfyllt med andre folk sine skribleri om film. Her har du «Highlander» frå 1986.

Det finnes filmer som bare ikke sitter som de burde. Når regissøren gjør de gale grepene, når kameramannen har snorta ei stripe for mye eller når skuespillerne bare ikke passer inn. Kanskje er de ikke bare feilcastet, men talentløse - da er selvsagt skaden enda større. At en og annen bit av puslespillet ikke passer sammen med de andre skjer relativt ofte. Vi overlever jo det. Alle filmer har forsonende trekk, kanskje utenom «Superman Returns».

Men en gang hvert femte skuddår hender det at en film som burde vært knall rett og slett blir voldtatt i så mange ledd at det ikke engang er moro lengre. En fin idé, plukket opp av de gale folka, upassende castet og adaptert til storskjermen uten den rette fngerspitzgefühl.

«Highlander» er en slik film.

La oss først bli ferdig med de positive sidene. Sean Connery, dere. Hæ? Sean Connery! Herlig mann. Stor skuespiller og morsom rollefigur. Utrolig lite troverdig forhistorie (Egypter my ass, 2000 år før Kristus tviler jeg på at du fikk kalle deg egypter om du skulle finne på å være like bleik i huden som Sean (Ok, i all rettferdighets navn: Han har brukt en del brunkrem for rollen)), men han er jo like forbanna kul okke som. Og det var vel igrunn det (Nei, filmmusikknerder, jeg syns ikke Queens musikk er noe tøff, og i hvertfall ikke i den forbanna «bli gammel på den skotske landsbygda scenen»).

Christopher Lambert er ingen stor skuespiller. Om en film skal lages om en skotte er det ikke noe drawback om vedkommende som skal spille hovedrollen kan snakke med skotsk aksent, spør du meg, men Chris er åpenbart uenig. Mel Gibson i «Braveheart» høres direkte troverdig ut i forhold, og det er jo ingen god attest. Ikke kan han slåss med sverd heller, noe som er ganske spesielt all den tid han skal ha overlevd i nesten 500 år på sine ferdigheter med stålet. Det er visst ikke noe krav om snøring for å bli udødelig. Heldigvis for Lambert er fyren i skurkerollen enda dårligere med sitt gigantsverd. Ikke kan han spille skue heller, men det er nok like greit. Regien, kameraarbeidet og omtrent alle skuespillerprestasjoner jeg ikke orker å nevne står dessverre i stil. Og det gjør litt vondt innerst inne, jeg må innrømme det. En annen ting som gjør vondt innerst inne (i ørene) er lydsporet til Michael Kamen.

For pokkern heller, folkens - i utgangspunktet var jo dette en beintøff idé å koke film på!

User Rating: 6.6/10 (20,982 votes)

«Red Eye er Wes Craven sitt siste bidrag til filmverdenen som regissør hittil, sett bort frå eit lite segment av «Paris, je t’aime. Med yndige Rachel McAdams i hovudrolla måtte filmen klare å bli grei nok.

McAdams spelar dagleg leiar på eit Miami-hotell, som på flyet heim frå ein begravelse i Texas, møter ein sjarmerande herremann i dødens ærend.

Mesteparten av filmen føregår på eit fly, og då krevst det ein del for å oppretthalde intensiteten og interessa. «Red Eye manglar det heilt store her. Ikkje før flyet landar, som er godt og vel 1 time inn i den 1 time og 17 minuttar lange filmen, blir det fart i sakene. Det at filmen ikkje er lenger reddar den dessutan frå å vippe over til det kjedsommelege.

Filmen føles aldri meir enn halvt gjennomført, den tek avstand frå dei største klisjeane, beheld dei mindre, og har eit ganske forutsigbart handlingsforløp. Slikt krev at andre ting er på plass. Det er dei ikkje, og resultatet blir ein film som vippar på kanten til det kjedelege, det som reddar den er eit par spennande sekvensar, ei søt Rachel McAdams og ein til tider psykopatisk Cillian Murphy.

Filmen har forresten ingenting å gjere med den sør-koreanske horrorfilmen med same namn.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.5/10 (7,144 votes)

Skepsismen min til tysk storhaustar av filmprisar låg på eit middels nivå og gjorde sitt til at eg ikkje såg denne filmen før no. Årsaka var «Der Untergang». Urettferdig at eg skal forhåndsdømme ein tysk film på grunnlag av ein heilt anna, det ville aldri skjedd med amerikansk film, men slik er det no eingong.

Etter kvart kom eg ikkje unna at «Das Leben Der Anderen» har blitt godt motteken av vanlege folk. I håp om å motbevise meg sjølv om at prisvinnande tysk film ikkje berre er film for kritikarar, tok eg sjansen.

Eg angrar ikkje! I Florian Henckel von Donnersmarck sitt DDR-drama følger med hovusakleg dei to sidene ved overvåkinga av forfattaren Georg Dreyman; personen sjølv og Stasi-agenten HWG XX/7 som får i oppgåve å leie overvåkinga.

Dramaet spelar på framstillinga av feilaktig overvåking, humane agentar og andre sider eit politisamfunn kan ha. Mine private kunnskapar om DDR er begrensa, men filmen fungerte godt på tross av dette. Augene opnar seg litt for kor kaldt staten handlar i folkets teneste. Dette temaet er ikkje berre avgrensa til DDR, og gjer filmen interessant på eit større plan.

Reint meir enn god film var eg ikkje på jakt etter, og «Das Leben Der Anderen» klarar å vere dette i tillegg til ein oppvekkar. Ei god og dramatisk kjærleikshistorie midt oppi overvåkinga leia av ein delvis sympatisk Stasi-agent, med ei historie som utviklar seg og bygg seg opp så ein aldri kan sei med sikkerheit kva som vil skje. Sjølv om dei største overraskingane blir utelatt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

12 episodar.

Tredje serieavslutning på tre dagar gjorde at eg etter langt om lenge var ferdig med HBO sitt mellomkrigmysterie, godt versus vondt, frelsar versus djevel.

Andre sesong av «Carnivale fortset dit Ben Hawkings og Brother Justin staka ut kursen i første sesong. Dei seks første episodane har store likheiter med første halvdel av forrige sesong, og gav meg ikkje spesielt mykje anna enn greitt tidsfordriv. Det vesle ekstra som gjer at ein MÅ sjå neste episode manglar i rekka, og interessa mi vaks ikkje før rundt sjuande episode.

Når det derimot byrjar å bli verkeleg interessant og ikkje minst mørkt, så står det ikkje på at eg blir oppslukt her. Heile serien er av god kvalitet, men storeparten manglar magi.

Det blei med desse to sesongane frå HBO si side, til mange si skuffelse. Diverre blir ikkje alle spørsmåla svart ved sesongavslutninga her. Når underteikna på mystisk vis klarar å forveksle dei to siste episode med kvarandre, blir det ekstra rotetet. Bryderiet dette skapte ligg likevel ikkje til grunn når eg seier at «Carnivale aldri vil vere anna enn god (framfor glitrande) tv. Bortkasta tid? Det er det ikkje!

Persongalleriet kjem eg ikkje unna når eg skal trekke fram kvalitetssida av serien. Skal eg trekke fram ein enkeltperson må det vere Clancy Brown, som Brother Justin er han skummelt overbevisande og ein av dei sterkaste figurane eg har sett i ein tv-serie. Når eg ser «Carnivale ser eg først og fremst rollefigurar framfor skodespelarar.

User Rating: 7.9/10 (38,472 votes)

Etter å ha sett Muhammad Ali sloss mot den ukjente Chuck Wepner var Sylvester Stallone blitt så inspirert at han satte seg ned og skreiv manuset som gav liv til den Oscarvinnande boksefilmen, på tre knappe dagar.

Mitt forhold til «Rocky» har vore ganske sporadisk, det starta med «Rocky IV» for 1 1/2 år sidan, fortsatte med «Rocky Balboa» like etter nyttår, og no endeleg filmen som starta det heile. Den gatesmarte Rocky Balboa boksar i amatørligaen og blir, ved meir eller mindre ei tilfeldigheit, trukke av registeret til å sloss mot tungvektsmeistaren Apollo Creed (Carl Weathers).

Filmen er ikkje så mykje boksing som ein skulle tru, bortsett frå den obligatorisk avslutningskampen er det lite anna enn nokre treningssnuttar og godt drama. Rocky er ein sosial tapar og har ingen skikkeleg jobb. Vegen mot ev. suksess og aksept er hard, men mannen har pågangsmot som ein italiensk hingst og eit veldig stort hjarte. Desse eigenskapane til karakteren er det som får «Rocky» som film til å utmerke seg, og gjer dramaet i filmen så sterkt som det er.

Bilde av Rocky Balboa i grå joggedress som strekk armane i lufta har nok dei fleste sett. Denne scena i filmen gjorde at håret mitt reiste seg, og blei ståande. Å få denne kjensla når eg ser film er eg stadig på jakt etter. Etter dette klarar eg ikkje, og vil ikkje, finne noko som trekk ned filmen (var forresten ikkje på utkik etter slikt her uansett). Har du ikkje sett «Rocky».. sjå «Rocky»!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10