IMDb: 8.7/10 (48,695 votes)

12 jurymedlemmar held skjebna til ein ung gut i hendene. Kva vil dei gjere?

Først og fremst vil dei komme seg heim, så 11 av dei stemmer for skuldig. Dette skjer heilt i starten av filmen, og eg ser det ikkje som ein spoiler å avgi denne informasjonen. Ein gjenverande herrenamn, som utanfor kamera går under namnet Henry Fonda stemmer i mot.

Vidare følger ein lang diskusjon med høgt temperament om bevisvurdering, klargjering av personlege synspunkt og heile pakka.

Det skal godt gjerast å lage ein heil film utelukkande basert på dialog. Miljøet i «12 Angry Men» er eit enkelt rom, forutan opningsscena i rettsalen. Når steinane først begynnar å rulle treng ein ikkje anna enn snakking for halde interessa her, iallfall gjer ikkje eg det, så sant temaet er godt. Her er det livet til ein drapsmistenkt 18-åring det er snakk om, og korleis kan dei sende han i den elektriske stolen utan å diskutere først?!

For å sette poenget med snakkedelen litt på spissen: mange gode tv-drama har mest snakking, i ulike miljø for å gi litt variasjon, men det er framleis snakking som dannar handlinga. Avvik finst i spenningsseriar, det vil eg ikkje utelukke, avvik finst forsåvidt andre stader og. Men det var ikkje poenget mitt.

Poenget mitt er at «12 Angry Men» klarar å gjere jobben utelukkande ved at 12 sinte, ev. engasjerte menn diskuterar ei drapssak i eit avsperra rom gjennom 1 time og 36 minuttar utan at det blir kjedeleg. Engasjementet mitt får temperaturen i skallen min til å stige og eg opparbeide verkeleg meiningar om det som skjer på skjermen. «12 Angry Men» er ingen passiv popcorn-film, tvert i mot, og det gjer den utruleg bra.

3 episodar.

BBC runda nyleg av den hittil siste i rekka av politisk inspirerte miniseriar. Sidan eg i heile tatt skriv om denne no så har eg også sett den.

Inndelt i 3 deler på 1 time kvar får me ei historie om forskarar og ymse folk relatert til vér som har blitt samla i ei gruppe for å finne ei løysing på eit aukande orkanproblem. Under namnet Stormshield får desse tida inntil neste orkansesong på å finne ein effektiv måte å sleppe unna det verste på.

Å stoppe ein orkan er verken lett sagt eller lett gjort, og det skal byggast godt under ei ev. funksjonabel løysing. Dette klarar «Superstorm» fint, og det er lite som føles direkte urealistisk for ein som generelt ikkje har særleg peiling på vér.

I tillegg til gode simulasjonar, statistikkar, ispedd arkivbilde for å gjere det endå meir realistisk, kjem det etiske problemet ved vérforandring, politiske interesser versus folkets beste.

«Superstorm» fanga fort interessa mi, mykje på grunn av den gode diversiteten. At BBC står bak er for meg eit kvalitetsteikn som ikkje er til å oversjå, og at det er lagt arbeid i denne serien kan merkast på det høge nivået spesialeffektane har (i tv-serie samanheng).

Med «The State Within» som forrige miniserie frå BBC, og «Superstorm» no nyleg, kva kan det neste bli?

IMDb: 8.0/10 (113,012 votes)

Etter lengre venting kom endeleg «Hot Fuzz» til kino, og etter meir venting kom eg meg til kinoen. Forhåndskunnskapane om «Hot Fuzz» var relativt små, med traileren som einaste bakgrunn. Eg ser no i ettertid at den er ein knapp forsmak på kva filmen leverar, så den skal ha skryt for både å halde seg i tøylane samtidig som den gir forsmaken. Over til filmen. Dette er ein politispenningskomedie satt til ein roleg engelsk landsby som kvart år kjempar om å bli “årets beste landsby”. Overkonstabel Nicholas Angel (Simon Pegg) blir (ufrivillig) overført dit frå Londonpolitiet fordi han har for god personleg statistikk og får resten av politiet til å ta seg dårleg ut. Livet viser seg ikkje å vere så stille på landsbygda likevel, når mange ulykker inntreff på rekke og rad ser Angel ei større sak på gong. Dei allereie godt etablerte politifunksjonærane avfeiar teoriane hans glatt. «Hot Fuzz» er god i måten Edgar Wright pressar inn haugar med informasjon og detaljar i kvart bilde (ypparleg med tanke på gjensjåing), skrur opp klyppefrekvensen der det er nødvendig (ingen dødtid), legg humoren i fleire lag (enkelt eksempel: dialog og ansiktsuttrykk), køyrer tempoet på filmen opp på eit fantastisk godt nivå når trådane blir samla (action non-stop) og har parodiert utan å massakrere originalar.

IMDb: 8.0/10 (109,229 votes)

Mitt forrige møte med «Shaun of the Dead» kom for tidleg. Før eg hadde fått sett slike klassiske zombiefilmar den parodierte blei det ikkje store greiene. No omstilt og klar for å sjå dette på nytt gav eg meg i gong. Simon Pegg spelar ein litt distansert Shaun som blir meir distansert når dama slår opp. Parallellt med dette bryt ein epidemi ut; gatene flyt over av zombiar. Shaun, i si eiga verd, merka ikkje desse tilstandane før dei har blitt verkeleg alvorlege. I kamp for overlevinga blir det ispedd ein solid dose god, britisk, parodisk, humor, utøvd at eit spekter av Storbrittania sine mest morosame skodespelarar. At den tek heilt av vil eg ikkje påstå, sjølv om eg stilte med færre kort på handa forrige gong, fekk eg litt av den same skuffa kjensla no. Det er nok fordi forventingane til den blir bygd opp i skyene overalt. Nokre av sekvensane bygg på ein enkel form for humor som rett og slett ikkje slår an heller. Eg burde ha komme med spesifikke eksempel, men er dårleg på å hugse filmdetaljar over tid, så det blir med det generelle inntrykket.

12 episodar.

Det har skjedd før. Det startar uskuldig med ein episode for å sjekke standarden. Så ein episode dagen etter. For ikkje å bli overivrig ventar eg med neste episode til dagen etter det igjen. Så blir grensene forskyvd; to episodar kan umogleg skade. Til slutt raknar det fullstendig og episodane blir sett på rekke og rad så sant det er tid til overs. «Dexter» er ingen unntak på så måte.

Dexter Morgan (Michael C. Hall) er derimot eit unntak. Eit unntak frå seriemordarar eg vanlegvis ser portrettert. Han jobbar med rettsmedisinsk for Miami-politiet på dagtid, på kvelds- og nattestid drep han etter ein kode. Miljøet i serien bygg seg opp rundt Dexter og dama, søstra, politiet og nødvendige avstikkarane for å etablere Dexter som seriemordar. Alt fell naturleg på plass og flyten er god.

Som med framifrå tv-seriar generelt er det vanskeleg å sette fingeren på noko bestemt som gjer dette til ein god serie, for det er omtrent alt. Eg har eit ambivanlent forhold til hovudpersonen, det gjer at eg heile vegen har noko å kverne tankane mine på. Han er god på ein grusom måte, men har ingen følelsar. Eg blei sittande å leite etter spor av dette.

Forutan ei interessant profilframstilling er serien bygd på eit morbid grunnlag, den har eksplisitte bilde av vald og resultata av vald, samt ei nøye planlagt historie som knyttar alle episodane saman på filmatisk vis, veldig vanedannande! Her dreiar det seg om jakta på ein seriemordar av høgt kaliber, som Dexter viser høg respekt for.

Kven kan lage så god tv, og likevel vere ved sine fulle fem på eit personleg basis? Å følge serien og Dexter er grusomt godt i seg sjølv, eg kan ikkje forstille meg kven som må leve seg inn i karakteren for å skrive han inn i serien. Han er jo faktisk ganske psyko.

IMDb: 7.6/10 (528 votes)

Frå vår nabo i aust kom denne invandrarkomedien godt med på eit aldri så lite vorspiel blant venner. Skrive bl.a. av mannen bak «Fucking Åmål», og regissert av Geir Hansteen Jorgensen, blei denne opprinnlege tv-filmen etter kvart omklyppt og tilpassa kino.

Det handlar om Ali og Massoud som rømmer frå asylsøkarleiren for å kunne få bli i Sverige. Dei kjem opp i både morosame og mindre morosame situasjonar som har med kulturkrasj og rare svenskar å gjere, men det ligg også ei djupare meining bak filmen. Alt er ikkje enkel moro.

Denne meininga var ikkje den lettaste å fange opp undervegs i vorspielsamanheng, nokre scener står seg likevel ut, og karakterutviklinga kan merkast på både godt og vondt.

Alt i alt ein fin liten film frå våre venner over grensa, mykje god humor uan å vere rølpete. Og sjølv om eg nok har sett den ein gong før skada det ikkje med eit gjensyn.

IMDb: 7.0/10 (1,907 votes)

Japan, under Tokugawatida, etter fleire hundre år med krig har det endeleg blitt fred. Herskaren ser seg imidlertidig trua av nokre landsbyar som endå praktisere kraftige magiske kampsportar, dei blir kalla shinobi. Han hentar inn Hattori Hanzou III for å finne ei løysing på dette, og den blir mindre human.

Oboro og Ge-no-suke høyrer til kvar sin landsby som det har eksistert sterkt hat mellom i lange tider, dei møter tilfeldigvis ved elva ein dag og blir forelska. Stjernene har derimot kryssa seg og forelskelsen har ingen lys framtid med Hanzou sin idé i drift.

«Shinobi» er ein film om kjærleik og hat, den kan tidvis minne litt om «Romeo og Julie», men tek etter kvart ei anna retning. Fysikkens lover blir oppheva og det blir hurtig slossing i blant dei meir dramatiske og historiebyggande sekvensane. I stil såg eg mange likskapar med «Naruto»-mangaen når det kom til karakterar og kampteknikkar.

Ved sidan av dataanimerte kastestjerner og springing mellom trestammer blir det for roleg for min del. Det er tydeleg at filmen vil fortelje noko, utan at eg skal røpe kva, men variasjonen blir for stor og dramaet dreg ut i tid. Elles må eg sei eg likte det eg såg, her er slossing med alvor. Når humoren er uteblitt blir dette akkurat passe mørkt og dystert til at dei ekstreme kampsekvensane kan taklast.

IMDb: 6.8/10 (24,716 votes)

Musikalar er ofte enkle saker, med nokre gode songar kan ein komme langt. Det finst sjølvsagt unntak: musikalar med komplekse historiar eller fengande songnummer i dårlege musikalar.

«The Rocky Horror Picture Show» er av den siste typen. Når Brad og Janet punkterar bilen utanfor allfarveg søker dei hjelp i eit nærtliggande slott. Slottet viser seg å vere fullt av transvestittar frå planet Transseksuell i Transylvania-galaksen.

Dette betyr at det blir pøst må med homoerotiske danserørsler av menn og kvinner i grusomme lærbekledningar. Eg synst det var guffent, men må innrømme at eit par av songane her var morosame og slo godt an på overdrivelsar. Det gjorde derimot ikkje filmen, som det elles skjer lite i. Når eg er fan av at filmar har handling (det finst sjølvsagt unntak i blant) blir det ein del gjesping.

Andre pluss med filmen er at ei ung Susan Sarandon spradar rundt i undertøy heile filmen, at Meat Loaf trekk seg tilbake etter eit enkelt songnummer, og at den har fine referansar (til div. kunstverk og “an RKO Radio Picture”- antenna).

IMDb: 8.0/10 (11,953 votes)

Frå lydfilmen sin ungdom kjem ein Alfred Hitchcock spionthriller satt til dei britiske øyer.

Richard Hannay (Robert Donat) er ute i kulturelt ærend når han møter ei etterfulgt ung kvinne. Slik blir han innblanda i ei spionsak og får både politi og ukjente fiendar i hælane når han prøver å komme seg unna.

«The 39 Steps» er ein spennande rømningsfilm av typen det har blitt laga altfor mange dårlege etterlikningar av ettertid (og nokre gode sjølvsagt). Den er kort og held tempoet høgt ved stadig forflytting geografisk sett, og introdusering av nye menneske. Dei 39 stega plottet er bygd rundt er tomme ord i starten, men filmen bygg seg godt opp, og etter kvart blir den meir innvikla og spennande.

Nysgjerrigheita rundt kva desse stega er var på plass heile vegen, men ikkje på det utålmodige «må vite» viset. Måten filmen blir presantert på er sjarmen ved «The 39 Steps». Humoristisk er den, og med mange indirekte småfrekke gesturar og dobbeltydige uttalelsar er det ein fryd å sjå dette frå ei tid då filmsensuren nok var strengar på seksualitet. Det kan jo óg diskuterast kor vidt dagens filmar går for langt på slikt, og kva det gjer med den filmatiske kvaliteten.

«The 39 Steps» hadde alt eg håpte på og litt til; spennande og velprodusert utan kjedeleg vissvass som er irrelevant for historien. Ingen halvtimeslange karakteroppbyggingar, men rett på sak og presentering av filmens rollar parallellt med handling.

IMDb: 6.6/10 (770 votes)

Til «Yella» stilte eg med blanke ark, eg ikkje hadde høyrt om filmen sin tittel eingong før like før den blei køyrt i gong. Sjeldan har eg så ekstremt lite forkunnskapar, men dette var ein interessant måte å starte på. Yella er namnet på dama som filmen handlar om, me får vite at ho har fått seg jobb utanbys og skal flytte. Tidleg gjer ho det dumme valet og let eks-kjærasten køyre ho til togstasjonen. Han er mentalt ustabil og det skjer ei ulykke på vegen; Yella får ei nær-døden opplevelse. Tross ulykka kjem ho seg overraskande fort til stasjonen og reiser til Hanover der ho jobbar med noko økonomistyr. Når filmen var komme så langt, rimeleg tidleg ute i filmen, hadde den delvis mista meg. Resten av filmen prøvde eg mest å fange opp små humoristiske augeblikk for å overleve og ikkje minst fotografiet. Sjølve handlinga var lite givande, rett og slett småkjedeleg. Detaljar i bilde avslører fort at noko ikkje er som normalt, og det er vel meininga. Men ikkje så godt gjennomført at eg får noko glede over det.