User Rating: 8.4/10 (33,745 votes)

Dei som har sett «Chicken Run» har eigentleg sett det som «The Great Escape har å by på, men utan Steve McQueen.

Midt under 2. verdskrig, ein stad ca. i Sør-Tyskland, ein ny fangeleir har opna. Her skal dei verste krigsfangane samlast, dei som har det med å forsøke og rømme. Flest britiske, men også eit knippe andre nasjonalitetar er samla. Men kva skjer når ein puttar dei mest rømningsglade fangane på same stad? Jo, gjett!

«The Great Escape handlar om forberedelsane til, stunda under, og etter ei storslått rømning. Filmen er i same ånd som den gjennomsnittlege 70mm-produksjonen, men er laga til/med/på (?) 35mm. Tatt situasjonen i betrakning er filmen for lystig og glad. Den hadde nok tent på å skape ei meir truverdig handling ved å tone ned litt på latter og glede.

Sjølve filmen er eigentleg ganske vakker å sjå på, med mange flotte bilde. Lydsporet sit som spikra (eg plystra på temaet fleire timar etterpå), men er også for lystig til denne krigsfilmen å vere. Så er den forutsigbar og ganske rett fram, eg er ikkje spesielt imponert over dette som skal vere ei av verdas mest populære filmar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (13,477 votes)

Etter eit militæroppdrag i Afrika går feil, sluttar Bob Lee Swagger (Mark Wahlberg) i armyen. Tre år etter dukkar FBI opp på døra med eit oppdrag, det handlar om å redde presidenten frå eit attentatforsøk. Swagger skal finne ut kor det er mogleg å henrette presidenten frå med rifle, men så går ting feil og han får heile USA i nakken.

«Shooter» utviklar seg til å bli ein rimeleg rett fram actionthriller med både rømming og konfrontasjonar, utan for mykje krimskrams. Her er spenninga tilstades i både stemning og handling. I ei slags blanding mellom «Bourne og «Rambo» skjer det ikkje så mykje som utfordrar originaliteten. Filmen er derimot godt gjennomført. Kvaliteten på bilda er veldig pen og forsterka inntrykket om at det er ein proff produksjon. Sjølv om altså historien er ganske så rett fram og for det meste dreven av knall og smell.

Innleiingsvis var eg skeptisk til Mark Wahlberg i rolla som snikskyttaren og ekssoldaten Swagger (noko som kan knyttast til den labre prestasjonen hans i «The Departed»). Men Wahlberg veks seg til i rolla. Fysisk er han 2000-talets heltetype, firkanta muskelmenn er ikkje heilt passande lengre. Mannen har mangel på karisma, men Swagger er ein kald fisk og det blir perfekt match.

Så, ute etter ein gjennomsnittleg actionthriller må eg sei eg blei positivt overraska over kor godt gjennomført «Shooter» eigentleg var. Den gir ingenting nytt, men fungerar godt til formålet sitt, nemleg å underhalde utan å kreve for mykje hjernetrim.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Robot Chicken Star Wars Special

Seth Green og Matthew Senreich er tydeleg fans av «Star Wars» til den grad at dei har satt saman ein heil episode av «Robot Chicken» med «SW»materiale åleine. Noko er brukt før, men det er og ein del nytt her. Ei fin blanding av hyllest og kritikk, spesialen er langt i frå einsidig, men alltid morosam. Det varierar frå enkel humor til slikt som berre dei innvia i fanbasen vil forstå.

Lil’ Bush: Resident of the United States

ComedyCentral har det med å få til animerte seriar som gjer narr av politikk og anna, eg siktar no mest til «South Park». Denne nye serien er meir spesfikk og bevegar seg inn igjen på eit område som tidlegare har vorte besøkt av nettopp folka bak «South Park». «Lil’ Bush» omhandlar den amerikanske presidenten i barnekropp, samt vennene hans: Lil’ Cheney m.fl. Serien er drøy, men morosam. Som når Lil’ Bush vil gi ein irakisk unge som farsdagsgåve til George senior, men Lil’ Jeb drep han og alle ler av hendelsen. Morsomt fordi det er altfor drøyt. Som vidare kan bli trøyttande. Ser ein forbi desse morsomheitene er ikkje serien særleg djup. Den tek opp aktuelle og eldre saker og standpunkt, men manglar kritikken bak tullinga.

Hustle

Eit krimdrama frå BBC. Ei glorifisering av storsvindlarar. Eit team av profesjonelle går saman om å utføre større svindlar, med politiet hengande over seg må dette utførast på skikkeleg vis. Alle bitane må vere på plass for at det skal virke truverdig for den som blir svindla. Serien er ikkje spesielt original eller realtistisk, heller rimeleg overfladisk. Det blir spelt på stil og vendingar i massevis, og ligg til rette for å lure sjåaren òg. Heilt kurant om ein vil ha avsluttande episodar, men ikkje noko djupare utover dette (skal eg tolke pilotepisoden). Likevel noko av det betre eg har sett i rekka av seriar med avsluttande episodar. Om heilt min type serie.

16 episodar.

Fjerde sesong av «The O.C.» blei kortare enn normalt. På grunn av synkande sjåartal så FOX seg nødt til å sette streken. Etter mi meining skjedde dette altfor seint. Sjølv om eg no har brukt tid på å sjå dei siste 16 episodane.

Åtvaring, avsløringar følger!

Etter at Marissa døydde mot slutten av forrige sesong har serien gått inn i ein fase der svært lite av handlinga er særleg spennande. Eg vil påstå at allereie ut i andre sesong såg me teikn på at «The O.C.» gjorde seg best som ny.

Gamle metodar blir brukt igjen og igjen, og dei parodiske vendingane på typiske såpeseriar er ikkje lenger overraskande, men forutsigbare. Plusset er at skaparane har sjølvironi omkring produktet dei lagar. Humoren og det sentimentale rundt det faste følget reddar serien. Seth Cohen (Adam Brody) vil bli hugsa som slapp ungdom med sarkastisk tunge, og denne skodespelaren vil forhåpentlegvis gjere det bra i filmen «In the Land of Women».

Siste episode er kanskje den mest avsluttande episoden eg har sett i nokon serie. Her blei det pøsa på med tidshopp og lykke i massevis. Så mykje at ein sjølverklært ikkje-lenger-stor-fan fekk klump i halsen.

User Rating: 8.6/10 (105,146 votes)

Som sikkert ein av dei siste til å sjå denne filmen har eg brukt søndagen på å hente meg inn igjen. «The Departed» kom i fjor haust, gjorde publikum glad og Oscarjuryen gavmild.

Martin Scorcese har henta inspirasjon i Hong Kong thrilleren «Infernal Affairs». Teknisk sett er det vel ein remake, men til mi glede forskjellig nok til at eg vel å ikkje føre ei samanlikning.

Statspolitiet i Boston sender ein mann undercover i eit gangstermiljø som Frank Costello (Jack Nicholson) styrer. Costello har sjølv ein spion i politiet. I «The Departed» jagar katt mus, men det er ikkje heilt enkelt å slå fast kven som er kva.

Filmen var diverre ikkje så perfekt som eg håpa den skulle vere. Marty har brukt for mange folk, namn som Alec Baldwin og Mark Walhberg» blir meir for synsskuld. Sistnemnte er heller ikkje spesielt passande i rolla si. Både Leonardo DiCaprio og Matt Damon gjer store prestasjonar. Eg kan ikkje forstå korleis folk klarar å blande desse to, dei er enkle nok å skilje for min del. I motsetning til dei tilsvarande rollefigurane i «Infernal Affairs», (men eg skulle ikkje føre noko samanlikning).

Filmen har element eg ser som unødvendig tidsfyll, og ikkje heilt kan kople opp til verken historie eller stemningskaping. Det blir hakket for langt på grunn av dette. Kameraføringa er så som så, den er til tider uryddig og usamanhengande i forhold filmen elles. Dette er berre pirk, og gjer ikkje stort utslaget i ein elles veldig god film. Det kunne ha vore andre vegen, om Scorcese hadde hatt minimal makt og eit studio hadde fått klyppt i hel filmen. Litt meir klypping hadde då heller ikkje skada.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (22,920 votes)

Toshirô Mifune og Akira Kurosawa har gjort fleire prosjekt i lag. Skodespelaren har ei lett gjenkjenneleg, morosam haldning. Rolla i «Rashômon» er ingen unntak. Innleiingsvis møter me eit par menneske som har søkt ly frå regnet. Begge har opplevd ei grusom hending som svekka deira tru på menneska. Filmen fortel hendinga i ulike versjonar, frå medverkande og vitne. Tidlegare japansk film ligg gjerne nærare teaterskodespel enn me er vant med i. Interaksjonen her er veldig levande. Det tekniske er kanskje røft i kantane, men dei filmatiske trekka kjem bra fram. Eg synst filmen var kjedeleg, men utset ingenting på gjennomføringa.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (1,808 votes)

Bonden Charles Farmer (Billy Bob Thornton) har ein draum om å bli astronaut. Utdanna som ingeniør spesialisert på rakettmaskineri har han eit godt grunnlag til å bygge sine eigen rakett.

Eg såg verkeleg fram til denne filmen, og blei vel straks litt skuffa når den viste teikn til svak oppbygginga og lite utvikling. Svakheita er at det er middelmådig og nærast uinteressant altfor lenge, styrken ligg i at dette som handlar om draumar og håp ikkje blir den sentimentale suppa som ein ofte får.

Men når det først byrjar å skje saker og ting, blir eg oppslukt i handlinga og sit eit stund ein klump i halsen. Om det som skjer er truverdig er vel så som så, og måten det blir fortalt på er ikkje den beste i mine auger, men som feelgood drama er dette ingenting å utsette noko på.

Uansett, eg kjem ikkje utan det litt for låge tempoet i store delar av filmen, som heller ikkje klarar å sette den heilt store stemninga.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Tilbake i januar starta Fred Ut ein stafett, 10 TV-seriar du må sjå før du Dauer, med eit ganske sjølvforklarande innlegg. Å lage det same når det gjeld film er ikkje like enkelt, men å snu på det og lage ei liste over verste filmar er både enkelt, og ikkje minst nyttig. At eg i heile tatt har sett filmane er vel berre eit vitne om dårleg dømmekraft.

For å ta det først som sist, lista kunne nok vore ein del lengre om eg hadde gitt meg tid til å reflektere over alt eg har sett gjennom åra, men det går vel an å lage ei ny liste med tid og stunder. Den som føler for å ta over stafettpinnen kan gi eit pip i kommentarfeltet.

10. Scary Movie 4

Ingen av filmane i denne serien har vore spesielt gode, men dei har som regel hatt eit par morsomme scener på lur, utan at dei nødvendigvis heng saman. Denne filmen var eit einaste langt sukk.

9. Saw III

I blant blir ting verre når ein blir overvelda av medkjensle for seg sjølv enn å sjå på mennesker terrorisert på skjermen. «Saw» var aldri noko anna enn den eine grusomheita etter den andre, og denslags går ein fort lei. Dei burde sagt stopp etter den første filmen.

8. Satyricon

Eg vil kanskje erte på meg Federico Fellini fans med dette valet, men eg har vel aldri vorte så trøytt og samtidig følt så mykje avsky som av dette.

7. Smokey and the Bandit

Raske bilar på film er både vel og bra, men som motstandar av det meste Burt Reynolds står for, og når Sally Field eigentleg ikkje er spesielt pen, når filmen består av dei dummaste slapsticks og dei tynnaste karakterane, når musikken stikk som knivar oppover ryggen, då er ikkje eingong raske bilar nok til å vege opp.

6. Puff, Puff, Pass

Stonerkomediar går som regel greitt i gjennom for meg, men det var vel heller tragisk.

5. Poseidon

Ideen bak denne remaken frå 2006 er i og for seg god, det er då synd at det heile forsvinn bak ei sky av spesialeffektar, karakterar utan karisma og idiotiske, forutsigbare avgjersler som kan øydelegge det meste. Her er ingen trykkande stemning som tilseier at båten ligg opp ned og er i ferd med å synke. Dessutan full av faktafeil.

4. Date Movie

Moviefamilien har fått eit par plassar på lista, men kunne lett fått ein til om eg hadde sett «Epic Movie», noko eg har klart å la vere. «Date Movie» er det dårlegaste eg har sett innan parodiering og kan lett målast med det verste frå «Mad TV».

3. Biggles

Basert på personen frå bokserien har det blitt laga ei blanding av det verste ein kan oppdrive frå 80-talet. Den verste musikken, det verste skodespelet, idiotisk historie bygd opp på banalt vis med grusomme spesialeffektar. Eg blei mildt sagt utruleg skuffa av dette mølet.

2. SuperBabies: Baby Geniuses 2

Den gongen eg var ung og dum(mare) snubla eg over IMDb Bottom 100. Øverst på den lista trona denne filmen og eg tenkte det kunne vere artig å sjå kor dårleg den dårlegaste filmen var. Det må vel seiast at den plassen var fortent.

1. Star Wars Holiday Special

Førsteplassen var klar. Eg har nemnt det eit par gonger i Filmdagbok tidlegare, eg har aldri vore i tvil om at denne filmen er den absolutt verste drittklumpen nokon sinne. Den er 10 hakk under dårleg morosam, den får ein til å slite i håret og ønske … mørke ting (eg stoppar her). Kvifor har eg sett den? I ettertid skulle eg ønske eg visste. Sjå på smilet til wookien til høgre og tenk deg å vakne opp til det smilet kvar dag resten av livet, bli etterfulgt av smilet heile dagen og ha eit wookiestønn som rumlar konstant i øyret.

12 episodar.

Omsider så fekk eg sett den populære (og avslutta) westernserien til HBO. «Deadwood» er forutan å vere namnet på serien, ein lovlaus gullgravarleir på indianarland.

I mellom kampane om ressursane, som betyr verdiane i gull, kjempar fleire av innbyggarane i Deadwood med sine eigne indre demonar. Det er ikkje snakk om åndar og denslags, men minner og påverknader som ei hard fortid har sett sine spor av.

Blant horer, mørk alkohol, møkkete gater og stridar som ikkje kan løysast utan vald finst det små håp i eit nydeleg gjengitt 1800-talssamfunn. Nydeleg står her for realistisk, og realstisk igjen for verkelegheitstru.

Eg kjem ikkje unna at «Deadwood» er ein krevande serie. Plusset er at det blir vanvittig bra om ein får med seg alt som skjer og raskt koplar det saman. Minuset er at ein lett kan falle av lasset. Eg holdt meg godt på hesten, men brukte desto lengre tid enn gjennomsnittleg (samanlikna med andre seriar) på å sjå ferdig. Eg kom ikkje så godt inn i serien som eg gjerne skulle, og føler ikkje for å skryte hemningslaust av den. I blant virkar den å stå litt stille.

User Rating: 8.1/10 (13,375 votes)

Meir Paul Newman og meir pengar på spel (eg såg «The Sting» i går) i biljarddramaet «The Hustler» frå 1961.

I shoot pool, Fats. And when I miss, you shoot.

«The Hustler» er ein lang film, men den køyrer stil over heile linja, og står heller aldri i ro. Roleg tek den det nok, men biljard, eller pool (eg er usikker på forskjellen når det kjem til norske nemningar) er ein presisjonssport. Eg hadde blitt skuffa om dette var sveisa saman på raskast mogleg vis.

Her er menn ekte mannfolk og alkoholen renn i strie straumar. Stemninga har eit tung sky hengande over seg som regissøren aldri prøver å gjere lettare for å glede dei som ev. skulle håpe på ein lykkeleg film. Det er stort sett dystert, men som Newman si rolle har filmen sjel og karakter. Som sportsfilm er det ikkje spenninga bak kampen som er viktig, det er personane og situasjonen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10