User Rating: 7.8/10 (2,859 votes)

«The Namesake skildrar tilblivelsen av ein førstegenerasjons indiske familie i USA. Ashoke Ganguli (Irfan Khan) har allereie teke doktorgrad der når han får seg ei kone i India som flyttar med han.

Flytteprosessen er ikkje enkel for nye fru Ganguli (Tabu), men etter kvart får ho barn å styre med. Heile vegen legg filmen vekt på å vise kontrastane mellom det fargerike og varme India mot eit kaldare og isolert USA, utan å overdrive eller favorisere.

Barna til Ganguli veks opp og sonen (Kal Penn) tek meir over for handlinga etter faren. Han som både er født og vakse opp i statane har ikkje omfamna kulturen til familien noko særleg, noko som kjem fram i usikkerheita hans om kor vidt han skal bli heitane Gogol (frå fødsel av) eller Nikool (”ektenamnet” hans frå 4-årsalderen).

«The Namesake er eit generasjonsdrama som viser sidene ved både emigrering og immigrering. Rik på inntrykk, Mira Nair (som også stod bak «Moonsoon Wedding») har laga ein film som treff på dei rette stadene, inspirerar og køyrer løpet heilt ut (2 timar). Ein god kombinasjon av indiske skodespelarar (ukjente for meg) og amerikanskindiske Kal Penn, som får vise at han kan stå i gjennom anna enn berre komediar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.8/10 (40,914 votes)

Når det kjem til high school drama / komediar er John Hughes ein av favorittregissørane mine, spesielt på grunn av «The Breakfast Club». Her samlar han kjente sterotypar (sportsidioten, nerden, m.fl.) i biblioteket til skulen, der alle er mot sin vilje.

Oppskrifta er den same som blir brukt i reality-tv, svært ulike personar er dømt til å skape konfrontasjonar. Mesteparten av «The Breakfast Club» går ut på snakking og krangling. Manuset, John Hughes her òg, er ei blanding av følelsar og artig tullprat. I blant så sterkt at eg nesten feller tårer, i blant så artig at eg, ja, feller tårer.

Det er ikkje mykje nytt å hente her, det meste er (spesielt i ettertid) blitt brukt og oppbrukt. Stereotypane er berre stereotypar, men alt sit som støypt over heile linja. Heilheita gjer denne unik i sjangeren sin. Her er ingen dautid, filmen er kompakt og fokusert.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.6/10 (572 votes)

John «Rugged» Rudgate (Aaron Stanford) er ei legende for dei kriminelle handlingane i heimbyen sin. Rykta skal ha det til at han har drept ein mann, rykter han sjølv har planta. På utkik etter parternar han kan tene peng via blir han gjenforent med «Sped», Special Ed Lagrand (Paul Schneider), bekjent frå barndommen av. Som namnet tilseier er ikkje Ed direkte normal. Med han på eine sida og wannabe hardkriminell Rugged på andre sida er det lagt opp til ei rekke uheldige handlingar, idiotiske løysingar, opplagte forviklingar osv.

«Live Free or Die» er i motsetning til halvnamnebroren med Bruce Willis, ein lågbudsjettsfilm, med dei følgende det har. Her merkast det først og fremst på skodespelarfronten, tross birollar av både Michael Rapaport og Zooey Deschanel så er det ingen som sler an. Eit iherdig forsøk på å skape eit morsomt lite nærmiljø lykkast berre halvveges. «Live Free or Die» manglar gnisten som gjer at filmen utmerkar seg. Det visuelle er litt kjedeleg og handlinga manglar originalitet. Dårleg blir det aldri, små gullkorn som bl.a. karakteren Lagrand sine spesielle fakter ror det i land til slutt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (26,723 votes)

Søndag kveld var det David Fincher som stod for underhaldninga i heimen. Regissøren bak «Se7en» og «Fight Club» har eit rykte å leve opp til, og når «Zodiac» attpåtil skulle vere 158 minuttar lang.

I løpet av den første delen av filmen blir det servert veldig mykje fakta, det skjer stadig tidshopp og eg har problem med å få med meg alt. Det er ikkje før historia dreiar inn på Jake Gyllenhaal si journalistrolle at «Zodiac» samlar seg nok til å bli skikkeleg spennande og interessant. Definitivt ei betre løysing enn å gjere andre del til den rotete og tynne delen, men eg sit med inntrykk av at innleiinga kunne ha vore gjort betre.

«Zodiac» er basert på ei sann historie, og prøver så godt det går an i ein spelefilm å vere tru mot grunnlaget. Det startar med eit angrep / mord på eit kjærastepar i 1969. Ein pr-kåt seriemordar følger opp med fleire og sender til stadigheit krav og kodar til media og politiet. Etterforsking føregår på høgt gir, men det lykkast ikkje i å ta mordaren. Filmen hoppar i blant nokre veker, månader eller år til dei stadene i saka med større utvikling, slik bevegar me oss fort inn på 1970-talet.

Politietteforskar Mark Ruffalo, journalist Robert Downey Jr. og illustrator / journalistspire Jake Gyllenhaal blir alle oppslukt i Zodiac-saka og angrip dei kalda fakte frå ulike sider. Ingen av dei imponerar før Jake Gyllenhaal åleine nærast tek over filmen. Det vil ikkje sei at dei var dårlege, men glei glatt inn i miljøet utan verken mas eller moro.

«Zodiac» kom godt ut av det heile til slutt. Den føles ikkje direkte lang med sine 2.5 timar, sjølv om første timen forvirra ein del var det alltid nok å sette tennene i, så nokon slapp film blei det aldri. Den krev nok at publikum held tunga rett i munnen, så for min del hadde det nok lønna seg å sett den ein gong til. Litt delte kjensler omkring filmen, men eg legg skulda på meg sjølv denne gongen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (12,505 votes)

Ein stor bamse, ein liten bamse og ein minibamse. Naboane som familien Kusakabe får når dei flyttar inn i eit gammalt hus på landet er nokon merkverdige skapningar, men sjarmerande og koselege. Dessutan er det berre døtrene Mei og Satsuki som kan sjå dei.

Studio Ghbili har gitt oss mange godfilmar gjennom åra, ikkje alle har slått heilt an for min del. «My Neighbor Totoro» var heldigvis blant det betre. Eg kan sjå at den fungerar som barnefilm ved sidan av å ha eit seriøst tema som helst vaksne vil fatte. Animasjonane er brilliante og detaljane kan nok mette sjåargleda endå fleire gonger. På grunn av ei stadig forflytting i handlinga gjer det ingenting at det tekniske ikkje er av dagens høgare standard, det kjem stadig nye inntrykk å halde styr på.

Oppbygginga er på sett og vis enkel. Fru Kusakabe er på sjukehus så far og døtrer må styre med seg sjølv. Filmen dreiar seg mest omkring døtrene sin måte å takle mora sitt fråver på. I denne tida møter dei den store bamsen Totoro som bur i skogen like ved. Om Totoro er eit resultat av trangen til å fortrenge verkelegheita innimellom er ikkje lett å sei. Som i andre Studio Ghbili-produksjonar virkar det overnaturlege så mykje inn på handlinga at det blir problematisk å sjå på Totoro som ein imagniær faktor.

Glad for at filmen så godt innfridde og levde opp til skrytet den har hausta “overalt” (bl.a. på Filmantropet topp 15 liste (1982-2007)).

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (8,799 votes)

Skeptisk til kva Todd Solondz skulle by på denne gongen gav eg meg i gong med filmskaparen sin andre film, ein dramakomedie frå 1995.

Solondz har det med å ta opp seriøse tema som ofte involverar barn, rare folk eller seksualitet, eller alle tinga samla. «Welcome to the Dollhouse handla om utskotet Dawn som nettopp har starta på junior high school. Verken familie, lærarar eller medelevar ser ut til å bry seg særleg om ho. Det hjelp heller ikkje at ho er eit godt stykke i frå å vere pen. Mangel på det ein kan kalle ekte kontakt hjelp ikkje når ho er i byrjingsfasen av identitetsskapinga si.

Greia med både «Happiness» og «Palindromes», dei to andre filmane til Solondz som eg har sett det siste halvannan året, er at dei klarar å skape eit misbehag i måten tema blir utforska på. Slik regissøren sikkert vil. Denne filmen går i same retninga, men går heldigvis ikkje så langt, og blir liggande nærmare rar enn ubehageleg. Ein lettelse, ettersom eg synst dei andre filmane gjekk litt langt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.3/10 (15,654 votes)

Matt (Josh Hartnett) slit med psykiske problem forårsaka av for mange one-night-stands i forsøk på å gløyme eks-kjærasten som slo opp 6 månader i forvegen. Difor vel han, i tråd med katolsk kyrkjetradisjon å gi opp det han elskar i 40 dagar, nemleg sex og alt i nærheiten.

Naturleg nok møter han eit nytt kvinnfolk få dagar etter “prosjektet” er starta, og problema ballar på seg.

«40 Days and 40 Nights» er hovudsakleg ein ganske standard romantisk komedie. Det som skil den litt ut er at den handlar meir om sex og ja, sex og sex, enn håplaus romantikk. Dette gjer den til ein fortreffarleg romantisk komedie for mannfolk.

Sjølv om filmen helst går i dei mest opptrakka fotspora i Hollywood, så reddar den seg sjølv ved å trakke nær kanten, smøre godt på med sexrelaterte vitsar og pene damer. Ja, det er vel ikkje vits å legge skjul på det, filmen er ikkje spesielt djup.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.9/10 (5,607 votes)

Den spesielle amerikanske familien i «The Simpsons» har etter 18 år på tv fått sin eigen film. Store mengder med små klypp frå filmen har florert internett i fleire månader no, så det er ikkje å overdrive når eg uttrykker at den har vore svært etterlengta.

Umiddelbart innfridde ikkje «The Simpsons Movie. Eg sakna det som skulle gjere dette til ein skikkeleg film, og ikkje berre ei forlenging av tv-formatet. Men så kan det hende eg sat med feil innstilling? Eg svarar sjølv; nei, film skal vere film! Dessutan virka det som flesteparten av dei morsomme vitsane og poenga allereie var oppbrukt i uttaligge filmtrailerversjonar. Eg føler meg litt lurt når eg forventa desse berre skulle vere små dråpar av eit større hav.

Filmen gjekk i altfor svingande kurver. Strukturen var for simpel. Samfunnskritikken dei fyrte av var grei nok, men sat ikkje spesielt djupt. Og dei små bitane med sentimentalt drama var heller tradisjonelt.

«The Simpsons Movie gav ingen topp godkjensle i ettertid. Det hellar mot retninga av ein typisk eldre episode. Morosam å sjå, ferdig med det. I forhold til mange andre komediar gav den derimot god latter for pengane. Og eg lyg om eg påstår eg ikkje likte den. Forvent derimot ikkje for mykje!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (19,613 votes)

Eg stiller meg sjølv i ein mellomposisjon når det gjeld Alfred Hitchcock sin romantiske thriller frå 1940. Desto meir eg tenker over innhaldet, desto betre blir den. Men så er det småtinga som stadig held den tilbake.

På jobb/ferie i Sør-Frankrike møter ei ung og søt kvinne (Joan Fontaine) ein rik enkemann (Mr. de Winter, spelt av Laurence Olivier). Ho blir forelska og flyttar etter kvart med han heim til det britiske godset hans, men får etter kvart problem under presset til å leve opp etter det plettfrie ryktet frå forrige Mrs. de Winter.

På stemninga anar eg muffens heilt i frå første scene, noko er ikkje som det skal vere. Denne kjensla fulgte filmen og gav den ein småguffen undertone, positivt sett. Lenge blei det med undertonen. Innimellom var det minimalt med utvikling, noko som gjorde filmen småkjedeleg. Saman med mindre imponerande skodespel frå Laurence Olivier er det lengda som øydelegg for meg. Joan Fontaine derimot, nærast glødar på skjermen. Ei så søt og uskuldig jente/kvinne skal ein leite lenge etter. Kulissene er mektig imponerande, og mysteriet som utviklar seg rundt historia omkring Rebecca (den forrige Mrs. de Winter ) er i beste Hitchcockstil.

Så sett bort i frå at det er ein langtekkeleg opplevelse, så er det ein god ein.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Hausten er, ved sidan av våren, tid for å fokusere på tv-seriar. No er det rett nok ikkje haust endå, men eg har tjuvstarta med sommarens utval. I fjor såg eg stort sett pilotepisodar og gav meg der, problemet med det er at dei gjerne blir brukt til ei innføring, så korleis serien har tenkt å fortsette blir ikkje avklart før i andre episode. I år har eg utvida til å sjå minst to episodar av ein serie før eg vurderar potensialet, om det finst. Eg håpar å framstå som ein guide soleis. Difor har eg starta TV pilotguide som eigen samlepostråd. Og i løpet av hausten vil eg gi fleire innblikk i det nye som dukkar opp.

«Greek» er eit ungdomsdrama om college, fraternities og sororities (for å bruke dei engelske termane). Om søskenparet Cartwright som består av den etablerte søstera Casey og collegfersking Rusty. Serien prøver å framstå som djupare enn den vante rølpefilmen om hasjis og pulings, dramaet er likevel for simpelt når det ikkje er anna ved serien som fungerar som trekkplaster. Bortsett frå Spencer Grammer som Casey då, men eg har ingen intensjonar om å gjere dette til ein hyllest for unge, pene, amerikanske skodespelarinner. «Greek» passar for dei som er oppslukt i collegekulturen, men blir for tynt for oss andre.

«Meadowlands» er opprinneleg ein britisk serie som går under namnet «Cape Wrath», men blir sendt samtidig på Showtime i USA under dette namnet, som også er namnet på staden der handlinga føregår. I dette forstadsdramaet har skaparane valt å gå ekstra langt ved å gjere alle innbyggarane om til trua personar i ulike vitnemålssaker, noko som gjer staden til eit mekka for hemmelegheiter og mystikk. Sjølv om serien har alt som skal til for å skape ei interessant kulisse, manglar det som gjer karakterane interessante. Dei framstår som småkjedelege, eg blei aldri nysgjerrig på kva bakgrunn dei hadde. Nokre seriar treng meir enn to episodar på å legge grunnlaget, eg trur heller ikkje «Meadowlands» er ein av dei.

«Burn Notice». Michael Westen (Jeffrey Donovan) framstår som ei krysning mellom «MacGyver» og eit «Miami Vice» politi. Når han brått blir avkutta frå CIA, årsak ukjent, (derav burn noticed), må han midlertidig ty til private oppdrag mens han etteforskar grunnen til utestengelsen. «Burn Notice» kombinerar spenning og humor på uhøgtidleg vis, utan å bli banalt. Tonen blir funne allereie i første episode. Det går fram at her vil me få nye eksterne oppdrag etter kvart som Westen søker etter eigne svar. Serien fenga frå første minutt. Held den seg så god som dei to første episodane, vil eg gi den vidare sjanse. Dessutan er Bruce Campbell med!