User Rating: 8.3/10 (2,541 votes)

«Man With a Movie Camera» er eit eksperiment gjort av Dziga Vertov, den sovjetiske filmavantgardens leiande figur. Det gjekk ut på å lage ein stumfilm som ikkje trengte mellomtekstar for å drive handlinga. I samtida var det eit mislykka forsøk, eller heller misforstått, den slo iallfall ikkje gjennom. I ettertid har filmen blitt ein av dei mest annerkjente frå sin periode.

Vertov var den første til å bruke montasjen i ein teoretisk samanheng. «Man With a Movie Camera» er eit testament på dette og mange av dei andre uttrykksformene han og medarbeidarane hans eksperimenterte i. Deriblant broren Mikhail Kaufman og den blivande hustrua Elizaveta Svilova, som begge var med på å lage denne filmen.

«Man With a Movie Camera» er eit imponerande skue. Det er ikkje alltid like lett å fatte samanhengen, for inntrykka er så mange og så blanda. Meininga er at dette skal vere ein beskrivelse av dagen til ein kameramann, opplevelsane hans. Det strekker seg innimellom eit stykke lengre, som til andre sider ved prosessen bak det å lage ein film. Byen han befinn seg i er satt saman av bilde frå mange forskjellige byar i Sovjetunionen.

Versjonen eg såg hadde eit lydspor av The (Vertov) Cinematic Orchestra, stammar frå 2003, og er ei blanding av electronica og jazz. Veldig stemningsfullt! Orkesteret reiste i ein periode rundt om i verda og spelte på filmfestivalar. Sikkert nok ei uforgløymeleg opplevelse.

Imponerande på så mange område, «Man With a Movie Camera» manglar skikkeleg driv, interessa avtok difor etter ei stund, og 70 minuttar var ikkje eit minutt for kort.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.6/10 (3,981 votes)

Dokumentar eller ei samling av video frå det ekstremkristne evangeliske miljøet i USA. «Jesus Camp» gir oss iallfall eit innblikk i det verste av det verste, folk som absolutt ikkje er open for anna enn Gud. BARN som ikkje er open for anna enn Gud.

Det er naturleg å tenke at ein film som utgir seg for å vere ein dokumentar, og som skal nå ut på eit anna medium enn tv, må ha mykje futt i seg. Det har «Jesus Camp». Men den er ikkje uspiseleg som Michael Moore sine arbeid. Ver naturlegvis kritisk til det du ser her. Ein slepp då iallfall preiken om at det du ser er grusomt, den blir meir av typen fluga-på-veggen. Heilt subjektiv er den aldri, det skulle berre mangle. Det flotte er, eg blei ikkje sittande igjen med den fæle kjensla av å ha blitt utnytta av ein eller anna regissør. Tankane mine var i første omgang retta mot innhaldet når ikkje-fiksjonsfilmen var ferdig.

Noko som er greitt å ha i bakhovudet er at det finst folkegrupper som det er den mest naturlege tingen i verda å gjere ting på som vist i «Jesus Camp». Det gjeld ikkje berre kristne. På same måte er mange nordmenn er meir liberalt innstilt. Slik er det berre. På den måten kan «Jesus Camp» lettare bli sett. For det kan vere hardt å sjå på til tider.

For all del, dette her er skumle saker!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (22,969 votes)

I kveld var kvelden for ein film som har krevd sin plass i bakhovudet mitt i altfor lang tid. Som eg har utsatt for lenge, hatt lyst til å sjå, men aldri gått inn for før no. «Deliverance med Jon Voight, Burt Reynolds, Ned Beatty og Ronny Cox.

Saman er dei fire kameratar, i kva forbindelse får me ikkje vite, som skal valfarte ned Cahulawassee River med kano, før elva og resten av dalen blir oversvømt av eit damprosjekt.

Heilt i frå første minutt kan ein ane ei smånervøs stemning som ligg og knugar i botnen. Me befinn oss utanfor sivilisasjonen, i eit miljø så ofte portrettert i amerikansk horrorfilm, den forfalne landsbygda med sine eksentriske og rare skruer.

På veg nedover elva er det klart at reisa må by på problem, i eit så mektig element ligg overraskinga i kva som vil skje først. Den smånervøse stemninga er berande for heile filmen, og slepp aldri taket. Når det skjer noko ekstra er det berre bonus, og det skjer ofte nok! Glede! «Deliverance nyttar seg av eit fascinerande filmsett (naturen) og redselen for det uvisse, samt udødelege oppskrifter i konfrontasjonar, som er like grusomme i dag som for 30 år sidan.

Dramatisk og med grøss i 2 heile timar, det er ingenting å utsette på denne filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Dette semesteret har eg meldt meg opp i eit fint fag på universitete som heiter Dokumentar, der forelesaren ser ut til å vere veldig glad i å vise oss eksempel. Noko som slo ut i begge retningar eigentleg. Det blei i overkant av Trondheimhistorie for denne karen, men før han kom så langt såg me nokon gode og korte filmar, som alle ligg nær det som kan kallast dokumentarfilm, pluss er laga i tidsrommet 1895-1905 av bl.a. kinoens fedre; Lumière-brødrene og andre meir og mindre kjente filmnamn.

«Explosion of a Motor Car» er ei eksperimentering med klypping. Ein bil kjem køyrande nedover eit gate og stoppar. I neste augeblikk er skjermen fyllt av røyk, og klyppet etter viser mange lause bildeler liggande strødd i gata. Ein forgjengar på spesialeffektfronten. Veldig sjarmerande og komisk, noko som blir understreka av ein politimann sin måte å plukke opp kroppsdeler på i ettertid.

«The Baby’s Meal» er så mykje som ein 50 sekundarsfilm av ein baby som et graut. Beslekta av Lumière som på slutten av 1800-talet stod for dei første ekte filmane (som eit mottrekk til Edison sine nesten-ekte), og i løpet av få år laga over 1000 der svært mange innheld familie.

«Démolition d’un mur» viser ein mur som blir riven. Deretter blir prosessen vist baklengs. Må ha vore fascinerande i 1896 når filmmediet var nytt, i mine auger er det mest komisk, noko pianomusikken ved sidan av bygg under.

«L’ Arrivée d’un train à La Ciotat» var med på den første kinoframvisinga til brødrene Lumière i 1895 og viser eit ankommande tog som stoppar på stasjonen og slepper folk av og på. Halvparten av folka skal visstnok ha vore slektningar av Lumière. Mytene skal ha det til at folk rømte kinosalen då toget kom mot dei på lerretet, men dette er mest sannsynleg tullball. Ingen politirapport viser til dette, og politiet var tilstades som dørvakter på større arrangement på den tida.

«Rescued by Rover» er ein sjarmerande dyrefilm, og eigentleg ingen før-dokumentarisk film. Ein baby blir kidnappa av ei alkoholisert sigøynerdame, men familien til babyen har ein hund som på eiga hånd finn sigøynerdama og deretter avslører gøymestaden hennar for familien. Veltrent hund som kan opne dører er eit pluss her.

«La Sortie des usines Lumière» viser arbeidsstaben i ein fabrikk som går ut av bygningen når dagen er over. Dette var den første filmen på kinoprogrammet som Lumière satte opp under si første framvising.

«Alfred Butterworth and Sons, Glebe Mills, Hollinwood» blei funnen blant 826 nitrat-filmrullar i eit industribygg i England, 1994. Urørte negativer godt forvart i tomme oljetønner gjer at kvaliteten er utmerka her, nesten som om det skulle vere filma i dag.

«Parkgate Iron and Steel Co., Rotherham» er ein del av samlinga som filmen over. På lik linje viser den folk i fabrikksamanheng, som skal hente lønninga si. Ikkje alle er like blide for å bli filma, og i bakgrunnen bryt det dessutan ut ein slosskamp som ikkje er iscenesatt av kameramannen. Morsomt.

«Burnley v Manchester United» er Manchester United sin aller første kamp under dette namnet, og er fanga på film! Dei vann 2-0. Kamera og resten av det tekniske er ein skuffelse i forhold til dagens tv-kampar. Diverre er dette ein av svært få filmar i samlinga som desse fire siste kortfilmane er ein del av, som har dårleg bildekvalitet.

«Sheffield United v Bury» er endå ein fotballkamp, som i motsetning til den over er sylskarp og har nesten perfekt bildekvalitet. Det morsomme her er at dei har filma ein keeper i nærmare augesyn. På denne tida var denne posisjonen gjerne fyllt av ein kraftig mann (han her er faktisk småfeit), for etter at keeperen hadde hatt ballen i handa i 3 sekund kunne ein motspelar sparke den ut av hendene hans. Difor måtte keeperen vere tøff (les: kraftig).

Eg følger opp min forrige samlepost om westernfilmar med ei ny blanding tøffe menn. Filmane har ingen større koplingar som eg har lykkast i å notere meg forutan sjangeren og at dei alle er av lengre lengde.

«The Searchers» skal visst vere ein av dei betre filmane med John Wayne, regissert av John Ford. Eg kan skrive under på at den er god. Filmen strekker seg over eit større tidsrom på ein roleg og elegant måte som rettferdiggjer endringane i forholdet hovudkarakteren Ethan Edwards (Wayne) har i forhold til niesa si. Niesa blei tidleg kidnappa av indianarar og er årsaka til søket i første omgang. Wayne er godt plassert, men står på ingen måte åleine. Jeffrey Hunter som ste-nevøen Edwards har følge av taklar overgongen frå ung og ivrig til meir reflektert på ein god måte. Handlinga er stabil og blir aldri kjedeleg. Dessutan er alt filma i flotte omgivelsar som skapar ei passande stemning.

«Wyatt Earp» er ein nyare westernfilm frå så seint som 1994 og med Kevin Costner i hovudrolla som Wyatt Earp. Det er tidlegare laga fleire filmar om denne vidkjente lovmannen, som ein av John Ford i 1946 («My Darling Clementine») og «Tombstone» frå 1993 med Kurt Russell. «Wyatt Earp» tek for seg livshistoria til mannen, ikkje berre enkelte periodar frå livet hans. Som dokumentariserande, Hollywoodisert westernepos fungerar dette godt. 3 timar er lenge, litt for lenge faktisk, men innstilt på ein lang film er det ingen tålmodigheitsprøve. Mange gode birollar gjer at det blir skapt ei heilheit som passar rundt Earp-familien og då spesielt Wyatt. At filmen heller ikkje forsøker å skape ein perfekt helt er ganske så forfriskande, den tek heller utgongspunkt i å prøve og forklare ulike val han tek med forhistorien hans. Om ikkje den beste westernfilmen, så likevel ein god ein.

«The Wild Bunch» hadde eg mildt sagt store forventingar til, nesten like store som til «The Searchers». Umiddelbart blei eg skuffa, då «The Wild Bunch» brukar lang tid på å klargjere kven som er kven. På ei anna side er innføringa meir naturleg og mindre tydleggjort enn i mange andre filmar, noko som tilfører filmen ei heilt eiga drivkraft, som om den styrer seg sjølv. Etter det som virkar som evigheiter, kanskje 30-45 minutt av filmen, begynnar det å forme seg for meg. Det meste er på plass og eg får glede av dei følgande skytesekvensane (som er ganske ville!), vala som blir gjort, samtalane som blir halde (dialogen er sterk og ideane til folk generelt smarte). Stort sett alt fell på plass og filmen om ein bande på rømmen nær og på grensa til Mexico blir berre betre og betre heilt til siste minutt.

Sørstatspolitikvinna Grace i «Saving Grace lev det som på ekte kristenamerikansk blir rekna for eit syndig liv, med alkohol og sex i mengder. Gud sender så engelen Earl, ein eksentrisk type som stadig spyttar tobakk, for å redde Grace frå å gå under. Grace blir ikkje så begeistra over besøka til Earl, som kjem når som helst. For det første har ho ingen seriøse problem i kvardagen (i følge seg sjølv), for det andre er ikkje Earl engletypen i folk flest sitt bilde og er vanskeleg å tru. Ved sidan av dette er «Saving Grace ein skuffande tom politietterforskingsserie, der lite føles viktig i skyggen av hallelujapratet. Og hallelujaprat er sjeldan viktig.

«Flash Gordon er ei av seinsommarsatsingane til SciFi Channel og er basert på teikneserie med same namn. No har eg ikkje lese den, utan at det hindra meg i å sjekke ut kva dette er. Flash blir spela av den same mannen som var Whitney Forman i «Smallville over ein lengre periode, nemleg Eric Johnson. Det er tidlegare laga mange filmar og tv-seriar om Flash, så område er godt utforska. SciFi Channel sin versjon fungerar i og for seg godt nok. Den lid av svake spesialeffektar grunna eit (eg gjettar) middels tv-budsjett, men tek seg godt inn på bl.a. skodespelarane. Kjemien mellom dei to viktigaste, Flash og eks-dama Dale (Gina Holden

«Californication» er ei nysatsing med tidlegare «X-Files» stjerne, David Duchovny, i hovudrolla som ein one-hit-wonder forfattar. Han har nyleg fått fornya populariteten sin ettersom boka han slo så godt gjennom med har blitt adaptert til filmen, i form av ein romantisk komedie han ikkje står særleg støtt for. Dette til side ber han allereie preg av å i lengre tid ha hatt skrivesperre, samt ei innbilsk trang til å få tilbake eks-dama som óg er mora til barnet hans. Han har i følge seg sjølv, kanskje ikkje det beste livet, men han er iallfall ikkje ulykkeleg. Tida går med til å score yngre kvinner, så serien er krydra med nakenheit og forsåvidt mykje anna som er kontroversielt i forhold til standard amerikansk tv. Rett nok kjem «Californication» unna med det sidan serien går på Showtime. Den kjem óg unna som ein god serie generelt, og som eit litt artig motstykke til «Entourage. Har trua på denne, for det tok ikkje lang tid ut i første episode før det satt som støypt.

User Rating: 8.4/10 (78,436 votes)

Eit vennskap mellom to spirande magikarar blir øydelagt av den eine si trang til å tøye grensene, ein episode fører til at ei ung kvinne i eit utbrytingsnummer druknar og den eine av dei to spirene legg skulda på den andre.

Etter kvart utviklar dette seg til ein seriøs kamp om å utføre den mest spektakulære tryllekunsten, samt eit mørkt og blodig hemntokt som utviklar seg til å gå begge vegar. «The Prestige tek oss med både framfor og bak showet. Den forklarar i overkant av det som er nødvendig for å bli imponert, men ikkje alt. Me får eit innblikk i illusjonar og vitskap som er utgongspunktet for fine tryllekunstar. Dessutan torer «The Prestige å spe på med mystikk, gjerne iført spesialeffektar.

Forteljarstilen er utfordrande, men elegant gjennomført. Ei historie blir fortalt stort sett i tilbakeblikk, frå ulike synspunkt og mange løgner på lur. Eg føler likevel ikkje at det ligg an til den største overraskelsen, mange hint ligg tydelege i bilde undervegs på kva det dreiar seg om.

Ved sidan av for mykje eksponering synst eg skodespelarane bleiknar her. Ingen er dårlege, men eg hadde forventa meir når namna er Christian Bale og Michael Caine, blant fleire. Dei ror det i land, men forutan å vere ein underholdande film på 2 timar kjem eg ikkje til å hugse denne i større grad.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Mellom utfluktar, bading/soling, god mat og ikkje minst god drikke under eit tovekers opphald i Israel, var det greitt med litt air-condition . Som ei avveksling til 35-40 varmegrader. Ved sidan av kino og dvd er ikkje israelsk satelitt-tv det verste, om ein ser bort i frå hebraisk undertekst og tv som køyrte alt i pan & scan (4:3). Eg klarte altså ikkje halde meg unna film i ferien med og hjå venner i det heilage landet.

Eit gjensyn som aldri ville ha skjedd på DVD. «Red Eye» var venteresept den siste morgonen i Tel Aviv. Ein by som forutan ei hav av butikkar og nydelege strender spreidd over lange gåavstandar har skuffande utval av større filmsjapper.

Ingenting nytt er å finne frå forrige gong. Filmen er enkel, på grensa til platt. Spenninga er lite tilstadeverande og det heile virkar å vere laga etter ei god gammal oppskrift.

Cillian Murphy gjer rolla som får «Red Eye» opp på eit greitt nivå innan thrillerar, og er ein skodespelar eg allereie har vore merksam på i den grad at dei fleste filmane han er med i blir interessante. Elles er det ingenting spesielt å hente her.

Det er vanskeleg å halde augene unna ein film som «Spider-Man 3» på ei elles så kjedeleg flyreise. Forutan delen med Bruce Campbell som fransk restauranttilsett, som var meir morosam denne gongen (enn første gong eg såg filmen), er ikkje dette rare greiene.

Tobey Maguire er på kanten til flau å sjå på. Enkelte stader her er nok det meininga, med det forandrar ikkje mi meining særleg. Utan flotte kampscener i forrykande CG samt ei og anna morosam frase sit eg fortsatt med ein bismak i munnen etter å ha sett denne for andre gong. Eg saknar eit mål for filmen. Den virkar som fleire episodar frå ein tv-serie med påkosta budjsett.

«Harold & Kumar Go to White Castle» har utvikla seg til å bli ein film eg gjerne ser igjen. Stadig like morosam utmerkar marijuanaeventyret til to unge, svoltne amerikanarar seg som ein godbit i sjangeren sin.

«Harold & Kumar» har dessutan skjulte og mindre skjulte referansar, samt både B- og C-kjendisar ein stiftar bekjentskap med mellom gjensyn og får augene opp for. Viktige ingrediensar for denne type film.

Ei anna viktig side er at «Harold & Kumar» held god balanse mellom realisme og surrealisme, berre eit par småscener blir for mykje av det gode. Men så er det jo ein komedie sterkt påvirka av marijuana, så meininga er nok heile tiden å utfordre publikum til fordel for humoren.

«Ratatouille» er utan tvil eit briljant stykke animasjonsfilm frå Disney Pixar. Ei rotte med sansen for kokkekunst befinn seg i mat- og restaurantmekkaet Paris viser seg å fungere godt på film.

I botnen anar eg typiske Disneyingrediensar og moral, men oppbygginga er fersk nok og tempoet friskt, utan ein liten og småkjedeleg bit midt i (sett i forhold til resten av filmen). Eit utval jakt-til-beins sekvensar sit som spikra og er favorittdelane mine frå filmen.

Sjarmen og humoren er skrudd på maks. Alt i alt endar dette opp som min andre favoritt Pixarfilm ved sidan av «Cars», og ein sterk kanditat til årets personlege animasjonsfilmfavoritt. Denne må sjåast!

Mel Gibson og Julia Roberts i «Conspiracy Theory», ein romantisk thriller med sterke humoristiske element. Gibson sin karakter er ein høgst paranoid person med ei usunn interesse for konspirasjonteoriar.

Naturleg nok rotar han seg bort i noko stort som involverar mektige menn. Likheitene med «Payback» på eit lågare nivå er til stor glede, grunna Brian Helgeland sin innsats på manuset.

Men «Conspiracy Theory» er i mykje større grad drive av humor og eit hav av one-liners: «I’m only paranoid because they want me dead.» Ikkje den filmen som vil bli hugsa for å vere best, men den er likevel god underholdning til tross for at Gibson kan vere litt i meste laget her.

«Conspiracy Theory» er dog ingen A4 film når det gjeld utviklinga heller, den har sine vriar og vendingar som fyller svært godt ut dei to timane den varer. Eg kjedar meg aldri.

Jackie Chan og Owen Wilson kjempar seg med basketak gjennom den ville vesten i «Shanghai Noon». Brett Ratner skal ha kudos for å ha fått Chan tilbake til USA med «Rush Hour» (men han står ikkje bak denne), som første film sidan «Cannonball Run» frå 1981.

For Chan har ein del morosame filmar med rå slossing der han brukar stort sett alt han kan finne rundt seg. Om ikkje anna enn enkel, kommersiell komedie, humoren reddar underhaldinga i hamn. Ingenting spesielt var å forvente her, så filmen er absolutt godkjent i den forstand.

Owen Wilson er nok ein person som dei fleste har eit hat-eller-elsk forhold til. Hjå meg er han ein av dei definitive favorittane innan den såkalla frat pack-gjengen, og er seg sjølv så godt som fullverdig også i denne filmen.

User Rating: 5.6/10 (8,326 votes)

På veg til Israel var eg eit døgn innom den kjære nabostaten vår, Danmark. Ettersom Carlsbergbryggeriet ikkje er opent på måndagar måtte tida ved sidan av besøket i Christiania slåast i hel på kinoen, og moglegheitene begrensa seg heilt ned til Sandra Bullock sin siste romantisk suppe.

«Premonition» blir aldri meir enn ok. Den er for lang og det er for mykje kliss der. Stemninga er stort sett nervepirrande nok, men det blir aldri det heilt store. Greia er at dama vaknar opp ein dag og oppleve at mannen er død, neste dag ho vaknar er visst mannen i live igjen. Så må ho finne ut kva som føregår, ved sidan av å styre med sterke kjenslemessige problem. Etterforskinga, om ein kan kalle det så, treff dårleg. Det blir aldri skikkeleg spennande. Og ein samtale med ein prest midt inni her er meir forvirrande og meiningslaus enn oppklarande og interessant. Filmen blir plankekøyring.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.8/10 (12,069 votes)

Det manglar ikkje på forvirring i Marc Forsters mysteriethriller frå 2005. Ewan McGregor er ein psykriatar som behandlar ein skrudd kunststudent viss plan er å drepe seg sjølv på ein fast dato. Men ting er ikkje som dei virka, og når dei er mystiske nok frå før er det ikkje akkurat lettfatteleg. Misforstå meg rett, handlinga går an å fatte, men det er flust med små ting som gir eit inntrykk av at det er noko som ikkje stemmer, og desse tek etter kvart overhand. Bl.a. er statistane i enkelte scener begrensa, same personen blir kopiert fleire gonger. Slikt vekker sjølvsagt mistanke for sjåaren.

Vel verdt er det å legge merke til dei flytande bildeovergongane som bevegar seg godt over i det surrealistiske. Nydelege kameraføringar og ein dyster musikk. Filmen beheld ei nerve gjennom store deler, det er ofte på kanten til å vere småekkelt.

For dei som veit å sette pris på gode skodespelarar. Ryan Gosling («Half Nelson») spelar den spesielle kunststudenten. Naomi Watts er post-sjølvmordskandidat med oppløftande holdning. Ewan McGregor passar dessutan godt inn i rolla som ein flink (ikkje overflink og megsmart!) psykriatar, som får sitt å styre med.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10