User Rating: 7.4/10 (18,470 votes)

Eg har eit blanda forhold til filmane til Terry Gilliam, men gir stadig mannen nye sjansar. Takka vere det har eg fått sett den flotte «Twelve Monkeys» og no den nesten like flotte «The Fisher King».

Jack Lucas (Jeff Bridges) er ei kjent, rappkjefta radiostemme med stor sjølvtillit. Når ein psykotisk lyttar vel å tolke orda hans bokstaveleg, og meir enn så, endar det opp i ei massakre på eit uptownklubbane i storbyen. Jack blir utpeika som syndebukk i media og går inn i ein tung periode.

Tre år seinare… møter me Jack på mindre breialt vis enn tidlegare. I historia som etter kvart utviklar seg møter han på uteliggaren Parry (Robin Williams), saman opplever dei litt av kvart. Det blir håplaust å fortelje meir utan å øydelegge gleda ved å sjå filmen.

I «The Fisher King» kjenner eg igjen Gilliam sin måte å framstille samfunnet som ein kald plass. Utan det varmare og kjensleladd dramet hadde ikkje det appellert til meg. Kjemien mellom ulike skodespelarar er unekteleg god, i blant nok til å få den kalde kjensla nedover ryggen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

To filmar i eit, det var planen til «Grindhouse». Slik blei dei sendt på kino i USA, men utanfor har dei blitt sendt kvar for seg. «Death Proof» og «Planet Terror». Slik har eg óg sett dei, for så å samle dei igjen i dette innlegget.

«Death Proof» er første film i den tenkte doublebillen «Grindhouse». Regissert og forfatta av Quentin Tarantino. Med Kurt Russell, Rosario Dawson og Vanessa Ferlito som nokre av stjernene. Det er gamle B-filmar som er brukt som inspirasjon for denne (og «Planet Terror». Filmen handlar kort sagt om pene damer og ville stunt, men dei som kjenner Tarantino veit at det óg vil vere mykje god dialog her. Deler av dialogen kunne me ha blitt spart, for «Death Proof» blir litt for mykje show-off av Taraninto si nerdekunnskap enn underholdning i store deler av filmen. Folk går mykje rundt utan mål og meining. Etter kvart blir «Death Proof» ein film med meir meining, som absolutt fortenar godsnakk. Vill bilkøyring dominerar. «Death Proof» endar overraskande med å glede meg ganske mykje til slutt, den krevde berre litt ekstra konsentrasjon og tålmodigheit i starten.

«Planet Terror» er andre del av «Grindhouse». Her er det Robert Rodriguez som står for regi og manus. Oppskrifta er enkel og effektiv. Eit virus blir spreidd og gjer folk til zombiar. Dei som ikkje blir zombiar er i besittelse av våpen, gjerne semiautomatiske. Bland inn ein dose militære, pene damer og eksplosjonar med trøkk i, så er det i gong. Med Freddy Rodríguez og Rose McGowan i front, og fleire supre skodespelarar like ved. Simpel, men enn så råkul og fengande dialog ved sida av det største splattereventyret eg har sett på enn så lenge, «Planet Terror» er min definitive favoritt blant filmane i «Grindhouse». Den er litt for lang («Death Proof» var for lang), men eg finn ingen andre ting å trekke ned på enn det. Så har eg ikkje sett på den anna enn som tøff, rein og skjær underholdningsfilm. Til slutt må eg nemne filmmusikken til «Planet Terror», som får meg til å tenke på John Carpenter viss filmskapar eg har sett eit par filmar av siste tida (og endå fleire siste året), men som til dels er endå rikare og meir variert. «Death Proof» var god på populærmusikk, «Planet Terror» er briljant på rein filmmusikk - som er med på å skape store delar av filmen.

User Rating: 7.6/10 (123 votes)

Har vore litt skeptisk til Wes Anderson sitt neste prosjekt, men etter å ha sett dette ser eg fram til «The Darjeeling Limited». Hotel Chevalier er ein kortfilm som står som ein kort epilog til «The Darjeeling Limited», men vil ikkje bli sendt på kino. Filmen var ganske lun/småmorsom, veldig stemningsfull, Schwartzman briljeerar og musikken var kul. Eg trur det ligg meir bak denne enn at det skal vere ein perfekt kjemi mellom Portman og Schwartzmann. På meg virka det som om Portman er tiltenkt ei mannsrolle i ein gammal film, utan å vise følelsar i orda som blir sagt. Men som kanskje ville ha vist fleire sider av seg sjølv (om det er mogleg) etter kvart, om det hadde vore ein lengre film.

Fekk faktisk lyst til å gi «The Life Aquatic With Steve Zissou» ein ny sjanse no. Fekk ein tanke om at eg nok har prøvd å sett den i feil selskap begge gongene, at den kan vere god om eg er åleine om det.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (10,104 votes)

Jau, jau. «Christine» er nok langt i frå det beste John Carpenter har laga. Men den er ikkje heilt blåst for positive sider. For å ta det som gjer at «Christine» går an å sjå først. Den har god musikk, då først og fremst Carpenter sin eigen filmmusikk. Med denslags som grunnlag kan det meste bli spennande.

«Christine» er litt spennande, men først og fremst veldig frusterande. Det handlar om jyplingen Arnie som får pes både på skulen og heime. Så skaffar han seg ein gammal bil som han pussar opp igjen. Bilen heiter Christine og har ei voldeleg fortid, fleire har døydd i seta på grusomt vis. Her er det tydeleg snakk om noko overnaturleg. Ikkje så overraskande når filmen er basert på Stephen King skribleri.

Heile greia med at Christine blir truande er ganske så på trynet. Hadde dei bytta det ut med ein robot og gjort sci-fi ut av dette hadde det kunne blitt ein glimrande film, viss dei hadde fått skodespelarar med talent med. Ikkje at det er fullstendig mangel på det, Harry Dean Stanton har talent, men fekk ikkje gjere så mykje ut av seg.

Så det som først og fremst er «Christine» sitt punkterte dekk er at grunnlaget for filmen, ein bil med mystiske krefter, er teit. At grunnlaget er blåst er jo ganske dramatisk. Og at menneska i konfrontasjon med bilen blir forvandla til idiotar. High-school dramaet er ei stund heilt ok å følge med på. Pluss ei uforklarleg kraft i filmen som gjer at eg berre måtte få med meg slutten.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

7 episodar.

«Family Guy» er ingenting å rope hurra eller hoppe i taket for. Klart, det er ingen problem å sjå ein episode no og då, men det er ingenting å kunne bli hekta på.

Ofte blir serien prøvd samanlikna med «The Simpsons». Personleg synst eg «Family Guy» ligg like nærmt King of the Hill når det kjem til animert familie på tv. Den formidlar stadig vekk verdiar på ein humoristisk måte. Sjølv om serien latar som den forkastar desse syna ved å snu om på helen i siste sekund av og til er det lett å gjennomskue. Så sjølv om eg ikkje vil finne på å samanlikne med «The Simpsons», kan eg utan problem sei at sistnemnte er ein betre serie som klarar å vere useriøs på ein useriøs måte.

User Rating: 7.7/10 (43,254 votes)

I ei ikkje så altfor fjern framtid er designerbarn blitt vanleg. Arvelege sjukdommar kan velgast vekk før fødsel og forventa levealder blir kalkulert ved fødsel. Lova forbyr det, men betre jobbar tek i bruk helsesjekkar ved tilsetting, diskriminering er eit kjent (og skjult) fenomen.

På den andre sida har du “Gudsbarn”, født på naturleg vis utan innblanding av førfødselsteknologi. Ethan Hawke spelar ein av denne “rasen” som aldri kan få drøymejobben på grunn av ein forhåndskalkulert hjertestopp i ung alder.

I «Gattaca» er det redselen for at dei små tinga skal bli avslørt som gjer thrilleren. Her skal alt vere perfekt. Filmen framstår likevel ikkje som kald og steril. Vektlagt er den enkle historia om Vincent/Jerome. Temaet er tukling med naturen. Sjølv om «Gattaca» er kritisk som det held viser den óg til moglegheitene, og er ingen dommedagsprofeti på nokon måte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.0/10 (13,834 votes)

Snake Plissken er tilbake igjen i statens teneste. Denne gongen med nokre ekstra kilo bagasje, men med sterkare personlegheit enn sist.

John Carpenter har laga ein oppfølgar som på idénivå er akkurat fersk nok til å kunne fungere. Budsjettet er nok ikkje det største, noko som gir filmen eit særpreg på effektsida. Med nok fantasi kan dette oversjåast, eg synst det gir filmen ein eigen sjarm, sjølv om eg aldri vil benekte at resultatet kunne ha blitt langt betre om Carpenter ikkje hadde lagt vekt på scenene som brukar datagrafikk her. Ei scene der Kurt Russell på surfeboard i ei tsunamibølge kappkøyrer med Steve Buscemi i ein Cadillac (side om side ja!) er hysterisk, men utruleg teit. Prikken over i-en er når Russell hoppar over på bilen!

Sjølv om filmen er tøff slit den under å vere meir ein actionexploitation enn forgjengaren som la litt meir vekt på karakterane og handlinga si. Mange kjente (og mindre allment kjente) skodespelarnamn er med på å trekke interessenivået til «Escape from L.A.» opp.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (44,243 votes)

I serien “Asbjørn ser filmar på nytt” er me i dag komen til «Equilibrium». Overdosa på kaffi etter ein eksepsjonelt lang dag kosta Asbjørn på seg å legge beina opp i sofaen…

Christian Bale er i vinden for tida, meir enn på ei stund har eg inntrykk av, og er ein av fleire grunnar til at filmen i dag blei «Equilibrium». Minner om gode skytescener og ein tøff setting var dei to andre hovudgrunnane.

Året er ukjent, me befinn oss i det 21. århundre etter ein tredje verdskrig. Håpet for menneskeheiten er tynt og difor har mektige menn bestemt at ingen skal føle. Medsin som skal forhindre dette blir påbudt, og ei gruppe spesialagentar med proff soldattrening er med på å oppretthalde orden. Bale er ein av desse tøffe mennene som i dei fleste situasjonar er uovervinneleg.

Så skjer det at Bale blir hindra i å ta medisinen sin og filmen er verkeleg i gong.

Minna mine var så korrekte som dei kan bli, «Equilibrium» er verkeleg ein knalltøff film med dei råaste shoot-outs. Den manglar fleire forklaringar og hadde tent på litt meir djubde, men alt i alt er det berre pirk i ein film eg har lite å utsette på.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (14,190 votes)

«Slither» har eg sett før. Den fekk faktisk ein plass på topplista mi over filmar sett i 2006, difor var eg skeptisk til å sjå den igjen. Tenk om den ikkje skulle leve opp til forventingane før gjensynet. Bekymringane såg raskt ut til å vere forgjeves, «Slither» er utan tvil like god, om nesten betre!

Nathan Fillion, du kjenner han frå «Firefly» (om du er kul) eller «Two Guys, a Girl and a Pizza Place» / «Pizzagjengen» (om du ser på tv og er litt kul), er sheriff i småbyen Wheelsy. Det som til vanleg er ein roleg småby blir eit rottent hol utan like når eit mannevondt romvesen dukkar opp. Fillion er sjølvsagt veldig kul, det skadar heller ikkje å ha med Don Thompson og Michael Rooker.

I oppbygging er «Slither» på mange måtar ein typisk B-film, utan at det treng vere negativt. Handlinga og dialogen er oftast enkel, men godt gjennomført, enkel og ikkje minst utruleg artig. Artig er derimot ikkje noko for sarte sjeler, forvent ein stor porsjon blod og gørr.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

20 episodar.

Tida sidan forrige gong eg skrytte av «Battlestar Galactica» er relativt kort, så innlegget her vil bli det same, kort.

Utvida frå 13 til 20 episodar (om ein ikkje reknar miniserien som ein del av første sesong) er det mengder med moro i 6 Disc boksen, derav ein disc forbeholdt ekstramateriale (sletta scener, m.m.). Ei naturleg fortsetting av den første sesongen gjer at ei direkte samanlikning mellom dei to vil bli urett. Andre sesong har eit grunnlag å bygge på, og kan ta historiane til nye høgder. Karakterane får sette seg endå djupare i bevisstheita.

Enkelte av episodane er simpelt hen fantastiske. «BG» er lagt opp med fleire episodar av typen «to be continued…», som gjer det umogleg å slå av. Episodane som ikkje er fantastiske er på kanten, det skjer ting heile vegen, serien er stabil. Den klarar stadig å gjere det interessant ved å vere innovativ, overraske på høgt nivå.

Ser fram til tredje sesong no!