User Rating: 8.2/10 (102,640 votes)

«Indiana Jones»-filmane har vore eit lite mareritt for meg nokre år, ettersom eg ikkje har klart å skilje frå kva film som hadde kva tittel, ein periode trudde eg at alle var sett, men det viste seg etterkvart å vere feil. Med «The Last Crusade» har eg først og fremst få sett endå ein god film, og i andre rekke fullført (noko som fortsatt er) ein trilogi.

Doktaren (Harrison Ford) slår seg saman med far sin (Sean Connery) i jakta på den heila gralen, den som drikk av den skal visstnok få evig liv.

Sean Connery tek på seg rolla som sidekick og leverar den eine sikre vitsen etter den andre, minuset er at det fort blir forutsigbart, uansett alvor vil han levere. Sjølv om historien med faren går godt i gjennom heile filmen, og vanskeleg kunne ha blitt fjerna, er han litt unødvendig. I versten fall synst eg han går utover spenninga og eventyrkjensla med filmen. No har eg ikkje akkurat satt av stort hukommelserom til dei forrige filmane, men dette er iallfall ikkje den beste filmen.

God underholdning er det likevel, tross dei skarpe orda mine om Connery er filmen til tider veldig morsom. Den manglar berre litt ekstra driv i eventyret.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.6/10 (5,577 votes)

«Dark Star» er langfilmdebuten til John Carpenter, ein romskipskomedie med mannskapet ombord i bombaren Dark Star, viss oppgåve er å øydelegge ustabile planetar.

Ombord i romskipet skjer det ikkje mykje. Eine astronauten opplever litt trøbbel med eit badeballiknande romvesenkjæledyr dei har ombord, men det er stort sett høgdepunktet, ved sidan av ein eksistensdiskusjon med ei bombe.

«Dark Star» har nokon gode vitsar innimellom, så det er ikkje fullstendig borkasta tid. Men samanlikna med anna John Carpenter er eg skuffa. At det vart laga på lågt budsjett forandrar ingenting i mine auge denne gongen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (7,609 votes)

Først ei åtvaring til deg om du er ein bokelskar, denne filmen innheld sterke bilde, kombinasjonar av flammar og papir, grotesk oppførsel mot vakre innbindingar.

«Fahrenheit 451» kan plasserast i kategorien over dystopiske filmar. Som i dei fleste dystopiske filmar er det eit høgare organ som kontrollerar folket, ting som er strengt forbudt, livssyn som blir formidla på nivå med hjernevasking. Kontrollorganet i denne filmen heiter Fahrenheit 451, ein omvendt brannmannorganisasjon ut i frå vårt bilde av dei. Desse har i oppdrag å oppsøke folk i besittelse av bøker og brenne bøkene. Namnet «Fahrenheit 451» kjem av temperaturen bøker tek fyr i, dette skulle tilsvare noko slikt som 232,7 grader celsius. Grunnen til bokbrenninga kjem fram i filmen.

Om du har sett «Equilibrium» så vil nokre av ideane vere gjennkjennelege i dette scifidramaet frå 1966. Mannen i hovudrolla heiter Guy Montag og er fascinerande nok spelt av ein østerisk komrad (Oskar Werner), veldig passande med ein spiss aksent i engelsken når han attpåtil går i eit gestapoliknande uniformkostyme. Han jobbar for 451 og får etterkvart sansen for bøker sjølv. Som Christian Bale si rolle i «Equilibrium» for kunsten. Forskjellen mellom desse to filmane er at «Fahrenheit 451» har lite action, men er skarpare og tydlegare på konsekvensane av Montag sine avgjersler og formidlinga av eit strengt samfunn.

I blant balanserar filmen på kanten til det banale, humoren som kan dukke opp i enkelte sekvensar er nok ikkje planlagt, men er med på å løyse opp tonen, om enn på langt nær så mykje at det forandrar meininga bak filmen. Eit litt stivt uttrykk, som det er her, er ganske passande når det kjem til dystopiske filmar, svakheita må ligge i at du aldri legg skikkeleg merke til følelsane dei “frelste” karakterane skal vise. Eg veit ikkje om eg skal legge skulda på skodespelarane eller regissøren for det. Miljøet er gjennomført stilmessig, med element frå den engelske landsbygda, urban betongby og interiør i pastellfargar. Kanskje ikkje så spennande den gongen det blei laga, men det har tålt tida veldig godt og gir eit sæpreg per i dag.

«Fahrenheit 451» har teke tak i veldig mykje bra og klart å skape sin eiga dystopiske verd på godt vis. Historia er ikkje den mest spennande og det går litt seint framover, men er likevel interessant, 2 timar er i overkant merkar eg. Skal eg trekke fram noko er det sjølve ideén bak handlingsforløpet og hovudrolla som ein etter kvart knyttar seg godt til. Ting å trekke ned på er tempoet og eit litt stivt uttrykk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

12 episodar.

«Buffy the Vampire Slayer» har lenge vore eit merkbart hol i min generelle kunnskap til tv-seriar. Forguda av nokon, elska blant andre og misforstått eller mislikt av andre igjen, ungdomsserien har sett spor med sine 7 sesongar.

Sarah Michelle Gellar spelar Buffy, ei tenåringsjente med trøbbel i bagasjen når ho kjem til ein ny skule. Tildelt rollen som “the vampire slayer” ved fødsel av er ho nødt til å stå ansikt mot ansikt med overnaturlege vesen av alle slag. Gitt i eit typisk highschoolmiljø, gjennomført på ein ikkje fullt så typisk måte. Samanlikna med andre ungdomsseriar gledar «Buffy» stadig med å styre unna klisjear, etter bevisst å ha bygd opp så publikum trur dei veit kva som vil skje. Utført på ein naturleg måte så ikkje hovudvekta endar på overraskingsmomentet, til fordel for flyten.

Budsjettet kan ikkje ha vore det største, samanlikna med dagens effektar og kulisser, miljøet blir i blant litt statisk, men kor mange seriar er ikkje slik? Det har sjølvsagt ingenting eller svært lite å sei, spenninga og dramaet forbetrar seg stadig utover sesongen og endar i ein forrykande sesongfinalen.

Det eg beit meg mest merke i var korleis stereotypane gjerne gjekk ut av skalet sitt, kor smart dette er skrive i forhold til forventingane, at manglar og halvgjorte gjennomføringar her og der ikkje har så mykje å sei. Eg reknar eigentleg med at det berre kan bli betre etter kvart som barnesjukdommane er kurert.

User Rating: 7.2/10 (35,214 votes)

Tredje gongen er lykkens gong. Eg har sett «Life Aquatic» to gonger før, eller ein og ein halv viss ein trekk i frå tida eg sov under første visning. Problemet var, har eg funne ut, atmosfæren eg såg filmen i, med folk som «Life Aquatic» absolutt ikkje er laga for. For denne gongen fall Wes Anderson sitt undersjøiske eventyr i smak. Men eg vil ikkje påstå at dette er perfekt.

Bill Murray trår inn i rolla som ein mann i tråd med dei han har spelt i Wes Anderson sine tidlegare filmar, smart og litt usikker på ei side, som treng merksemd og respekt på ei anna. Mannen, Steve Zissou, lagar dokumentarfilmar, for tiden om sjøliv.

Anderson har sansen for detaljar, kameraføring, vittig dialog, rike rollefigurar og smårare forteljingar. Problemet med «Life Aquatic» er at alt dette blir så framtredande at det går på bekostning av framdrifta i filmen. Ei stund blir ein sittande å la seg imponere av detaljane og bilde, før ein oppdagar at det er svært lite som skjer. Ikkje før filmen nærmare seg slutten synst eg den går innpå meg, når Bill Murray gjer meir enn å sjå morosam ut, når dramatikken klarar å komme forbi lag på lag med dekkande raritetar. Hadde filmen klart å vise slike sider av seg oftare hadde den komme skummelt nær perfekt for meg. For på slutten blir alt gjort rett, og eg nærast sprekk av beundring for måten alt er satt saman på.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (16,094 votes)

Ein mann kan redde Los Angeles frå å bli blåst i fillebitar, han heiter Chris Johnson og kan sjå inn i framtida, for så å kunne ta nye val ut i frå det han ser, val som vil føre til endra framtid. «Once you know the future, it will never be the same». FBI er på jakt etter han, så er terroristar med ei bombe som vil unngå FBI. Topp det heile med namn som Nicolas Cage, Jessica Biel og Julianna Moore, og du har «Next».

Eg hadde ikkje store tankane om prosjektet, traileren gav inntrykk om ingenting nytt. Handlingsreferat gjorde ikkje ting betre. Etter å ha sett filmen er eg ikkje overbevist. Tolk meg ikkje feil, dette var spennande og dramatisk, det er når ein tenker på greia med at ein mann kan redde 8 millionar det heile får litt beisk smak i munnen. Opplegget er basert på fin scifi, av den evigpopulære Philip K. Dick som har blitt adoptert frå bokform til storfilm i mange, mange år (frå «Blade Runner» til «Minority Report»). Nettopp denne måten å vinkle det på, som er inspirert av han, gav meg noko ekstra. Eg har stort sett alltid likt filmar basert på historiane hans, om ikkje anna enn på eit idémessig plan i dei verste tilfella.

Filmen er velprodusert, har sin del av dataanimerte bitar for å gi det ekstra som må til i mainstreamsamanheng,. Som nemnt over kjem dei gode skodespelarar i tillegg. Her er dei i sitt rette ess, med unntak av Biel som urettferdig nok blir forbeholdt rollen som sukkertøy, ho kan meir enn det! Storparten av tiden blir brukt til snakking og tenking fekk eg inntrykk av. Ein del spenning til tross, som eg eigentleg hadde forventa meir tidsbruk på, så eg er letta over at det blir brukt alternative metodar gjennom heile filmen. Dessutan har Lee Tamahori med redigeringshjelp fått pressa det ned til 96 minutt, som betyr lite dødtid!

Overraskande god underholdning med det vesle ekstra altså.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

6 episodar.

Siste sesong av serien gav meg ikkje all verdens. Den er nok ganske lik andre sesong, det skal ikkje stå på det, eg hadde kanskje nokre forventingar om ein slags avrunding. Alvoret låg litt tyngre over den siste episoden, kanskje det var det vesle ekstra. Innerst inne hadde eg kanskje eit håp om ei drastisk forandring av situasjonen og personane. Tatt i betrakning at produsentane tenkte på ein mogleg fjerde sesong, noko eg ikkje veit sikkert, så er det ingenting å utsette på dette.

Frå avslutninga til sesongen som heilheit, episodane er morsomme som før. «Black Books» er ein fin komedie, mykje på grunn av den korte lengda.

I sommar kjøpte eg Anchor Bay sin Werner Herzog / Klaus Kinski DVD samleboks, ei samling av filmar som desse to fargerike personane, for å sei det mildt, laga i lag. I tillegg til filmane, som strekker seg frå «Aguirre, der Zorn Gottes» laga i 1972, via «Nosferatu: Phantom der Nacht», «Woyzeck» og «Fitzcarraldo» til «Cobra Verde» frå 1987, fulgte den nyare dokumentaren «Mein liebster Feind - Klaus Kinski» frå 1999 med, som tek for seg det veldig anstrengte, men på film vellykka samarbeidet mellom filmskaparen og skodespelaren.

Både Herzog og Kinski hadde sterke syn på filmane dei jobba med/i, noko som førte til ei mengde alvorlege konfrontasjonar, lite hjulpe av at Herzog gjerne valte avsides innspelingsområde, som regnskogen i Peru under «Aguirre», Peru igjen for «Fitzcarraldo» og ein kombinasjon av Brasil, Colombia og Ghana for «Cobra Verde». Den kjente konflikta nådde toppen under innspelinga av «Cobra Verde», som uavhengig av Klaus Kinski sin død fire år seinare, nok ville ha vorte det siste samarbeidet mellom desse. Når historia skal ha det til at Herzog trua med å skyte Kinski allereie under innspelinga av «Aguirre», 15 år tidlegare, på grunn av ulike synspunkt (og dårlege arbeidsforhold i følge Kinski), må jo filminnspelingane ha vore uuthaldelege prosessar. Meir om «vennskapet» og resultata (fleire av filmane er unekteleg interessante), stort sett frå Herzog’ synspunkt, blir teke for seg i Herzog sin eigne «Mein liebster Feind». Som mest av alt er Herzog sitt syn på Kinski som person, men eit forståelsesfullt og dimensjonert eit.

At det har teke meg så lang tid å fullføre samleboksen er grunna den varierande kvaliteten på innholdet. Teknisk sett er det heilt kurant, litt dårleg engelsk teksting her, svak dubbing der, og varierande bilde. Men eg tenkte først og fremst på filmane. Den første eg såg var «Nosferatu» frå 1979, kanskje den beste filmen med Dracula eg har sett hittil («Nosferatu» frå 1922 er usett). God musikk og ei grøssande stemning som får det til å gå kaldt nedover ryggen på ein. Klaus Kinski gjer som i alle dei andre filmane, ei god rolle, her som grev Dracula, iført sminke/maske til det ugjenkjennelege. Bysekvensen med rotter i hundre eller tusental var kanskje det verste.

Etter «Nosferatu» såg eg «Woyzeck», som bortsett frå prestasjonen til Klaus Kinski var så kjedeleg at eg satt med tvil framfor kvar einaste av dei neste filmane. Sjølv om «Aguirre», neste på lista, imponerte stort på miljø, historieutvikling og spenning, satt til eit dramatisk elveløp i tjukkaste regnskogen av Peru fekk situasjonen eit tydeleg preg av håplausheit som passa historia. Deretter kom «Fitzcarraldo», som blir rekna blant ei av dei mest krevande filminnspelingane nokon gong, og involverte flyttinga av eit dampskip over ein ås utan bruk av spesialeffektar. Med ein gal mann portrettert av ein gal skodespelar, i regi av ein gal filmskapar, blir «Fitzcarraldo» levande 160 minuttar og ein fantastisk god film. Nok ein gong er miljøet med som ein av dei viktigaste rollane. Nok ein gong blir presset på ein sentral hovudperson godt synleg på skjermen.

Siste av dei fem filmane ut blei «Cobra Verde», no nyleg. Kanskje den eg var mest skeptisk til på forhånd, etter å ha lese mellomgode omtalar. Utan spesiell grunn synst eg, til tross for at den er ørlite for lang er «Cobra Verde» ein god film. Banditten Cobra Verde, spela av Klaus Kinski (sjølvsagt!) er like vanskeleg å få tak på som eg reknar med skodespelaren var. Mesteparten av handlinga er satt til eit nedslitt fort i Ghana, der Cobra Verde opplever å bli behandla av dei innfødte på ein måte som ikkje kan forståast av kulturelt utanforståande (dvs. alle publikum), noko som førte til at eg aktivt stilte meg sjølv veldig mange spørsmål under sjåinga, men likevel fatta historia til Verde.

Samleboksen, som kosta 14 britiske pund, var nok verdt pengane, sjølv om det tekniske ikkje var overlegent. At eg ikkje likte alle filmane like godt betyr ikkje at eg ser på dei som lite berikande. For meg var dei viktige filmhistoriske små reiser utanfor USA. Forskjellig i frå så mykje anna film eg ser, både på godt og vondt.

User Rating: 6.2/10 (148 votes)

Tysdag er dokumentardag, eller har iallfall vore det fleire av tysdagane denne hausten. På forelesingsplanen stod den tredje filmen i trilogien om Stoffa og Kenta av Stefan Jarl oppført. Det vil sei, Stoffa døydde i løpet av forrige film, som eg saman med den første gjekk glipp av forrige tysdag.

Synet her er retta mot den nye generasjonen, ungane til modsen frå 1968. Modsen var ungdomsopprørarane i Sverige, ein variante av hippiane. Stefan Jarl var skeptisk til korleis det skulle gå med ungane, men det viser seg at dei ikkje har nokon problem, faktisk heller stadig bra. Han er kanskje litt skuffa over at dei har teke kommersialismen og materialismen så inn over seg, så kritiske foreldregenerasjonen (modsen) var mot samfunnet.

Velfungerande dokumentarfilm med enkelte spelefilmelement som gir rom for ei enkel karaktertilknytning og betre flyt. Filmen er god på å beskrive livet til ein eks-narkoman og noverande alkoholikar (det skulle tatt seg ut å klare å slutte med begge deler!) og som sagt, den nye generasjonen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (21 votes)

«Varg Veum». Gunnar Staalesen. I dette avsnittet var det eigentleg meiningen eg skulle skrive litt om den gongen eg akkurat hadde starta på ungdomsskulen og var skikkeleg oppslukt i den første boka med bergensmannen Varg. Men eg har aldri lese verken første, andre eller… ja, du ser poenget.

Difor kan eg skrive ei heilt nøytral lita anmeldelse av filmen, nesten iallfall, litt har ein då høyrt folk sei sidan premiera. Utan at snakket har prega mitt inntrykk av filmen i så måte, det meste eg har høyrt er synsing. Og meir synsing skal det bli her sidan eg sjølv har sett filmen.

Varg Veum blir innblanda i saka om ein forsvunne jentunge og rotar seg etter kvart inn i meir.

Eg synst at «Varg Veum - Bitre blomster» har mange gode ting for seg, men at det aldri blir den heilt store totalen. Dialogen er godt skrive, mindre godt framført. Lydkvaliteten, som i kinosal Nova 03 i Trondheim var skuffande (pga. lydsporet eller kinosalen?), var med på å grumse til den litt stakkatoprega dialogen. Handlinga startar med ein ting og glir etterkvart over i noko heilt anna, som om starten blir gløymt, men knyttar seg igjen mot slutten. Positivt i at det heile tida skjer noko nytt, og at me, som Varg Veum, er med på å finne ut av ting litt etter litt. Utover i andre halvdel blir etterforskinga dramatisk og spennande, men eit litt klussete regiarbeid gjer at det aldri når toppen.

Alle dei små halvhjerta gjennomførelsane, på den utydelege snakkinga, eit rotete og ofte uskarpt bilde, ein Varg Veum som aldri kjem fram som personen han er. Handlingane hans er på plass, men etablerar han aldri som regelbrytar i personlegheit. Alt dette gjer at eg sit igjen med inntrykk av å ha sett krim på tv.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10