Black Books sesong 2
6 episodar.
Første sesong var i og for seg god, men det er med andre sesong denne serien verkeleg har blitt bra. Historiane har fått meir kontakt med omverden utan at det går på bekostning av tilværelsen i bokhandelen. Innimellom dreia tankane mine innom «Spaced», sjølv om den serien klart er langt betre. Dette gjaldt spesielt bruken av referansar godt innblanda i samanheng med resten av historien, og delvis humoren bygd på forholdet mellom dei to mennene og dama som er hovudrollane her.
Kort innføring til «Black Books». Britisk sitcom på tre sesongar som gjekk frå 2000 til 2004. Handlar om eigaren av ein bokhandel, ein alkoholisert, kjederøykande, misantrop, den smånaive medhjelparen (slaven) hans og ei stressa venninne. Blanding av fungerande slapsticks, referansar og bøllete humor.
Sauen Shaun dukka opp i «Wallace and Gromit» i 1995, som ein sau i «A Close Shave». I 2007 har han igjen dukka opp i ein Aardman Animations produksjon, sin eigen serie tilogmed.
Eg tok eit lærerikt skippartak i dag og blei ferdig med denne britiske dokumentarserien som eg totalt har brukt 5 veker på. «Planet Earth» er ingen dårleg serie som det er krevande å sette seg ned med, episodane eller heller fantastiske og eit prakteksempel på god naturdokumentar. Dei tek føre seg ulike delar av jorda, frå hav til skog, med fantastiske bilde av sjeldne dyr og planter som i blant har teke månader å få tak i. Har ein moderne utstyr kan det heile nytast i høg oppløysing, som simpelt hen gjer det endå meir imponerande å sjå på.
Ein av grunnane til at eg stadig kjem tilbake til John Carpenter er emna filmane hans har til å vere meir enn berre god eller dårleg. Dei er gjerne profetiar eller kritikkar som er lette å legge merke til. Framført i drakta av lett likelege historiar.
Eg elska «Before Sunset», som føregår 10 år etter «Before Sunrise». Sidan eg såg den først, utan å vite om «Before Sunrise», visste eg det grunnleggande i denne filmen og utfallet. Det vart faktisk litt vemodig å sjå han, som å hente fram eit gammalt minne, eit minne eg aldri har hatt sjølv.
«Dirty Sexy Money» har nokre kjekke namn på rollelista. Peter Krause («Six Feet Under»). Donald Sutherland. Samaire Armstrong («The O.C.»). Førstnemnte spelar advokat for ein fiktiv, rik New York familie, der medlemmane er tydleg inspirert av aktuelle kjendisar. Pluss: Ein del skjer, serien ser ut til å ha nok å gripe tak i. Gode skodespelarar over heile linja. Den raude tråden blir tydeleg etablert i første episode. Minus: Vil nok ta tid å komme innpå karakterane. Parodieringa kan i blant vere i overkant. Dom: Vanskeleg å sei kva dette vil utvikle seg til, er villig til å gi serien ein sjanse i framtida.
«Bionic Woman» er serien for folk som likar tøffe damer. Då Jaime Sommers (Michelle Ryan) hamnar i ei bilulykke og blir ganske så oppskrapa, erstattar forlovaden hennar fleire vitale kroppsdeler med heavy elektronikk. Pluss: Tøffe damer og heidundrandes action. Viser tydeleg i kva spor den legg seg. Har humor. Minus: Dama som spelar Jaime overbeviste ikkje i første episode. Dom: «Bionic Woman» er faktisk veldig gøy, på ein enkel måte. Må nesten sjå meir av denne.
«Life» minner meg om «House». Hovudpersonen, Charlie Crews (Damian Lewis), uskuldig dømt politimann, slepp ut av fengselet etter 12 år, og han har valt å ta stilling som politietterforskar. Veldig zen, veldig smart og utsjåandemessig lik Dr. House, men manglar sarkasmen. Pluss: Ein dose personleg drama som akkurat utviklar seg nok. Interesse saker. Kule eller pene skodespelarar (Sarah Shahi er partnaren). Minus: Sakene har litt enkel løysing. Dom: Som politiserie fungerte dette godt. Det kan bli interessant å sjå meir på DVD så den personelege biten blir endra betre samanhengande.
«Moonlight» handlar om ein vampyr som er snill og som berre drikk blod frå døde folk. Han jobbar som privat etterforskar og det er det. Pluss: Første episode var småspennande. Fin modernisering av vampyrar. Sophia Myles er pen. Minus: Andre episode blei kjedeleg. Ingen av karakterane er spesielt kule, utanom vampyren spelt av Jason Dohring, men han får for lite skjermtid. Dom: «Moonlight» blei etter kvart altfor anonymt. Torer eg å spå ei kort levetid?
«Big Shots» kan enkelt beskrivast som «Desperate Housewives» med menn i hovudrollane. Litt mindre såpeparodiering, men like mykje innvikla drama. Fire menn i gode jobbar er venner via same golfklubb og stiller opp for kvarandre når nødvendig, samt snakkar om alt. Pluss: Ledig tone og små morsomheiter heile vegen som gjer det til enkel fordøyeleg underhalding. Minus: Kjedeleg lite nytt. Ingen tøffe skodespelarar som merkar seg ut. Dom: Ingenting å sette tennene vidare djupare i.
«Aliens in America» er ingen sci-fi serie. Aliens står for to gutar som ikkje passar heilt inn i eit highschoolmiljø. Familien til Justin hentar inn ein utvekslingsstudent i håp om at Justin skal få ein ny og ikkje minst kul venn, studenten viser seg å vere pakistansk og langt i frå det dei håpa om. Pluss: Komedie utan latterboksar. Morsomt. Kule folk. Flaue situasjonar. Bra samanheng. Minus: Eit snev for mykje av verdiar. Dom: Den beste nye komedie hittil i år, fekk lyst til å sjå meir.
«Cavemen» er basert på ein kjent serie med reklamar for Geico Insurance (USA), og er ein serie av den komiske varianten. Rart grunnlag for ein serie som har blitt sett på med skeptiske auge heilt sidan den blei lansert. Plottet er tilpassinga av eit ørlite meir primitivt folkeslag i kvardagstilværelsen. Pluss: Folka ser ganske så rare ut. Minus: Serien er kjedeleg. Tom. Tynn. Dom: Ingenting å bry seg vidare om.
«Carpoolers» er ein komedie som handlar om fire naboar som køyrer i lag til jobb. Litt av handlinga går føre i bilen, mesteparten heime og på jobb. Pluss: Ein av dei fire har ein son som liknar ein del på «Napoelon Dynamite». Minus: Nok ein komedie som eigentleg er ganske kjedeleg. Den har ingenting spesielt å fortelje, manglar interessante karakterar. Dom: «Carpoolers» er hakket betre enn «Cavemen», men er utruleg platt. Eit lite hol i intetmannsland.
«Pushing Daisies» fortel historia om Ned, i besetning av eit talent som gjer at han kan gjenopplive døde ved å ta på dei, og ta livet igjen ved andre berøring. Viss ikkje den andre berøringa skjer, vil ein person i nærleiken dø i staden. Pluss: Rart og veldig søtt miljø som legg meir vekt på særeigenheit enn å sjå ekte ut. Morsomme karakterar. Rik på inntrykk. Minus: Unødvendig (?) bruk av dataanimasjon. Til dels overkarikaterte karakterar (størst problem i første episode). Dom: Hadde ingen forhåpningar til denne etter første episode, men andre gav meg trua på at dette er ein serie som er komen for å bli ei stund.
Darren Aronofsky er eit populært namn innan film frå det siste tiåret, takka vere «Requiem for a Dream». Færre har sett «Pi», utan å ha lidd noko tap. Seks år er gått sidan «Requiem for a Dream», så forventingane til «The Fountain» var store blant mange. Personleg var eg, kanskje pga. «Pi», skeptisk til filmskaparen sitt mest dagsaktuelle verk.
Etter slike godord kjem det nok ikkje som ei overrasking at eg likte «The Fountain». Utfordrande og stort rom for ulik tolking, men likevel fattbar i filmen si litt rare eller krevande innleiing. Både historia bak filmen, som opprinneleg vart påbyrja med Brad Pitt, Cate Blanchett og eit 75 millionar dollars budsjett i 2002, avlyst og byrja på igjen i 2004 med eit budsjett på under halvparten, og ein nitidig produksjon som det kjem fram av i filmen, er med på å gi djubde til ein samanfatta film.
«The Fountain» er ikkje heilt perfekt. Vakker historie, vakkert bilde og vakker musikk, den store gnista i personane manglar. Jackman og Weisz viser seg som fantastiske skodespelarar, som dei mange nærbilda er bevis på. Det er måten filmen er bygd opp på, med fokus på så mykje vakkert, som gjer at personane i blant hamnar i bakgrunnen. Litt som med «Curse of the Golden Flower», men berre ein brøkdel så mykje som i den.
Fordelen med at «The IT Crowd» har halde seg til to korte sesongar er at ideen ikkje blir uttørka. No har eg brukt 2 timar på å fullføre andre sesong utan å vere verken lei serien eller ha trang for å sjå meir i dag. Så spørs det om det vil bli laga meir.
Med «Ungdommens råskap» viser Margreth Olin korleis ungdommen på ein skule i Oslo oppfører seg, framfor kamera. For eit av dei mange problema til filmen er at det lett kan merkast i fleire av situasjonane som blir tekne med at ungdommen overdriv. Dessutan blir filmen aldri meir enn ungdom som lagar trøbbel, med eit par lyspunkt som viser at dei kan vere kreative når dei vil. Men dette er på langt nær med på å vege opp for noko. For Margreth Olin er ungdom ei gruppe menneske med dårleg oppførsel og ingen emne til å reflektere over saker. Når det skjer noko positivt er det fordi ungdommen synst det er morosamt, ikkje fordi dei innser at dei kan gjere godt.
Comments Off