Så var Filmdagbok ute av konkurranse etter grei skuring for Frk. Makeløs i tredje runde, med respektive 45-111 til bortelaget. Eg er i heile tatt stolt over å ha fått så mykje som 45 poeng, utan å ty til jungeltelegrafprotokollen MSN i denne omgangen, iallfall ikkje så mykje som i forrige omgang - ja, eg innrømmer det no. Kva plass eg hamna på til slutt veit eg ikkje, då eg er usikker på om Tordenbloggen si oppgitte liste, De hotteste hundre i 2007 er gjeldande som cupresultat, men i følge den lista står eg som nr. 15 hittil, så ein plass mellom 15 og 32 blir det nok. Kva kan eg sei, i fjor kom eg på 51. plass, som eg var veldig nøgd med. Men eg legg ikkje all verden i dette, eg likar å pusle på med mitt eige her utan å snuse særleg på kva litteratur- og politikkgjengen gjer. Takk for stemmene, forresten! Eg kjem tilbake med det ferdige resultatet seinare.

26. november skreiv eg følgande:

Andre runde er ferdig, Filmdagbok gjekk vidare, eg er glad for det og takkar igjen for støtten. Det betyr at Filmdagbok er blant dei 32 som skal ut i den firedelte tredje runde, fire grupper med fire kampar kvar. Hadde aldri andre håp enn om å nå andre runde og behalde plasseringa frå i fjor. Filmbloggane har ein tendens til å vere underdogs i slike samanhengar. Er skuffa over å sjå at favoritten min, Fred Ut og nokre andre av dei faste i RSS-feeden min har gått ut, kom sterkt igjen neste år!

11. november skreiv eg følgande:

Innleiiande runde er ferdig for min del, eg var med i gårsdagens omgong og gjekk vidare som nummer fire, altså den siste plassen av dei som blir med i neste omgong. Som nemnt tidlegare (les under) så blir det ingen stemmesanking her, men ei stor takk til dei som har stemt på meg hittil er på sin plass. Blei overraska over å sjå at det tilsynelatande er fleire enn to som les her. ;)

8. november skreiv eg følgande:

Som i fjor rundt desse tider er Tordenbloggen i gong igjen, faktisk har det pågått i nokre dagar og eit fåtall grupper har allereie gjennomgått første runde i bloggecupen. Filmdagbok har ikkje dukka opp endå, eg har heller ingen planar om å opplyse om når eg blir trukke ut for å sanke stemmer i år, men anbefalar alle med eit snev av interesse for bloggar å besøke tordenbloggen.sonitus.org fast for å følge med på alt som skjer der.

På tide med ein bildespesial, på kanten til kva som kan bli tillat på ein filmblogg …

Ikkje reint få gonger har eg sett ein bil på film eller tv og fått veldig, veldig lyst på den. Om det er ein faktisk bil eller ein oppfunne modell i forbindelse med filmen har ingen ting å sei, sjølv om eg vil halde meg til den førstnemnte kategorien i denne omgang. Om bilen i heile tatt er spesielt køyrbar trekk ikkje ned, så lenge det finst sjarm. Noko særeige, kanskje litt rart, at bilen har karakter er det viktige det er tross alt ein partner ein vil forhalde seg til veldig ofte!

Såvisst har du «Ghosts Busters»-bilen, DeLorean frå «Back to the Future» og the Batmobile, men her er godbitane, iallfall første del. Eg skal prøve å få hugsa på fleire, både faktiske og custom made (til film), seinare.

«Harold and Maude» opererar med eit par typar likbilar, Cadillacen er i og for seg ganske fin, men det er varianten av ein Jaguar E-type som står seg best ut, mest fordi den eigentleg er ein sportsbil, ombygd til likbil. Kort og utruleg stilig, bygd om på den einaste måten det går an utan å ta fullstendig vekk det faktum at det er ein klassisk Jaguar.

Teknologien i «Battlestar Galactica» ligg på enkelte område langt framfor vår, men på mange område er det berre etterlikningar av vår tids løysingar. Spennande er det å finne likheiter, som at Commander Adama barberar seg framfor ein spegel frå IKEA eller at innbyggarane på Caprica køyrer Citroën DS. DS er eit ordspel som kan oversettast til gudinnne på norsk, og sjølv om denne gamle bilen ikkje er ei gudinne blei eg likevel betatt. Produsert over fleire tiår var det nok modellar, med små ulikheiter, å velge mellom. «BSG» har valt ein frå rundt 1972 trur eg, ikkje akkurat sexy, men at den i heile tatt har vore med i serien gjer den ganske kul for min del. Episoden var forsåvidt nr 18 i 2. sesong, den med garasjen under kafeen.

Fiat 500, eg kunne ha funne tonnevis med filmar og seriar som har vist denne, det er jo ein ganske vanleg bil. «Life on Mars» og «MacGyver» har hatt den som bakgrunnsfyll, «Fifth Gear» har testa den. Den vesle bilen har dessutan fått ein remake (filmblogg brukar filmtermar), 2007-modellen ser litt større ut, det er det einaste eg veit foreløpig (blir meir research seinare). Tilbake til den gode gamle Fiat 500, som eg tek med mest fordi den er kul, mindre fordi eg har plassert den i ein spesifikk film/serie.

Først inne på små bilar, det er umogleg å komme forbi Mr. Bean sin gule blikkboks med svart panser, Minien over alle Miniar. Det beste er sjølvsagt å styre den frå ein nyinnkjøpt stol på taket. Kunne ha teke med ein av trehjulingane som han stadig støyter på, men det får bli med å nemne at eg er klar over dei.

Fronten på denne bilen er ei form som går igjen, men denne Alfa Romeo 1600 Spider Duetto, brukt av den unge Dustin Hoffman i «The Graduate», ser litt ekstra paddeaktig ut spør du meg. Den manglar aggressivitet og kraft i uttrykket, og står fram som ei litt pinglete bil. Tek ein vekk hjula skulle ein tru det var ein rar båt. Alt sagt i ei positiv ånd sjølvsagt, det er jo flotte grunnar til å skaffe seg ein slik bil.

Trabant 601 står velplassert utanfor eine heime i «Das Leben der Anderen», og blir brukt godt i «Good Bye, Lenin», ikkje utan grunn - då det var relativt få valmoglegheiter i Aust-Tyskland. Den finst i fleire ulike varianter, alt frå stasjonsvogn til militærvarianten Kübel, felles var at den ikkje var spesielt velprodusert og soleis eit vanleg syn langs vegkanten med opent panser. Om eg hadde unngått problema med ein slik hadde eg følt meg som ein konge bak rattet.

User Rating: 8.4/10 (23,717 votes)

2 gonger har eg sett nyinnspelinga av denne politiske thrilleren, begge gongene utan å bli overvelda, men den er ein akseptabel og over gjennomsnittleg intelligent film. Om ikkje direkte ufordrande så krev den at ein held styr på folk og er villig til å vurdere dei, ikkje berre ta dei som gitt i eit bildekalas for å døyve underholdningssvolta.

«The Manchurian Candidate» er, som mange andre originalar til den tidvis nære nyinnspelte filmen, meir omfattande enn nyinnspelinga. Utan å gjere det til ein regel ser eg gjerne tendensen til at fleire rollefigurar blir sveisa saman til ein og gitt ein ny posisjon i forhold til historia, ei forenkling så dagens publikum ikkje blir utålmodige og forvirra, men får eit inntrykk av å avsløre noko innvikla?

2004-versjonen er heilt kurant, den største forskjellen ligg ikkje i korvidt desse er gode eller ikkje, men i behandlinga av karakterane sine i forhold til kvarandre. Ein av hovudpersonane, Robert Shaw, har blitt omskrive i den grad at det er like spennande å følge han her, tross at eg har sett «The Manchurian Candidate» utspinne seg før. At det her er med eit par ekstra namn i forhold til 2004-versjonen er ingen utfordring, dei blir via meir tid og får betre rotfeste, så «The Manchurian Candidate» anno 1962 står best ut med persongalleriet sitt.

Frank Sinatra går mellom svært passande til traurig fleire gonger i løpet av filmen og trekk med enkelte innspel frå andre ned på den generelle skodespelarprestasjonen. I blant ligg det på kanten til kunstig og småteit, resten av tida er det ein fryd å følge med på. Janet Leigh kan ingen skulde på, men Rosie er unødvendig.

Når det gjeld plottet til filmen er tolkinga i begge filmane relevante i forhold til tid og gir ingen direkte grunn til å tvile på logikken. Spelet omkring politikken synst eg er tydlegare tilstades i 2004-versjonen, utan at det står som ein negativ ting for 1962-versjonen, der andre sider ved historia blir avslørt i større detalj for publikum.

Det blei mykje samanlikning her, men no var det slik at eg såg filmen på denne måten, det skal vere vanskeleg å komme unna. Skal eg så gjere ei siste vurdering, då på kven av filmane som er best, må det bli ein knapp på denne. Hovudsakleg fordi den fortel historia si betre og stikk seg meir ut som ein særeigen film enn den meir typisk utførte konspirasjonsthrilleren nyinnspelinga var.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (24,832 votes)

Ved sidan av «The Godfather» er «On the Waterfront» ein av filmane Marlon Brando vann Oscar for i si tid. Som den fortsatt unge eks-boksaren Terry Malloy er han ein av favorittane til fagforeiningsbestyraren ved hamna, ein ikkje fullt så vennleg Johnny Friendly. Fersk i gamet veit ikkje Malloy alltid kva han går til, og når ein av feltturane fører til eit dødsfall hjå eit fagforeiningsmedlem dukkar det opp tvil og skuld i sinnet hans omkring miljøet han befinn seg i. Når han etter kvart stiftar kjennskap til den avdøde si søster byr det på trøbbel for fleire enn berre han sjølv.

«On the Waterfront» er ikkje berre Marlon Brando sin film, god i rolla som Terry Malloy han er, den prøver å vere eit bevis på at plassen ein er tildelt i samfunnet ikkje nødvendigvis er si eiga forteneste, så lenge ein er klar over dette kan ein kjempe for noko betre. Du har anti-helten Malloy sin kamp mot mot overmakta tross at folk flest er så redde at dei snur ryggen til når han treng hjelp. Overmakta, her representert i form av gangsterar som driv fagforeininga, styrer godt unna dei verste klisjeane tileigna til gangstermiljø og mafia (det er for saks skuld ikkje mafiaen me møter her), men let nok kjente sider vere igjen - nok til å skape skikkelege skurkar og gi inntrykk av ein håplaus situasjon for dei undertrykkte. Den romantiske delen av filmen fungerar godt ved sidan av dette, og stikk heller aldri av med det største fokuset i filmen, likevel blir den tilegna nok tid til å gi inntrykk av at Malloy sin kamp åleine er litt sjølvpåskulda?

Fin film med fleire gode sider, litt slapp innimellom, men har ei god historie, gode skodespelarar og i blant får den fram fin kjemi mellom dei ulike aktørane.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (20,723 votes)

Eg nærmar meg stadig eit av dei uskrevne måla for 2007, å ha sett dei 100 øverste på IMDb si stadig oppdaterte topp 250 liste. Det flotte med eit slikt mål er at eg vil få sett fleire ulike filmar eg elles hadde oversett. Mange av filmskaparane og filmane har eg stor tru på, men dei hamnar lett bak ferske titlar om eg ikkje har noko ekstra å prioritere dei etter.

Ingmar Bergman er representert med fleire titlar på lista. «Fanny och Alexander» fall berre sånn passe på plass her i gården, men «Det sjunde inseglet» var desto betre. Sjakkspelinga mellom Block og Døden er vanskeleg å komme utanom når ein skal snakke om filmen, men står på langt nær åleine for heile filmen. At det til tross for pest og død og skumle kristne er ein ledig og småhumoristisk tone over filmen gjer det heile lettare å fordøye. Poesi, nydeleg foto med sylskarp bilde, skjønne kvinner, her er det mykje å hente.

Historien som følger, riddaren Block er på veg heim frå eit ti år langt korstog. Gjennom siste biten av Sverige møter han døden sjølv, og utfordrar han til eit parti sjakk for å hale ut tida, partiet varer heilt til han står innanfor dørstokken heime. I mellom speling og reising møter han bl.a. mannen som starta korstoget, eigentleg er ein tjuv og kjeltring, samt andre fargerike personar som skin gjennom svart/kvit-bilde.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

12 episodar.

Vulgær serie om ein suksessrik forfattar som har køyrt dødt løp ei stund og driv dank på austkysten med sigaretten i eine handa og whiskeyen i andre. Den kjente stereotypen, vår alkoholiserte forfattar, er utgongspunktet for Hank Moody, men sjølv om han på si side er tragisk er han festleg å følge med på og ein fin variasjon av forfattartypen, ein sterk karakter som gir «Californication» eit godt grunnlag. Dette åleine er ikkje nok for å skape ein ultimat serie, heldigvis har «Californication» andre godbitar på lur, ein skalla agent er ein av dei tinga som veks seg til etter kvart, ein smart tone i avslappa utførelse skapar ei unik stemning.

Så mykje som eg likar det David Duchovny gjer ut av seg her, den flotte og skarpe kritikken som dukkar opp i form av små handlingar eller skriveri, tv-produsentane bak serien som ikkje er redd for å vise litt naken hud på ekstra vulgært vis, så blir det aldri tent noko gnist i meg når eg ser dette. «Californication» er morsomt å følge med på, enkelt å bli hekta på, men for meg blir det liggande litt grunt. Dottera til Hank Moody er ein av faktorane som vinglar mellom “kult innslag” til “litt vel mykje”, eg skal ikkje påstå at det ikkje finst smarte unge jenter som ho, men måten ho reflekterar og kommenterar dei mange observasjonane sine fell aldri i smak.

Forutan dette har eg lite spesifikk å gripe fatt i, eg veit berre at tross alt som fall litt skeivt på plass her så er eg interessert i å ta opp igjen tråden ein gong i framtida. Ingen gullpenn på «Californication», men vel verdt å bite seg merke i blant dramakomediar i halvtimesformatet, og eit fint tillegg i Showtimekatalogen.

15 episodar.

«Weeds» er fin underholdning, ei blanding av god humor og provokasjonar. I tredje sesong er det kristenfundamentalistar med dobbeltmoral som får mest kritikk, men «Weeds» har meir på hjarte enn berre å kritisere denne gruppa, konstruktiv kritikk til pornobransjen blant anna.

Eg har aldri vore kjempestor fan av serien, men eg synst den likevel er god nok til å bruke tid på i blant, det er uansett ikkje snakk om mange eller lange episodar. Her betalte det seg med blant anna favorittkarakteren min, Doug, sine mange collegeaktige spøkar. Den frikast i minne er banjospeling til snakking tunger (dei kristne igjen!).

Rykta seier at Showtime vil fortsette å bestille inn «Weeds», ein fjerde sesong vil/kan altså dukke opp. Eg seier ikkje nei takk til det når den tid kjem.

User Rating: 7.7/10 (14,021 votes)

Skrekkfilm til hjuls midt på lyse dagen, det er kva «Duel», ein av Steven Spielberg sine tidlege filmar, produsert for og sendt på tv. Laga i 1971 då Spielberg var knappe 25 år med einaste bakgrunn i nokre episodar for ymse tv-seriar, eit par kortfilmar her og der og ein «Columbo»-film bak seg. Til å vere ein tv-film er «Duel» derimot ganske god, blant det beste eg har vore borti.

Å forklare handlingsforløpet i «Duel» er lett, det er ein A til Å type film: David Mann set seg inn i bilen og legg ut på ein tur, møter ein rusten lastebil på vegen som køyrer jævla seint. Alle med sertifikatet har opplevd dette! Han legg seg ut til sida, susar forbi og trur at det var det, men så skjer det alle vil leve utan å oppleve, lastebilen har skjulte hestekrefter og tek igjen David Mann, utelukkande for å drive faenskap. Faenskap er eit mildt ord, denne ukjente lastebilsjåføren har ei hensikt om å starte ein dødsfarleg, og på Mann si side - ufrivillig, fartsleik. Dei som ser «Top Gear» veit at for høg fart berre utgjer 4% av bilulykkene i Storbritannia og tenker at det ikkje kan vere så aller verst, må tenke seg om igjen, «Duel» føregår i USA - ein føderasjon der bilane på 1970-talet mangla gode køyreeigenskapar og var reine drapsmaskiner både på motorvegen og i nabolaga.

Men tilbake til «Duel», A til Å som det er får me nokre avstikkarar i form av B, C, osv. «Duel» er på fleire område ein enkel film, ei einaste lang biljakt med eit kafebesøk her og ein bensinstasjon der er ikkje så komplisert. Steven Spielberg viser at det ikkje er behov for noko meir, med svært tydeleg kamerabruk, god spenningsmusikk og den ukjente forfølgaren ser eg spora av det som etterkvart vil bli det eg elska med «Jaws». Ei samanlikning med «Jaws» vil eg likevel unngå…

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

24 episodar.

Å sjå alle «Seinfeld»episodane har vore eit av dei større måla mine på tv-fronten dei siste få åra. Ettersom eg aldri har vore spesielt flink å følge med på tv til faste tidspunkt og «Seinfeld» går i eit sett på TV3 med uuthaldeleg reklame, eller at eg ikkje har sansen for dårlege tv-opptak, så har det blitt å vente på DVDane.

Sidan dette var siste sesong og greier så er det på plass å hylle «Seinfeld» for alt serien har bydd på opp i gjennom, frå og med dei enkle og meir jordnære episodane i starten via betre samanhengane sesongar i midten til dei fiksjonsfyllte siste-sesongane. Av alt har eg satt størst pris frå fjerde sesong og utover, då desse har vore meir prakka på med sprø, sprø humor.

Siste sesong, nummer ni, har nok vore den villaste og mest urealistiske. Ein plass måtte nok dei gi seg, så dette var forsåvidt eit greitt tidspunkt, den finst grenser tilogmed for «Seinfeld». Det flotte med at serien har blitt stadig spissare er at den har unngått å gå seg sjølv altfor mykje i reprise.

Sjølv om eg aldri har vore oppslukt i serien på eit persondramanivå var det vemodig å sjå dei siste to episodane, «Seinfeld» har satt sine spor i tv-historien og i mitt eige forhold til tv-seriar.

Alle kjenner til serien på ein eller anna måte, fy og skam til dei som måtte trå fram og sei i mot, difor står eg ut i frå djupare utgreiing, alle veit kva som er å vente av «Seinfeld».

User Rating: (awaiting 5 votes)

Ja, eg har sett den nye «Futurama»filmen. Nei, eg skal ikkje røpe historien eller kritisere. Ja, «The Simpsons Movie» blir som hermetikk i forhold til ferskvare med den forsegla glasskuppelen sin. Ja, eg skal gi meg med å svare på spørsmål eg aldri har stilt her.

I år 2003 besteme ei gruppe inkompetente menneske med makt at «Futurama» hadde sagt sine siste visdomsord på FOX. I år 2007 har Comedy Central endeleg fått serien tilbake, først som rett-på-video og over nyttår oppdelt i episodeformat for tv. Denne store seieren kan umogleg bli oversett, så opningsvis blir me fortalt dette på ein måte berre «Futurama» kan.

«Bender’s Big Score» innfrir alle forventingar då den klarar det «The Simpsons Movie» ikkje klarte i overgongen frå kort episode til lengre film, nemleg å tilpasse seg formatet, med sine 90 minuttar kunne det lett ha blitt for mykje eller at historia blei langdryg, men i ettertid er eg glad over å kunne sei at filmen stod med glans. Alt serien bydde på tidlegare av sprø humor og sci-fi-referansar er tilstades, saman med ei god historie og bihistoriar som fint klarar å strekke seg over halvannan time. Tempoet er viktig, og det er som å sjå ein vanleg episode, akkurat passe lang og alltid like morosam, like useriøs.

Etter å ha gått over til Comedy Central, spesielt kjent for South Park - ein serie som berre blir grovare og grovare, har «Futurama» fått ekstra krydder - gått eit steg vidare - blitt hakket kvassare, resten er likevel som før, «Futurama» er og blir «Futurama». Forvent ein del overraskingar, mange kjente ansikt, president Nixon og robotmafia. Meir vil eg ikkje røpe, då mykje av gleda for min del låg i at eg visste ingenting om filmen på forhånd, så må jo du få den same sjansen. Men du må jo ha likt serien!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10