IMDb: 8.1/10 (16,720 votes)

«Nosferatu», basert på Bram Stokers «Dracula», er ein av dei store stumfilmklassikarane og eit direkte forbilde til bl.a. Werner Herzogs «Nosferatu: Phantom der Nacht» som eg såg tidlegare i haust.

Eg har lenge hatt lyst til å sjå «Nosferatu», dei stumfilmane eg tidlegare har fått sett frå denne periode har alle imponert eller underholdt, men med lange lister over nyare filmar eg har lyst til å sjå er det ofte litt for enkelt å nedprioritere det aller eldste.

Graf Orlok (Max Schreck) har lyst på eit hus utanfor Transylvania, så han kan få lettare tilgong på ferskt blod og unge jenter, ein medhjelpar i boligbransjen sender mannen Hutter avgårde for å fikse dealen. Det endar opp med at Orlok pakkar sakene og reiser komfortabelt med sine rotteinfiserte kister for å leve bylivet.

Sjølv om eg har fÃ¥tt historia servert i Herzogs film, tilnærma lik — berre betre flyt, er det kjekt Ã¥ sjÃ¥ «Nosferatu» pÃ¥ gamlemÃ¥ten. Ev. tale blir presantert pÃ¥ plakatar, gesturar er viktige. Fabelaktig sminke, flotte kulisser og tydeleg foto er med pÃ¥ Ã¥ bringe meir enn berre historia fram pÃ¥ skjermen. (Kvaliteten, sjølv i delvis oppussa tilstand, mÃ¥ sjÃ¥ast relativt til alderen). Scener som der me ser Orlok knyter hendene med dei svære klørne treng ikkje andre fakter for Ã¥ fungere. Dette gÃ¥r igjen i heile filmen; enkle, billedlege forklaringar i tydeleg klypt rytme driv all handling fram. Ingenting du ikkje har sett brukt i ettertid, men eit godt eksempel pÃ¥ der det har blitt tidlaust og endÃ¥ fungerar.

Med ny musikk framført av Art Zoyd var det moderne og bråkete jazz som prega lydsporet i mitt tilfelle, det fungerte ikkje like godt heile tida, utan at det blei dårleg på nokon måte. Eit par sekvensar fungerte så godt på bildesida at eg sakna matchande musikk. Bortsett frå dette pirket har eg ikkje så mykje å utsette på «Nosferatu», den innfridde forventingane mine og dempa filmsuget for laurdagskvelden.

3 episodar.

«Galápagos» er ein dokumentarserie frå BBC i ånd av «Planet Earth», og leverar i løpet av tre episodar visuelt fengande foto, historien til øygruppa som me kjenner den og ei innføring i dyre- og plantelivet. Då Galápagos ligg eit godt stykke utanfor veskysten til Sør-Amerika og har vanskeleg tilgjengeleg landskap har naturen der vore relativt godt beskytta fram til moderne tid. Livet der har fulgt si eiga utvikling og byr på artar som ikkje finst maken til andre stader i verda. Vulkanar har skapt øyene og driv endå på, sakte bevegar dei seg austover og synk ned igjen under havoverflata. I tal eksisterar det 13 store øyer, 6 mindre øyer og 107 småberg.

Som om det var nokon tvil, serien «Galápagos» har ein rik natur å ta for seg, sikkert nok til å fylle langt meir enn dei tre timeslange episodane som utgjere denne miniserien, men eg håpar det mest interessante har blitt dekka. Nemnt blir også Charles Darwin, som visstnok skal ha blitt inspirert til arbeide og boka «The Origins of Species» etter eit kort besøk her. Verdsunike havøgler, gigantskilpadder, Galápagos er fascinerande.

«Heile» sanninga om øyene får du ved å sjå dokumentarserien, berre brøkdeler har blitt gjengitt her.

8 episodar.

Så gav eg «Life on Mars» ein ny og rettferdig sjanse etter å ha surra forbi første episode av serien tilbake i februar år 2006 og gitt den opp som så mykje anna det aldri er tålmodigheit nok til å følge med på.

Takk til dei grå hjernecellene mine som overtalte meg til å lytte på David Bowie tidlegare i haust, for med «Life on Mars» blir første episode foreviga denne andre gongen som ein av dei betre tv-opplevelsane mine, måten songen er fletta inn i alt frå tanke til bilde og handling er reint magisk, nesten meir magisk enn at Sam Tyler hamnar tilbake i 1973 utan å heilt skjønne kvifor eller kva som skjer der.

Etter ei bilulykke hamnar Tyler (John Simm) altså gode 33 år tilbake i tid, politimann som han er har han fått jobb på ein politistasjon i Manchester der ting blir gjort på gamlemåten. Dei moderne ideane hans kjem han ikkje alltid like langt med, ein kombinasjon av nytt og gammalt gjer «Life on Mars» til ein frisk politiserie med ekstra futt.

Viktig er sjølvsagt aspektet ved Tyler si tilværelse. I staden for å vere ei tynn bihistorie spelar komaen inn på alle sider av serien, enten det er stemmer frå 2006 i radioen eller politisaker som har direkte påverknad til liv og død for Tyler i koma i 2006. Men som den Tyler me blir kjent med, han som befinn seg i 1973, får me aldri innblikk i verden utanfor, utan at eg klagar, 1973 virka som eit fint år. «Life on Mars» er heller ingen Lynch-type serie med uforståelege idear på kryss og tvers.

Stort sett likte eg dette, det var nokre småting å sette fingeren på her og der, etter kvart som eg blei meir oppslukt la eg mindre merke til slikt. Det er nok av greier i «Life on Mars» som kan analyserast, hjernen min arbeidde meir enn eg opplever med andre seriar, utan at eg nødvendigvis klarte å finne svar på alle spørsmåla eg stilte meg undervegs hadde eg stor glede av djubda til serien.

Og jenta med klovnen, ho var rett og slett skummel!

IMDb: 6.9/10 (5,196 votes)

Eg gikk til «Death Wish» med nesten ingen forventingar, forutan framsyninga av Charles Bronson, ein mann eg kjenner pÃ¥ namnet, visste eg lite handfast. Grunnen til at eg kom over filmen var mine nylege møter med Rambo («II» og «III») og den vesle likskapen desse har under nemninga av Ã¥ vere «one man army» filmar.

Det er med andre ord ikkje overraskande at dei nesten ikkje-eksisterande forventingane mine var at «Death Wish» skulle vere ein meir reindyrka actionfilm. Tidleg på 1970-talet som me er var politifilmar som «Dirty Harry» i skotet, og Paul (Bronson) minnar meg litt om Harry. Begge er rå med pistolen i handa og gjer samfunnet ei teneste. Paul er derimot ingen politmann, men ein arkitekt som etter kona sin død tek lova i eigne hender. Politiet følger like i hælane og media er på saka, så det kan seiast at filmen ikkje berre handlar om å vise blod.

Eg blei småimponert over retninga filmen tok, så mykje tid som blir brukt til å bygge opp rundt Paul som karakter (på ein god måte) og at den framleis er blodtøff. Mykje av æra gir eg Charles Bronson, han passar perfekt inn her. «Death Wish» er kanskje ingen klassikar og byr heller ikkje på minneverdige scener. Som underholdningsfilm er den derimot upåklageleg, og har tålt sine 33 år godt. Morosamt er det å sjå Jeff Goldblum dukke opp i ei lita rolle i det som er debutfilmen hans.

IMDb: 6.8/10 (29,870 votes)

Matthew (Emile Hirsch) er den perfekt studenten, med gode karakterar, moglegheiter for stipend og aktiv i skuleaktivitetar, men han manglar den sosiale opplevelsen som senior på highschool. Så flyttar den søtaste og penaste av alle jenter inn i nabohuset, Danielle spelt av Elisha Cuthbert. Ho og Matthew blir knirkefritt forelska i kvarandre, problema oppstår når Danielle si fortid blir kjent for Matthew. «The Girl Next Door» er ein grei romantisk komedie, ingenting meir, her skjer det ingenting uventa i handlingsforløpet. Vinklinga av historia forsøker å vere frekk og klarar nesten å gjere dette litt meir interessant enn den vanlege highschoolkomedien.

Det er ingen hemmelegheit, Cuthbert trekk opp ved å vere tilstades, på andre område er filmen verken nyskapande eller spesielt interessant. Eller jo, vent litt, Timothy Olyphant dukkar opp i den einaste kule rolla filmen har å by på.

Ingen ekstraordinært dette her altså, men eg mislikte ikkje «The Girl Next Door» tross forventingar til noko meir enn middels.

6 episodar.

Musikalar på tv er eg sjeldan bortom, helst når tv-seriar har fått nokre år på nakken og føler seg sikre på seg sjølv til å gjere noko forskjellig er dette tilfelle. Eg er ikkje spesielt glad i at tv-seriar gjer slikt, eller set ein heil episode tilbake til 1950-talsstil for den sags skuld, men det finst unntak, som «Scrubs». «Buffy the Vampire Slayer» blir nok ein anna når eg kjem så langt. For nokre vil «The Singing Detective» vere det mest sjølvsagte eksempelet, eg likte den aldri godt nok til å bli ferdig, men skal prøve meg igjen om eit par år, ein veit aldri. «Blackpool» er ein musikal tvers igjennom alle episodane, satt til kasinomiljøet i byen som ligg på vestkysten av England.

Lenge likte eg ikkje musikalar, dei få eg såg hadde songnummer eg aldri fann passande inn i resten av historia, utan å påstå at dette er tilfelle i alle musikalar (eg såg nok berre feil filmar), men det virka stort sett som om songane var for å trekke fokuset vekk frå historien. Her er det eg skal komme og fortelje at «Blackpool» er unntaket, for «Blackpool» brukar songnummera, som er genialt gode, til å bygge på historia enten det er i normalt tempo eller for fortelje noko som lett kunne ha blitt klisje i dialogform på ein kort og effektiv måte. Musikken er ei blanding mellom amerikansk og britisk populærmusikk; Frå Elvis Presley («Viva Las Vegas») og Kenny Rogers («The Gambler») til The Smiths («The Boy With The Thorn In His Side») og The Clash («Should I Stay Or Should I Go»), originalane er spelt og seriens figurar syng med, noko som fungerar ganske godt. Playback kunne lett blitt for glatt for seriens image, det motsette kunne lett blitt kattejammer.

«Blackpool» handlar om Ripley Holden (David Morrissey), familiemann og entrepenør for eit lite kasino. Når eit lik blir funne i kasinoet hans dukkar etteforskar Carlisle (David Tennant) opp og skapar ein del bry for Holden, og stor glede for publikum, han er jo ein genial skodespelar, dei fleste i serien held faktisk eit høgt nivå. Alt med det amerikanske (forsøket på) remake, «Viva Laughlin», som blei kansellert etter to episodar, blir patetisk i samanlikning. Ta personen Holden, i den britiske versjonen ser han stort sett ut som ein normal mann, med eit mørkt ansikt som er vanskeleg å lese. I den amerikanske versjonen er han nok ein middelaldrande «kjekkas» utan karisma.

Gjennom seks episodar følger me etterforsking, familiedrama, mørke hemmelegheiter, gode songnummer, som om det var ein lang film. Difor har søndagen gått med til lite anna. Ikkje alt er like ferskt, serien har sin del av velkjent drama og forviklingar, men det fungerar godt. Eg blei betatt ganske tidleg og sat med ei god kjensle gjennom heile serien, som er akkurat passe lang. Til slutt sit eg igjen med ein einaste tanke, å anbefale dette vidare. Søk på «Blackpool» via ein av dei fancy videosidene som finst der ute og du vil definitivt finne nokre kjekke songnummer, men som med mykje anna er det best i kontekst.

IMDb: 7.8/10 (8,321 votes)

Så stod eg der med eit lekker metallomslag i hendene, såg på ein tittel som stod på Kosmorama sitt filmprogram i april tidlegare i år, opna ein bokse som innehaldt både soundtrack og bonusdisc i tillegg til sjølve filmen. Ein utsett film, alt for 80kr, eg kjøpte den.

«Withnail & I» er ingen ny film, då den kom ut i 1987 blei den godt motteken og gjennom åra har den solgt bra på video og etter kvart fått kultfilmstatus, 3. plass på Total Film si beste komediar-liste og 92% fersk på Rotten Tomatoes. Sterke salstal har nok gjort filmen fortent til ein 20th Anniversary Edition DVD, den lekre innpakninga og ekstra stasj. Klart eg hadde høge forventingar.

Handlinga er som følger, to venner, begge arbeidslause skodespelarar, bur i det som må vere ei av London sine skitnaste leiligheiter. Der brukar dei tida på børst og piller for å fortrenge frustrasjonen over aldri å få jobb. Så ein dag bestemmer dei seg for å reise på landet til ei hytte onkelen til Withnail tilbyr dei å låne, for å samle krefter. Men situasjonen blir ikkje lettare av å vanke i ei nedkjølt hytte utan skikkeleg mat eller drikke.

Det kan godt hende dette var ein av dagane då det rett og slett ikkje passar å sjå ein mørk og våt film om to menn i sine livs verste augeblikk (tilsynelatande), for «Withnail & I» fenga ikkje spesielt godt. Eg fekk aldri taket på dei tomme, alkoholpåverka samtalane eller karakterane her. Nokre lyspunkt er det, då promilla er på sitt høgaste og Withnail eller eg-personen får hetta. Stort sett er det meir slitsomt. Filmen har nok ein del kvalitetar som eg ikkje klarar å sette pris på, eg får aldri inntrykket av at dette er ein dårleg laga film, den passar berre ikkje inn på mi toppliste.

22 episodar.

Å, det kriblar, andre sesong har så mykje å ta tak i at eg ikkje veit kor eg skal starte. Men det er vel berre å gjere eit forsøk, det kan umogleg skade.

Andre sesong er lengre og ikkje minst ei mykje betre heilheit enn den første, der personar og historiar går meir over fleire episodar enn første. Jo, det var «the master» tidlegare, men han var jo ei pingle i forhold til problema Buffy og vennene står ovafor no. Episodisk monstertrøbbel står framleis på plass, i tillegg har du Spike, Drusilla og nokre andre «folk» me innerst inne elskar på grunn av ondskapet dei utstrålar.

Alt stÃ¥r ikkje pÃ¥ fiendane; Buffy, Xander, Willow og Cordelia er eit meir underhaldande fellesskap enn før. Xander kjem med kjappe replikkar som uansett serie vil bli stÃ¥ande blant dei betre plasserte i handling med tanke pÃ¥ situasjonane dei kjem i, og pÃ¥ den humoristiske skalaen, pÃ¥ tvers av tv-seriar, tett fulgt av duoen han og og Cordelia utgjer. OgsÃ¥ har du Rupert, «the Watcher», Spike som nemnt over, Miss Calender, alle er med pÃ¥ Ã¥ gjere dette fornøyeleg. For i utgongspunktet er ikkje «Buffy» blant det mest fantastiske som har skjedd tv-verden pÃ¥ historiefronten, vil eg pÃ¥stÃ¥, og sjekk tv-arkivet mitt her pÃ¥ bloggen — eg har sett litt (ikkje meining Ã¥ vere overlegen her, eller utnemne meg sjølv som ekspert). Det er mÃ¥ten karakterane og eit utruleg vittig dialogrepertoar har blitt lagt inn i monsterdrepinga som er genialt, krydra av mengder med sjølvinnsikt og ikkje minst sarkasme, bevisst tilstades i alle smÃ¥ hjørne av serien.

For ikkje å villeie folk skal eg trekke entusiasmen min eit hakk ned igjen, «Buffy» manglar den ultimate drakrafta som får meg hekta, veldig lenge, ikkje før sesongen trår innpå siste tredjedel er dette spikra godt nok til at eg ser fleire episodar i slengen. Eg har ingen problem med å sjå episodane før dette, dei har ein samanheng og er ikkje kjedelege, men likevel, ingen djevelgnom sit i øyra mitt og overtalar meg til å pakke ned livet mitt i ein sokk for å sjå «Buffy».

No har eg vel eigentleg ikkje nemnt noko av det eg tenkte på mens eg endå såg serien, vingla litt mellom skjult anbefaling og åtvaring, greia er vel i bunn og grunn at så lenge ein er villig til å bruke tid på «Buffy» så vil ein sannsynlegvis vere innstilt på å få eit visst utbytte av det, og då er sjansen for at ein får det stor, eg har iallfall tankar om å sjå meir ein gong i framtida.

IMDb: 7.1/10 (25,892 votes)

Konspirasjonsteori. Uventa overraskingar. Ein kunnskapsrik, men oppslukt mann i hovudrolla med mistenksomme folk rundt seg. Kjente ingrediensar, brukt i thriller på thriller, fleire ganske opplagte, andre meir elegante og underholdande. Med den rette oppskrifta kan det bli bra, som med «Arlington Road».

«Arlington Road» set Jeff Bridges i hovudrolla som universitetsforelsaren med spesialitet i å stille spørsmål til regjeringa si rolle som tildekkar av fakta bak terroristhandlingar, der sanninga vil gjere folk flest oppgitte. Drive av sorg etter eks-kona, FBI-agent og mor til deira einaste son, blir drept i jobbsamanheng, ligg han ikkje langt unna å bli oppslukt. Etter å ha redda sonen til dei nye naboane sine frå ei ulykke blir han kjent med dei, før han etter kvart finn ektemannen mistenkeleg.

Velkjente grep blir brukt til å fortelje historia, til stor glede undervurderar ikkje filmen publikum og gir oss tidleg nok de me forventar, for å spare fleire/andre løsyingar til seinare. Den observante kan plukke opp hint undervegs, den som stiller seg dei rette spørsmåla kan moglegvis tenke seg til slutten. Eg stilte ikkje rette spørsmål og blei som både overraska og overlumpa, utan å føle meg lurt.

Styrken til «Arlington Road» ligg altså i å ikkje undervurdere publikum, vere smart og litt innovativ, flette alt saman utan å ty til urealistiske vriar som for å skape noko ingen kunne tenke seg til. Jeff Bridges og Tim Robbins gjer begge prestasjonar av typen som blir belønna med pluss i margen. Eg hadde to gode timar.

IMDb: 8.1/10 (135,452 votes)

Før: Ein desemberdag for tre år sidan var dette ein passe god animert film, ikkje alfa omega. Eg kjente igjen musikktypen (litt «James Bond»?) og forskjellige element frå superheltehistoriar, ei viss old school feeling og glimrande animasjon. Parodieringa på superheltfilm var noko eg meinte i ettertid var svært viktig i filmen, og det mest morosame. I lyset av «Shrek 2» synst eg derimot den låg eit hakk under på det humoristiske. Ca. dette var å lese i Filmdagbokinnlegget frå den gong.

No: Å kalle det ein parodi er feil ordbruk, «The Incredibles» er ein hyllest til superheltfilm og brukar flittig mange kjente trekk. Ved å bruke animasjon kan det heile gjerast ganske vilt i forhold til vanleg film med spesialeffektar utan at ein reagerar på det, endå nærmare teiknefilmsjangeren. Alle referansane til superhelt- og agentfilmar er til å sette pris på. Handlingsforløpet er forutsigbart så det held, men filmen er flott utført og køyrer løpet godt. Disney/Pixar har laga ein film for (store deler av) familien, så nokre moralske preikenar må ein tåle ved sidan av lykkeleg slutt og samla familie. Dette er på si side det som trekk filmen ned eit hakk for min del sjølv om eg forventa det. Viktig å nemne er at spenninga ikkje går på bekostning av dette, The Incredibles har noko flotte høgdepunkt som aktiverar smilebandet, litt mør er den i botnen med dei godt skjulte drapa sine og fiendtleg destruktivitet.