«Dedication» fekk meg til å tenke på filmar som «Garden State», «The Squid and the Whale» og «Lonesome Jim». Slike som går i sitt eige tempo, har nokre djupsindige og uforståelege karakterar og gjerne tyr til det som blir kjenneteikna som småmelankolsk indie pop/rock. Ein fin tanke, eg er glad i denne type film med denne type musikk og denne type karakterar, så «Dedication» skulle jo helst ha gått i boks den.
Problemet er, for det er eit problem, eller i det minste vil eg at det skal vere eit sånn at eg kan bruke det som argument til kvifor «Dedication» ikkje nådde toppen, at dette blir for uklart. Utan at eg kan legge fakta på bordet for å stadfeste framstår «Dedication» som ein oppskriftsfølgande kopi på bl.a. «Garden State», dei rette tinga er tilstades og eit utval av sekvensar får det til å dunke litt i brystkassen, men kjensla av at nokon har lagt sjela si i dette, som Noah Baumbach i «The Squid and the Whale», er ikkje tilstades.
Dette til sides, «Dedication» er ein fin film, med fin musikk og fine Mandy Moore. Her er innslag av lekkert foto og hovudpersonen Henry (Billy Crudup) er fleirdimensjonal nok, i tillegg til utvalet av hjartefølte sekvensar som nemnt over. Problemet er at filmen som heilskap aldri klarar å gripe tak i meg, starten fekk lide under dette då det tok meg ein halvtime før eg brydde meg spesielt om handling og karakterar.
Halvhjerta forsøk på å skape ein fin og noko småspesiell film innan ein sjanger der det må meir originalitet og betre utføring til for å skilje seg ut. Blei det for mykje namedropping her så er det berre å beklage.
HBO-serie frå 1993, med bl.a. Harry Dean Stanton og Deborah Unger, då i ulike episodar. Eit hotellrom i New York er miljøet for tre episodar som føregår i henholdvis 1969, 1992 og 1932. Me får tre urelaterte historiar basert på dialogar. Første om ein horekunde som får uventa besøk av ein skjeggete «venn» som tek over showet. Andre om ei dame med eit avstandsforhold som inneber vekentlege møte på hotellet og ser ut til å gå mot slutten. Tredje om mannen som følger kona med mentale problem til ein doktorspesialist, episoden foregår på hotellrommet under eit lysbrot der me brotvis får vite både kvifor dei er der og kva som feilar kona. Musikken er komponert av Angelo Badalamenti og blir forsåvidt det mest interessante ved serien, samt å sjå at toga nok ein gong går igjen både lydmessig og visuelt. Småkjedeleg, verken utfordrande eller gravlaks med sennepsaus.
Så over til noko heilt anna. «Dumbland» ser ut som det er teikna i Paint, humoren matcha nivået, men er på ei anna side brutal. Over åtte kortare episodar, alle lansert i si tid via nettsidene til Mr. D.L., møter me ein prompeglad, brautane mann som må stri med daglegdagse problem som maur i huset, passe den tilbakeståande onkelen, få bank av tanta si, kjefte ut kona, osv. Alt med «Dumbland» er enkelt; oppbygginga, poenga, animasjonen, humoren. Lynch har eigne idear om det teikna formatet eg ikkje kjem til å gå innpå her, så det var sagt, i tilfelle «Dumbland» har ei djup meining vil eg jo heilgardere med for å ha påstått dette er utelukkande simpelt.
Tre menneske i kanindrakter, ein — 1 — kameravinkel og trykkande musikk med lokomotive tonar blir til 42 minuttar med «Rabbits». Dei tre personane snakkar usamanhengande om ting som godt mogleg kan ha ei meining om ein flyttar rundt pÃ¥ setningane. Deler av tida er forbeholdt stillheit, innslag av latter og applaus frÃ¥ publikum pÃ¥ boks gir assosiasjonar til sitcom, det betyr ikkje komedie, men heller absurd prat. Undervegs blir me vitne til eit par forrykande lysshow og den ekle stemninga som pregar filmen blir forsterka opp i mente. Dette er nær det særaste eg har sett nokon gong, kvifor eg lot meg imponere er ei gÃ¥te, eg forstod jo ingenting! Deler av «Rabbits» er tilgjengleg via YouTube. Har du sett «Inland Empire» veit du kva du gÃ¥r til.
Å finne rom for ein tretimars lang David Lynch film er lettare sagt enn gjort, men når det først skjedde blei eg positivt overraska over kor godt eg likte denne. Enkelt fortalt handlar det om ei skodespelarinne (Laura Dern) som får tilbudt rolle i ein film som tidlegare har vore forsøkt innspelt utan hell. Etter kvart blandar det seg inn ein solid dose surrealisme, overnaturlege episodar, tidskrøll og eit psykisk samanbrot som gjer at eit handlingsreferat er unyttig. No skrapar eg rett nok berre i overflata, kanskje ei betre forklart er å seie at Lynch har gått solid til sides for etablert spelefilm denne gongen, endå meir enn før. Eg lot meg synke inn og belønninga var ein film som forvirra, skremte og køyrte dampvegvalsen fram og tilbake over hjernebarken. Uforståeleg ja, men bitane passa saman, lydbilde er eksellent utført og gjekk saman med eit litt grumsete fotoarbeid inn for å ytre den mørke stemninga eg hekta meg fast i undervegs.
Med Knut Bohwim tilbake i regissørstolen var det klart for den tredje filmen om banden. I motsetnad til dei fleste andre filmane føregår det meste av handlinga utanfor Oslo denne gongen, nærare bestemt Stavern. Scenene inne i sjølve bunkeren vart spelt inn i det same studioet som den danske filmen, Valby Studio i København. Dette er forøvrig den eine av to filmar i serien der Sverre Wilberg (Hermansen) ikkje er med. Ein «Olsenbanden»-film utan Hermansen vert på ein måte ikkje heilt det same.
For 20 år sidan laga BBC ein serie basert på bøkene av C.S. Lewis om «Narnia». Sjølv hugsar eg at denne blei sendt opptil fleire gonger på NRK i forbindelse med jule- og påskeferie, som regel på morgonen rundt kl 9.30. Over åra forandra måten ein ser ting på seg, så det å gjenoppleve ein tv-serie med tilknyttande barndomsminner er ei utforsigbar affære.
«The Band’s Visit» er ein israelsk komedie om eit egyptisk politiband pÃ¥ turne i Israel. Eigentleg pÃ¥ veg til Petah Tikva tek dei feil buss og hamnar i Bet Hativka, ein cirka livlaus forstad utan korresponderande buss pÃ¥ ettermiddagstid. Dei fÃ¥ folka dei møter i Petah Tikva viser etterkvart nokolunde gjestfridom, opphaldet blir prega av at egyptarane vÃ¥re i stor grad er overhøflege og ganske stillferdige.