User Rating: 7.3/10 (293 votes)

«Dedication» fekk meg til å tenke på filmar som «Garden State», «The Squid and the Whale» og «Lonesome Jim». Slike som går i sitt eige tempo, har nokre djupsindige og uforståelege karakterar og gjerne tyr til det som blir kjenneteikna som småmelankolsk indie pop/rock. Ein fin tanke, eg er glad i denne type film med denne type musikk og denne type karakterar, så «Dedication» skulle jo helst ha gått i boks den.

Problemet er, for det er eit problem, eller i det minste vil eg at det skal vere eit sånn at eg kan bruke det som argument til kvifor «Dedication» ikkje nådde toppen, at dette blir for uklart. Utan at eg kan legge fakta på bordet for å bekrefte framstår «Dedication» som ein oppskriftsfølgande kopi på bl.a. «Garden State», dei rette tinga er tilstades og eit utval av sekvensar får det til å dunke litt i brystkassen, men kjensla av at nokon har lagt sjela si i dette, som Noah Baumbach i «The Squid and the Whale», er ikkje tilstades.

Dette til sides, «Dedication» er ein fin film, med fin musikk og fine Mandy Moore. Her er innslag av lekkert foto og hovudpersonen Henry (Billy Crudup) er fleirdimensjonal nok, i tillegg til utvalet av hjertefølte sekvensar som nemnt over. Problemet er at filmen som heilskap aldri klarar å gripe tak i meg, starten fekk lide under dette då det tok meg ein halvtime før eg brydde meg spesielt om handling og karakterar.

Halvhjerta forsøk på å skape ein fin og noko småspesiell film innan ein sjanger der det må meir originalitet og betre utføring til for å skilje seg ut. Blei det for mykje namedropping her så er det berre å beklage.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Ver varsam for toget!

David Lynch sine filmar er eit mekka for analyse, personleg har eg funne ut at det som fungerar best for meg er å la ting gå sin gong. Her føregår så mykje rart at det hadde teke kortare tid å lære hunden snakking enn å forstå alt. No er det vel strengt tatt ikkje poenget at alt skal forståast. På ei liste over ting ein bør vite før ein ser Lynchfilm, funne på IMDb sitt diskusjonsforum for «Rabbits», står det at deler skal vere uforklart og uutforska, deler er det meininga du skal tillegge eiga meining, det du ser - er ikkje, osv. Innlegget her ber preg av at underteikna har lurt på kva han eigentleg har sett.

Siste tida har eg altså brukt på å komme meg gjennom dei mindre kjente prosjekta til Lynch, kortfilmar, nettseriar og litt slikt, i tillegg til den siste storfilmen hans. Ikkje alt har vore mogleg å få tak i, endå gjenstår «On the Air», «American Chronicles» og «Boat».

Inland Empire (2006)

Å finne rom for ein tretimars lang David Lynch film er lettare sagt enn gjort, men når det først skjedde blei eg positivt overraska over kor godt eg likte denne. Enkelt fortalt handlar det om ei skodespelarinne (Laura Dern) som får tilbudt rolle i ein film som tidlegare har vore forsøkt innspelt utan hell. Etter kvart blandar det seg inn ein solid dose surrealisme, overnaturlege episodar, tidskrøll og eit psykisk samanbrot som gjer at eit handlingsreferat er unyttig. No skrapar eg rett nok berre i overflata, kanskje ei betre forklart er å seie at Lynch har gått solid til sides for etablert spelefilm denne gongen, endå meir enn før. Eg lot meg synke inn og belønninga var ein film som forvirra, skremte og køyrte dampvegvalsen fram og tilbake over hjernebarken. Uforståeleg ja, men bitane passa saman, lydbilde er eksellent utført og gjekk saman med eit litt grumsete fotoarbeid inn for å ytre den mørke stemninga eg hekta meg fast i undervegs.

Rabbits (2002)

Tre menneske i kanindrakter, ein - 1 - kameravinkel og trykkande musikk med lokomotive tonar blir til 42 minuttar med «Rabbits». Dei tre personane snakkar usamanhengande om ting som godt mogleg kan ha ei meining om ein flyttar rundt på setningane. Deler av tida er forbeholdt stillheit, innslag av latter og applaus frå publikum på boks gir assosiasjonar til sitcom, det betyr ikkje komedie, men heller absurd prat. Undervegs blir me vitne til eit par forrykande lysshow og den ekle stemninga som pregar filmen blir forsterka opp i mente. Dette er nær det særaste eg har sett nokon gong, kvifor eg lot meg imponere er ei gåte, eg forstod jo ingenting! Deler av «Rabbits» er tilgjengleg via YouTube. Har du sett «Inland Empire» veit du kva du går til.

Darkened Room (2002)

Ei jente sit i eit rom, ei anna jente snakkar nonsens. Musikken er mektig, det visuelle er skuffande. Som kortfilm gir dette null og niks, som videokunst er det heller ikkje nemneverdig. Den store stemninga uteblir. Det blir meiningslaust å sjå på.

Industrial Symphony No. 1: The Dream of the Broken Hearted (1990)

David Lynch og Angelo Badalamenti har med Julee Cruise laga eit scenebasert musikalsk show med draumeliknande musikk, deler viss seinare skulle bli med i «Twin Peaks». I stor grad kan dette virke som ein konsert med eit forrykande lys- og teatershow i sida. Flygande menneske og djevelen er innslag i den mystiske tåka scena er innhylla i. Er du glad i musikken til Badalamenti, synginga til Julee Cruise (som opptrer i «Twin Peaks» på kroa) og stemninga Lynch ofte klarar å skape så vil du sikkert like dette. I lengda blei det for langsomt og statisk for min del, musikken er derimot upåklageleg.

Dumbland (2002)

Så over til noko heilt anna. «Dumbland» ser ut som det er teikna i Paint, humoren matcha nivået, men er på ei anna side brutal. Over åtte kortare episodar, alle lansert i si tid via nettsidene til Mr. D.L., møter me ein prompeglad, brautane mann som må stri med daglegdagse problem som maur i huset, passe den tilbakeståande onkelen, få bank av tanta si, kjefte ut kona, osv. Alt med «Dumbland» er enkelt; oppbygginga, poenga, animasjonen, humoren. Lynch har eigne idear om det teikna formatet eg ikkje kjem til å gå innpå her, så det var sagt, i tilfelle «Dumbland» har ei djup meining vil eg jo heilgardere med for å ha påstått dette er utelukkande simpelt.

Hotel Room (1993)

HBO-serie frå 1993, med bl.a. Harry Dean Stanton og Deborah Unger, då i ulike episodar. Eit hotellrom i New York er miljøet for tre episodar som føregår i henholdvis 1969, 1992 og 1932. Me får tre urelaterte historiar basert på dialogar. Første om ein horekunde som får uventa besøk av ein skjeggete «venn» som tek over showet. Andre om ei dame med eit avstandsforhold som inneber vekentlege møte på hotellet og ser ut til å gå mot slutten. Tredje om mannen som følger kona med mentale problem til ein doktorspesialist, episoden foregår på hotellrommet under eit lysbrot der me brotvis får vite både kvifor dei er der og kva som feilar kona. Musikken er komponert av Angelo Badalamenti og blir forsåvidt det mest interessante ved serien, samt å sjå at toga nok ein gong går igjen både lydmessig og visuelt. Småkjedeleg, verken utfordrande eller gravlaks med sennepsaus.

(IMDb)

(Ness:) Roar fortset Olsenbandenkøyret og eg vil berre informere om ein triviell sak som at enkelte dagar den siste tida har Olsenbanden vore stikkordet som har sendt flest folk frå ymse søkemotorar innpå Filmdagbok.

Med Knut Bohwim tilbake i regissørstolen var det klart for den tredje filmen om banden. I motsetnad til dei fleste andre filmane føregår det meste av handlinga utanfor Oslo denne gongen, nærare bestemt Stavern. Scenene inne i sjølve bunkeren vart spelt inn i det same studioet som den danske filmen, Valby Studio i København. Dette er forøvrig den eine av to filmar i serien der Sverre Wilberg (Hermansen) ikkje er med. Ein «Olsenbanden»-film utan Hermansen vert på ein måte ikkje heilt det same.

Denne gongen kjem Egon med ein plan om å finna ein gullskatt, gøymt i ein tyskarbunker på Sørlandet. Med Valborg og Basse med på lasset reiser banden til Sørlandet i håp om å finna skatten. Når dei så endeleg finn den rette bunkeren, finn dei ut at skatten befinn seg bak ein par metertjukk sementmur. Dei treng då hjelp av den lokale skraphandlaren utan at han skal få vita kva banden har føre seg, men skraphandlaren er lurare enn det banden først trur. Dei er heller ikkje aleine om å ville finna skatten, bak lurer ein profesjonell revolverbanditt som gjerne vil ha tak i skatten. At militæret byrjar å få mistanke om at det føregår noko på sperra område gjer det ikkje lettare for banden.

Denne filmen er nok ein liten nedtur frå dei to forrige i serien. Nokre tåpelege scener øydelegg heilskapsinntrykket, og det er dessverre for mange av dei i denne filmen. T.d. vert scenene med granaten i bunkeren meir teite enn spennande. Skodespelaren gjer allikevel ein bra jobb, forøvrig artig å sjå Harald Heide-Steen Jr. i ei birolle som Lillegutt. Sjølve filmen plasserer eg midt på skalaen.

Vurdering: 5 av 10.

6 episodar.

For 20 år sidan laga BBC ein serie basert på bøkene av C.S. Lewis om «Narnia». Sjølv hugsar eg at denne blei sendt opptil fleire gonger på NRK i forbindelse med jule- og påskeferie, som regel på morgonen rundt kl 9.30. Over åra forandra måten ein ser ting på seg, så det å gjenoppleve ein tv-serie med tilknyttande barndomsminner er ei utforsigbar affære.

Av det eg må ha fått med meg for minst 10 år sidan, var det berre brotstykke eg hugsa og mykje hadde blanda seg og skapt «feil» minne, av det mest interessante var nok tinga eg kjente igjen ved gjensynet med første sesong, basert på boka «The Lion, the Witch and the Wardrobe». Eg hugsa at serien gjorde seg nytte av teit teikneserieanimasjonar, at Lucy var den personen eg likte minst, at dyra som stort sett var menneske iført kostyme var så som så. Men likevel var ikkje dette så viktig, for serien var fantastisk spennande å følge med på, eventyrverda i klesskåpet fenga og eg hadde alltid lyst til å reise dit, og eg ville ikkje på skitur før eg hadde fått sett dagens episode!

At «The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe» lid under ein så som så produksjon kom difor ikkje som den største overraskinga, omtrent all magi i form av det auge ser er ikkje-eksisterande, her kjem mitt nylege møte med boka inn i bilde. Før jul bestemte eg meg for å sette meg inn i Narnia på nytt, ved å lese bøkene i kronologisk rekkefølge, altså «The Magician’s Nephew» før «The Lion …». Eg kom aldri lengre enn desse to bøkene, då dei ikkje var noko å rope hurra for desse heller, men bilde eg danna meg mens eg las dei hjalp meg godt på veg når det kom til tv-serien, nok til at eg greitt klarte å fullføre.

Bilde eg har skapte meg av «Narnia» som barn har sidan møte med filminnspelinga av «The Lion …» i 2005 gått meir eller mindre oppløysing. Verken bøker eller tv-serie byr på den store opplevinga, konklusjonen min er at «Narnia» er noko som skulle ha forblitt eit godt minne og aldri gjenopplevd. Som barn er det lettare å leve seg inn i denne magiske verda, du overser dei kristne innflytelsane og har lettare med å godta handlinga. Som vaksen er det simpelt, opplagt og til tider usmakeleg, «Narnia» byr ikkje på dei store utfordringane lengre. Så sjølv om serien er flink til å følge handlinga frå boka blir det i beste fall midt-på-treet. Prosjektet mitt om å sette meg inn i bøkene og tv-serien er forsåvidt avslutta etter dette.

User Rating: 7.8/10 (699 votes)

«The Band’s Visit» er ein israelsk komedie om eit egyptisk politiband på turne i Israel. Eigentleg på veg til Petah Tikva tek dei feil buss og hamnar i Bet Hativka, ein cirka livlaus forstad utan korresponderande buss på ettermiddagstid. Dei få folka dei møter i Petah Tikva viser etterkvart nokolunde gjestfriheit, opphaldet blir prega av at egyptarane våre i stor grad er overhøflege og ganske stillferdige.

Av handling byr dette på lite, humoren er forsiktig om nesten ikkje-eksisterande, men ligg nærmare overflata enn dramaet. Lite lyd både på musikk- og talesida gjer dette til ein film som spelar mykje på menneska sine gesturar og det påtvinga selskapet høflege israelarar og egyptarar har påført kvarandre. Viktig er det å ha i tankane ikkje-arabiske israelarar si generelle oppfatting arabarar, forholdet desse i mellom er vanskeleg å beskrive då det sjeldan er direkte fiendtleg, men mange fordommar er ikkje til å unngå. «The Band’s Visit» er ikkje ute etter å gripe fatt i ei slik problematisering, dette er noko som automatisk glir inn i bilde i møtet mellom orkesteret og dei lokale i Bet Hatikva.

Som beskriving av Israel er «The Band’s Visit» inne på noko, av eiga erfaring med landet synst eg den får fram mange vesentlege detaljar, som når kamera sveipar over dei militære bilda på kaféveggen tidleg i filmen, her gjer ikkje filmskapar Eran Kolirin stort nummer ut av militære og korleis det israelske samfunnet i stor grad er bygd opp på tenester vernepliktige utfører, men hintet er tilstades. I blant ser filmen seg nødt til å overdrive ved å gjere situasjonane sine i overkant av rare for å gjere stemninga lysare, slikt må nok til. Stort sett er filmen likevel diskret.

«The Band’s Visit» er i og for seg ein fin film med lite å utsette på forutan nokre langdryge sekvensar. Den satsar aldri mot toppen, eller framstår iallfall ikkje slik for meg, og blir aldri meir enn ein god film utan hjerneføde som set fart i små grå.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.8/10 (1,045 votes)

12.7, pistol, maskingevær, machete, pil og boge. «Rambo» er til tider blodsutgytelse på sitt beste, men er det alt?

Det har gått 20 år sidan «Rambo III», Sylvester Stallone er blitt 62 år gammal utan at det skal legge dempar på noko. Som John i «Rambo»-mytologien har han trukke seg tilbake til grenseland mellom Thailand og Burma, livet som eks-soldat har satt djupe spor som ikkje har forsvunne tross dei mange åra i dekning. Den fjerde filmen, som har fått den enkle tittelen «Rambo» (ev. «John Rambo») tek seg god tid innleiingsvis til å forklare korleis alt ligg an, med militærregimet i Burma på sitt verste, John sitt forhold til menneske og krigføring, ting som skal bygge opp under actionbiten alle ventar på. Aktualiseringa av undertrykkinga sivile i Burma står ovanfor og har gjort i 60 år overraska meg då eg hadde forventa ei tynn og tanketom historie, den brutale behandlinga av desse folka slo i mot meg tidleg, i motsetning til dei seinare delane av filmen, då John har kontrollen, får ein berre lyst til å trykke seg lagt ned i setet. Actionfilm på bekostning av den faktiske konflikta? Godt mogleg! Eg har ingen problem med det då meir enn ein god film har utnytta triste historiar, og all PR er vel god PR?

Eg var altså innstilt på å gjere «Rambo» til ei god kinoopplevelse og ingenting kunne stoppe meg. Etter fjorårets nydelege «Rocky Balboa» forventa eg at Stallone igjen skulle lage noko verdig den første filmen i serien. «Rambo» når ikkje opp til «First Blood» (1982), men hamnar på ein trygg andreplass. Når kulene byrjar å regne og John får vise kva han kan var det ikkje berre eg som uttrykkte stor begeistring og fasinasjon for delte menneskekroppar. Med unntak av ein eksplosjon midt inni har eg ingenting å utsette på forløpet. Stallone spelar på styrkane sine, bokstavleg talt, og gjer dette til ein sjangerbevisst soldatmassakre som heldigvis er retta mot 18+.

Filmen som så godt, i mine auge, aktualiserte den geografiske plasseringa si og kom med mange gode, om enn veldig kyniske ord, endra seg drastisk etterkvart altså. Dette var forventa, og at historia druknar litt bort mot slutten har eg ingen problem med, starten gjorde nok ut av dette. Med sine 90 minuttar seier det seg at me ikkje kan forvente den lengste avsluttinga. Personleg synst eg den effektive slutten var både sentimental og filmserien verdig i mykje større grad enn «Rambo III» sin opne.

«Rambo» gjorde altså susen for underteikna under den fullstappa kinopremieren. Den innfridde på actionbiten, ikkje minst, hadde ei flott oppbygging som passa John betre enn klosterbygginga i 3-aren (smak og behag). Alt sett ut i frå auger som veldig mykje var klar over kva John Rambo på film inneber og ikkje har problem med det.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

The Sugarland Express (1974)

«The Sugarland Express» markerar debuten til Spielberg på storskjermen, hans tidlegare «Duel» blei laga for tv, mens denne er i breiformat og med eit betydeleg større budsjett ($3.000.000 mot $375.000). Goldie Hawn, ung og pen so ho var i 1974, stikk av med hovudrolla, sjølv om både Michael Sacks og William Atherton har like mykje skjermtid. Hawn spelar Lou Jean i det som er ei historie basert på sanne hendingar, saman med mannen som nyleg har rømt frå fengselet kidnappar dei ein politimann og forlangar skyss til Sugarland. I Sugarland er ungen deira i fosterheim, mot deira vilje, og Lou Jean vil ha den tilbake.

I «The Sugarland Express» er det mykje bilkøyring og endå fleire bilar, på det meste finst det titals politibilar i bilde, Spielberg brukar opp igjen mange av teknikkane han nytta seg av i «Duel», kamerautsnitt og føring er stødig utført og smart, nødvendig informasjon kjem med utan for mykje kluss og brå klypperytme. Tonen i filmen hellar meir mot humor enn «Duel» og kan tryggt plasserast inn i den vidare utviklingskurva Spielberg hadde mot blockbusterane, «The Sugarland Express» er sopass alvorleg at eg ikkje vil kategorisere det som ein familiefilm, slutten som eg ikkje skal gå innpå i detalj set eit punktum for dette inntrykket.

Heilt på tampen vil eg trekke små parallellar til Sidney Lumets «Dog Day Afternoon», begge to er filmar basert på sanne hendingar, begge omhandlar gissel/kidnapping, i hovudet til dei kriminelle i begge filmane ligg relativt gode motiv (viss ein tøyer betydninga av god litt), og ikkje minst - begge foregår i eit avgrensa miljø; stort sett i ein politibil i «The Sugarland Express» og banken i «Dog Day Afternoon». Utføringa elles er det større forskjell i, men med desse tinga i tankane synst eg «The Sugarland Express» har mykje godt for seg i tillegg til å vere biljakt og våpenflashing.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Close Encounters of the Third Kind (1977)

Eg kunne ha slakta denne filmen, berre for moroskuld, men det vil ikkje vere rettferdig ovanfor dei som vurderar å sjå den eller meg sjølv viss eg skulle finne på å lese dette for rettleiing om eit par år.

For fakta er at «Close Encounters …» er ein presis midt på treet film. Den har sine plussider, diverre også nok minussider. Tåpeleg lydkommunikasjon med romvesen. Flotte spesialeffektar. Mangel på spenning og dramatikk når det gjeld. Elles ei fin oppbygging, om enn altfor lang. Eg vil ikkje påstå eg hatar denne eller kjenner meg ført bak lyset av dei generelle folkemengdene som har sett filmen (IMDb ratingen i tankane), men greia var at eg kjente ingen ting i «magan».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Så var tida komme til litt nytt frå våre storebror i vest. Britiske seriar er noko for seg sjølv, kvar av desse byr på nok originalitet, utanom «Echo Beach» viss den blir sett på avskild frå «Moving Wallpaper». Eg trur dessutan eg har funne ein ny følgesvenn i «Mistresses», tida vil vise. Så før siste runde med “pilotguiden” og då det nye innan amerikansk serie, her kjem litt om kva som er å finne på tv i Storbritannia denne våren.

Moving Wallpaper

Eg kan ikkje skrive om «Moving Wallpaper» forutan å nemne «Echo Beach», visa versa, men deler likevel dette inn i to avsnitt. «Moving Wallpaper» handlar om produksjonsselskapet bak såpeserien Polnarren, som like før lansering får nytt namn: «Echo Beach». Ben Miller spelar produsenten som kjem og kuppar showet med mange freshe idear til korleis såpa hans skal gjere seg bemerka. «Moving Wallpaper» er ingen sitcom, men veldig mykje ein komedie. Her er det fullt av referansar til «Echo Beach», og for å få mest ut av serien bør ein følge med på begge. Det som skjer her vil merkast i …

Echo Beach

… «Echo Beach». Ein såpeserie på rundt 22 minuttar, som kan minne sterkt om f.eks. «Home and Away». Poenget er nok å sjå den i forbindelse med «Moving Wallpaper», og i programmet til ITV1 blir «Echo Beach» sendt like etter på fredagskvelden. Dette kan nok sjåast åleine også, men då forsvinn humoren og serien blir eit trist skue. Typiske ting som klesval og ansiktshår blir styrt av produsent Jonathan Pope (Ben Miller) i «Moving Wallpaper», så manglar du den innsikta blir alt berre typisk klisje her. Kombinasjonen «Moving Wallpaper/Echo Beach» er eit artig konsept, sistnemnte er likevel berre såpe.

Fairy Tales

Her har eg berre sett første serie, då dette er ei samling eventyr fordelt over fire uavhengige episodar. Inntrykket eg fekk gjennom den moderne versjonen av «Rapunzel» i tennisdrakt var blanda, kanskje fordi eg foretrekk eventyr i tradisjonell forstand. Heila greia med å spele på aust-europeiske stereotypar virkar berre rart her, iallfall til eit godt stykke ut i episoden, då tek dette seg opp og eg synst faktisk både historie og karakterar gjer ein kurant jobb. Greia med denne type serie er at neste episode kan bringe noko heilt anna. Og kva med dobbeltmeininga i tittelen («Fairy»)? Eg står over …

Honest

Familien Carter har eit fulltoleranseforhold til kriminalitet, heilt til farsan blir satt i fengsel og mor går inn for å føre familien langs ærlegheitas vegar, då blir det andre bollar. Fristelsane til å ta den lette utvegen uteblir ikkje og episodane som oppstår når poltiet stadig mistenker medlemmar av familien Carter for lovbrot dei ikkje har begått er både mange og morosamme. «Honest» fungerar flott som lett underholdning, den er ein dysfunksjonell familie med hjarte på rette staden (ikkje til å forvekslast med ein anna britisk serie) me får følge, ein ting som er sikkert, det alltid vil skje noko.

Mistresses

BBC One har satsa på eit format som har blitt vanleg skue, då spesielt i USA, dei siste åra, fire vaksne venninner styrer «Mistresses» innpå utruskap, dating og anna kjærleiks- og sexrelaterte hendelsar. Ikkje min favorittsjanger, men eg valte å gi serien ein sjanse og blei i den samanhengen positivt overraska, «Mistresses» lykkast verkeleg å gå i djubda på karakterane sine. Her er det ein seriøs tone vs. den gjerne lettare og plotfokuserte amerikanske vrien (f.eks. «Cashmere Mafia» som eg kjem tilbake til i eit seinare innlegg). Undervegs her blir eg sittande svolten etter stadig å få vite meir.

The Palace

Den britiske kongen dør og eldste sonen, ungdommeleg inn til beinet, må ta over. Buckingham Palace er fyllt til randen med hemmelegheiter som må haldast på eine sida mens sladderet går mellom dei tilsette på andre, intrigane er mange og det blir ikkje betre av at søstra til vår nye konge er ute etter dronningtittelen. «The Palace» er ein fiktiv serie om ein fiktiv britisk kongefamilie, slottet fungerar utmerka som bakteppe for forviklingar, men det tok knappe to episodar før eg var lei. Sett bort frå eit sterkt tv-intervju i første episode var det heller ingenting ekstraordinært å hente.

(IMDb)

Eitt år etter den første «Olsenbanden»filmen, var det klart for film nr. 2 i serien, nemleg «Olsenbanden og Dynamitt-Harry». Som tittelen tilseier er dette det første møtet med sprengningseksperten og bror til Benny, Dynamitt-Harry. Dette er og første filmen med det orginale «Olsenbanden»-temaet laga av dansken Bent Fabricius-Bjerre, og det er berre å slå fast at musikken passar perfekt til ein filmserie som «Olsenbanden», så på det området er det ikkje noko som kunne vore gjort annleis.

Egon Olsen er vorten forelska i sosialkuratoren Bodil Hansen, og ho får han til å ta seg fast jobb som kontollør på Ringnes bryggeri. Benny og Kjell følgjer sjølvsagt etter, men alt går ikkje så bra. Etter at dei får heile samlebandet til Ringnes til å gå i stå, får dei sparken alle tre. Bodil har ein jobb til dei i bakhand, og etter ei stund tek dei seg jobb som reingjeringsassistentar i Statsbanken. Men ein av dei første dagane greier ein internasjonal forbrytarliga å ta seg inn i banken medan banden er på jobb. Mistanken fell sjølvsagt på Olsenbanden, og no må dei reinvaska seg og prøva å stjela tjuvgodset frå dei verkelege forbrytarane. Og med kriminalbetjent Hermansen og politiet i hælane vert ikkje det nokon lett sak akkurat.

I den andre filmen i serien var det klart for ein ny regissør, nemleg svenske Ove Kant. Han fekk prøva seg som «Olsenbanden» regissør i denne eine filmen og han gjer ein heilt ok jobb. Dei første 35-40 minuttane av filmen kan verka litt treige og kjedelege i forhold til det som er vanleg med ein «Olsenbanden»-film, utan nokon som helst planar om eit eller anna kupp, sidan banden prøver å verta lovlydige og ta seg fast jobb. Men så tek filmen seg kraftig opp, og me får ein del artige bilforfølgjingsscener og scener med ein sprengningsglad Dynamitt-Harry. Omtrent på same nivå som den første filmen, men framleis er filmserien i startfasen og planane er ikkje like geniale som dei skulle verta seinare i serien.

Vurdering: 6 av 10.

User Rating: 6.8/10 (13,762 votes)

Det har teke 8 månader før eg har samla meg nok etter «Twin Peaks» sesong 2 til å sjå «Fire Walk with Me», der forhistoria til serien, kva som skjedde med Laura Palmer før drapet, blir hovudfokuset. Den «Twin Peaks» eg tidlegare blei glad i glei over i eit mystisk sammensurium som gjorde meg demotivert til straks å gripe tak i «Fire Walk with Me». For mykje David Lynch i feil format var grunnen, i filmform har eg derimot sansen for mystikken og det overnaturlege til Lynch så det held.

Ei viktig forutsetning for å få utbytte av «Fire Walk with Me» er å ha sett serien. For å skjønne mest ut av personane og kvifor nedturen til Laura Palmer skal vere interessant å følge i over 2 timar. Eg påstår ikkje det er eit must, for alt eg veit kan dette vere herleg surrealistisk lapskaus av ein som ikkje har sett «Twin Peaks». Det var den ekstra porsjonenen surrealisme i forhold til serien som gjorde dette til ei verdig opplevelse for vedkommande også, då historien til Laura i passe grad blei eksposert i serien var det stemninga og mystikken eg var jakt på no.

«Fire Walk with Me» grip tak i mange småting ved sidan av historien til Laura, som sidan blir forlatt, for å bli teke opp igjen i første og andre sesong. I blant fekk eg inntrykk av at deler kunne ha forblitt utelatt til fordel for serien sin mystiske natur. Tråden rundt FBI var litt slakk og kunne til fordel ha fått meir fokus på bekostning av Laura. I dette ligg nok mi romantisering om første 2/3 av serien, som var best, og at eg ville gjenoppleve den biten her.

På grunnlag av at eg kunne klart meg forutan «Fire Walk with Me» når det kjem til «Twin Peaks» i samanheng, at dette som ein enkeltståande film ikkje er heilt fullkomment, men at serien har ei fin stemning, trekk eg ikkje karakteren lengre enn til 6, ein sterk så det var sagt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10