User Rating: 7.8/10 (4,441 votes)

Sidney Lumet er tilbake med nok ein film, femti år etter sin første (det kan jo nemnast at han allereie då hadde tent nokre år i tv-tenesta), og det er kjekt å sjå at det er ein god film denne gongen.

Etter ein litt sjokkerande start, ikkje på grunn av at sexy Marisa Tomei og mindre sexy Philip Seymour Hoffman opnar midt i den heftigaste sexakta, denslags er jo blitt vanleg nok i spelefilmar, men fordi Lumet torer å gjere så mykje ut av denne scena i minuttane som etterkvart har blitt veldig dyrebare for å etablere mest mogleg av filmens vidare framdrift, får me vite at dette skal handle om eit ran. To brødre, spelt av Hoffman og Ethan Hawke, går saman om å planlegge ranet på ein forstads gullsmedbutikk, begge treng pengar og “the mom and pop operation” blir ein enkel utveg for problema. Så går sjølvsagt ting på skeive.

Når ting går feil i ransfilmar går dei som regel ganske feil, før dei ev. sluttar på Hollywoodvis og alle er glade. «Before the Devil…» er ingen glamorøs heistfilm, men set heller ikkje utover stupet med ein gong, for rett som det er hoppar me tilbake i tid, «Memento»-style. Tre personar ber bitane av trådar som stadig kryssast i tida rundt ranet, brødrene og faren (Albert Finney) kan ha ein samtale ved eit tidspunkt som dukkar opp igjen når me følger ein av dei andre karakterane. Repetisjon på film kan vere kjedeleg, om det ikkje er utført på denne måten, der ny informasjon kjem på bana heile tiden og set gitte sekvensar i nytt lys. At «Before the Devil…» brukar tida til å tilføre meir meining heile vegen er vel ingen overraskelse for dei som har sett gode Lumetfilmar før, tidshoppinga gjer det litt meir utfordrande å følge med på, bidreg til enkelte aha-opplevelsar og fungerar rett og slett betre enn den kronologiske oppbyggingane ville ha gjort.

Om eg skal sette fingeren på ein ting er det at nokon av dei personlege forholda virka unødvendige og bidreg til å dra filmen ørlite ut i tid.

Til slutt vil eg skryte litt over nydeleg foto, spesielt utescenene er flotte med sitt kontrastprega og delvis overeksponerte bilde, musikken er tidlaus og kunne like godt ha blitt brukt i ein 1970-talsfilm, den er tydeleg og pregar stemninga som om den var ein eigen rollefigur. I blant slik at ein sit med breidt glis for opplagt bruk, det blir heller aldri cheesy eller harry av den grunn.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10