User Rating: 6.6/10 (3,190 votes)

«Rendition» virka på meg som ein interessant film, den første til regissøren Gavin Hood sidan Tsotsi og med både Jake Gyllenhaal, Meryl Streep og Reese Witherspoon i respektabelt viktige rollar. Den fører seg inn i rekka av post-9/11-filmar om urettferdig behandling og er eit halvkritisk syn til dei omstridte lovene som gir amerikanske myndigheiter myndigheit til å myndifisere som dei vil ved å bruke terrormistanke som argument.

Halvkritisk, om det skulle vere eit uttrykk, ser eg for meg kan beskrive ein film som har i tankane om å rette peikefingeren mot noko, men som enten ikkje torer å gjere det skarpt nok eller ikkje lykkast i å gjere kritikken tydeleg og interessant nok til å bli berande for filmen. I «Rendition» går ei bombe av ein stad i Egypt, ikkje lenge etter blir familiefar Anwar El-Ibrahimi (Omar Metwally) stoppa på flyplassen i Washington på veg heim frå Sør-Afrika, mistenkt for å vere i kontakt med terrormistenkte i Egypt. Kone og barn ventar forgjeves og ettersom alle spor av ankomst raskt blir sletta må dei leve i uvissa om kvar det har blitt av Anwar. Parallellt følger me bl.a. Gyllenhaal sin karakter og deler av familien til mannen som styrer fengselet der Anwar blir halde og torturert, viss alle er knytta saman til denne saka.

Historia er sterk, det er utførelsen som trekk ned filmopplevelsen. Omtrent heile vegen er det ein gjennomsnittleg og lite engasjerande film me får servert. Ingen av tragediane går innpå meg og eg sit igjen med ei litt kald kjensle. Likevel skimtar eg altså halvkritikken og må innrømme at ingenting er nemneverdig dårleg, utanom ein tidsrelatert twist sånn cirka 3/4 ut i filmen, her måtte eg le litt av kor håplaust det fungerte, som om «Rendition» bevisst prøvde å dumme meg ut framfor å overraske.

Eg lurte lenge på om dette var midt på treet eller litt over, og med magekjensla som støtte enda eg til slutt på litt over. Skal den logiske sansen prøve å komme med ein form for meining må det vere at skodespelarane gjer ein kurant jobb, at det ligg i enten manus, regi eller klypping at potensialet aldri blir fullført, både i tilknytning til karakterar og å gjere historia interessant nok.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10