I 1999 kom brødreparet Weitz i lag med Adam Herz ut med det som er ein av dei meir vellykka tenåringskomediane sidan den moderne varianten av sjangeren oppstod på starten av 1980-talet. «American Pie» er, ved sidan av å vere den filmen eg har sett flest gonger i løpet av livet mitt, ei vellykka blanding av på-kanten humor og hjerte. Her får me for første gong møte Jimbo, Kevin, Finch og Oz… og Stifler. Desse fire (eksl. Stifler) er faretruande nær å fullføre high school som jomfruer og inngår ei pakt om å støtte kvarandre til «pakke ut pikken og faktisk bruke den», om Stifler (Seann William Scott) skal siterast.

«American Pie» byr i all enkelheit på fire delvis ukontrollerbare tenåringsskjebnar, nokon meir enn andre, som blir forsøkt overvunne. Jimbo (Jason Biggs) fungerar som ein slags hovudperson og filmseriens bindeledd og gir oss den eine flaue episoden etter den andre, episodar me kan trekke lærdom av viss me legg veldig mykje kreativt tankearbeid i prosessen. Far til Jim er eit morsomt sidekick her som mellom anna tek far/sønn-samtalen til dei grader ut av proporsjon og legg ny meining i ordet forståelsesfull.

Kevin er den i gjengen som allereie har kjærast og ventar på det rette augeblikket. Finch er rar, men smart og Oz er sportsfyren som prøver å bli følsom for å vinne damer via utappa resurssar som skulens kor. I den første filmen skal desse tre absolutt ikkje oversjåast, men det vil vere uheldig å bruke for mykje tid på å fortelje deira personlege sider rundt ein film som «American Pie».

Det flotte med filmen ved sidan av at den byr på mange morsomme augeblikk er at den tek for seg ei veldig viktig side ved å vere tenåring; å finne ut kven ein er og kva ein vil. At karakterane her har ulikt hell på område betyr lite, når dei 90 minuttane filmen varer er over sit ein ikkje igjen med kjensla av å ha sett pur rølpekomedie, sjølv om fleire av dei komiske augeblikka her strengt tatt er på kanten til usmakeleg opplever eg «American Pie» på heilt anna vis enn f.eks. nyare «National Lampoon» eller spinoff-serien «American Pie Presents» som strengt tatt ikkje har noko med dei tre første filmane å gjere. Historiane til karakterane har komme gjennom skalet og vegen gjennom dei tre siste vekene av high school går i behageleg tempo der viktige trinn undervegs får akkurat nok merksemd.

«American Pie» vart ein stor suksess og at «American Pie 2» kom to år etter var ingen bombe. Første år på college er over og forutan Oz sitt har liva stort sett stått stille. Ein lang og kjedeleg sommar, grunna politiet sitt aktive arbeid mot private festar, står for døra då Kevin kjem med ideen om å leige eit sommarhus ved innsjøen (les: Lake Michigan) og jobbe/feste gjennom 12 veker, noko bror hans (Casey Affleck returnerar her i sin ukrediterte rolle frå «American Pie») gjorde. Jobbing åleine kan ikkje dekke utgiftene og Stifler (Seann William Scott) må bli med, takk og pris, utan denne bølla hadde spesielt «American Pie 2» vore merkbart mindre moro.

Film nummer to når ikkje opp til den første, filmen involverar ikkje alle på like godt grunnlag som den første, dette betyr ikkje at eg mislikar «American Pie 2», som meget sannsynleg er den filmen eg har sett nest mest gonger i løpet av livet mitt. Tema her er mellom anna å bli vaksen, eit møte desse ungdommane stod ovanfor i «American Pie», men som fleire av dei strengt tatt har skyvd litt framfor seg gjennom første år på college. Det handlar om å innsjå at livet er i ferd med å forandre seg og det som var viktig tidlegare ikkje nødvendigvis bidreg til lykke for dei no. Dette sagt, «American Pie 2» køyrer høgare tempo, fleire tullete komiske innslag og meir festing. Serien kunne ha tent seg med å stoppe etter denne, då det er ein verdig nok avslutning. For dei spesielt interesserte er det gøy å sjå at både Adam Brody («The O.C.») og Nora Zehetner («Brick») dukkar opp som High School Guy og Girl at Party tidleg i filmen, blant dei første rollane til begge.

Så kom «American Wedding», aka «American Pie 3 - The Wedding», viss du har lyst til å leve i uvissa omkring kven som skal gifte seg så har du vel allereie stoppa å lese. Synd du såg på bilde til høgre forresten, så du kan vel like godt fortsette å lese.

College er over, utan så mykje om og men, kva som har skjedd med folk sidan sist har blitt neglisjert og nysgjerrigheita den hardbarka fansen måtte ønske stilt blir aldri gjort særleg med, fleire av birollane har blitt fjerna fordi skaparane ikkje kunne finne storylines til dei, Oz (Chris Klein) er det einaste tapet, grunna andre innspelingar i dette tilfelle, som er verdt å trekke ned for - han utgjorde tross alt 1/4 av den harde kjerna i dei to første filmane. I staden har Stifler blitt henta inn i større grad, kva han har gjort sidan film 2 blir aldri diskutert, men det er klart at han kombinerar bussjåfør og trenarjobb for highschoolfotball.

Det er altså bryllaup på gong, Jim og Michelle skal gifte seg, per definisjon av tenåringskomedie skil altså denne tredje filmen seg ut, men beheld Jim som meisteren av flaue scener, kvalme innslag med Stifler og spenninga mellom Finch og Stifler grunna Stifler’s Mom. Kevin hamnar er alltid tilstades, men gjer aldri noko viktig. Kombinasjonen av bryllaup og tullehumor fungerar ikkje så altfor bra, fleire av karakterane er blitt kjedelege med alderen. Den nemnte spenninga mellom Finch og Stifler utviklar seg til å bli konkurranse når den heite søstra til Michelle dukkar opp, her byr filmen på si beste sidehistorie.

«American Wedding» har eg kun sett ein gong tidlegare, den har ikkje spesielt høg gjensjåingsverdi, men går glatt ned som midt på treet humor. Eg blir i det sentimentale hjørne som tidlegare var forbeholdt slutten på «American Pie 2» av å sjå «American Wedding», blanda med skuffelse over at dette aldri går spesielt i djubda på nokre av karakterane sine og at oppbygginga av historia rundt bryllaupet er ribba for originalitet: 1. Møte og imponere svigers. 2. Utdrikkingslag. 3. Kaos før bryllaupet. 4. Lykkeleg slutt. Filmen har ikkje så mykje den vil fortelje av meining som dei forrige, å velge bryllaup som filmens senter er å bevege seg i naturleg retning når det gjeld livets store augeblikk, men kor blei det av collegegraduation? «The next step» som tidlegare har vore viktig har dei vakse av seg, men eg sit med den ærlege opinionen om at «the next step» rundt collegegradutation hadde gjort seg betre, likeheitene til highschoolgradutation til tross.

Eg vil ikkje trekke «American Wedding» ned i dritten, over åra har eg blitt for glad i castingen til å avsjå fillmen fullstendig, men den har fatale manglar og heng dårleg saman med resten av serien. Som avlslutning er den også berre halvt verdig. Den legg seg på eit nivå altfor mange av tenåringskomediane gjer, viss me igjen skal inkludere den i sjangeren. Som komedie byr den likevel på nokre ubetalege scener, og kva filmseriar gjeld er eg tilhengar av å køyre løpa fullt ut.

American Pie: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
American Pie 2: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
American Wedding: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (4,931 votes)

Valley Forge, anno ukjent framtid, romstasjon for bevaring av skogar og planter. Lite blir sagt om jordkloten anna enn at skogar er utdøydd og at menneska ikkje ser ut til å bry seg. I flåten Valley Forge er del av blir ei ordre om å løysne, for deretter å sprenge drivhusa oppstand for frustrasjon hjå ein i mannskapet, den naturglade av dei, eit syn ingen av dei andre ombord ser ut til å forstå - meir frustrasjon!

Det skjer det som må skje og etter ei stund er Bruce Dern, eller Freeman Lowell som han går under i filmen, åleine igjen med tre reperatørdronar som følgesvenner. Sidan må han takle uviss lang tid åleine drivande i verdsrommet grunna nokre småting som skjer i mellomtida.

Under tida me følger Lowell skjer det ikkje dei heilt store tinga, han må takle åleinetilværelsen og søker selskap i dronane som han omprogrammerar til bl.a. pokerspeling. Slik går filmen sin gong, i blant med songar sunge av Joan Baez som avbrekk (berre på lydsporet) frå stillheita og monologane til Lowell.

«Silent Runnning» hadde ikkje det største budsjettet å rutte med, sjølve romstasjonen er ein 8 meter lang modell og spesialeffektane er rimeleg enkle, men effektive, det trengs ikkje mykje når det føreligg kunnskap om korleis det skal brukast. Då mannen bak effektane er den same som stod for dei i «2001: A Space Odyssey» kan eg også trekke parallellar til denne filmen på andre måtar, «Silent Running» er ein «extra light» variant «2001» - der tempoet fordelt på lengda og taletid er betrakteleg heva - likevel er ting som menneske og maskin, stemningsbygging (stillheit) og det ukontrollerbare og ukjente i verdsrommet sentralt. No må dette for all del ikkje sjåast på som ein måte å forenkle «2001», men det er no eingong slik at «Silent Running» ligg nærmare den enn f.eks. «Star Wars»

Tross at «Silent Running» har sjarm i bøtter og spann kan eg ikkje med handa på hjarte anbefale den. Då den innleiingsvis opnar med å problematisere menneska si henslengte haldning til naturens undergong gleda eg meg regelrett for resten, men etter å ha tatt eit jafs i eplet er resten kasta i den gjenværande bøtta sjarm ikkje klarte å fylle, resultatet er eit veldig stort fokus på åleinetilværelsen til Lowell, som strengt tatt ikkje går særleg djupt og ikkje bidreg med den store underholdninga heller. Ikkje før slutten (av filmen) er nær skjer det noko meir som set fart på hjerneaktiviteten igjen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (1,704 votes)

«Threads» er ein liksomdokumentar om etterverknadane av atomkrig. Tematisk sett ligg den altså ikkje langt unna «The Day After» som eg såg forleden, men pga. formen blir inntrykka noko annleis.

Sheffield, midten av 1980-talet, gjennom eit par ordinære britiske familiar får me oppleve den globale spenninga stige då USA og Sovjetunionen kranglar over Iran, etter lange 50 minuttar veit me uansett at dette vil ende i at Storbritannia får smake atombombene til Sovjet. Sidan følger me nedturen, både den kortsiktige og langsiktige, stadig avbrote med fakta i tekstform og svart/kvitt stillbilde.

Det er ingen tvil, «Threads» skiltar med sterke bilde, eller kanskje groteske er meir beskrivande, det er skittent, fuktig, full av blod og gørr i alle krinkar og krokar. Men som med første timen går eg lei etter kvart, altfor lange dokumentarar er slitsomt for vedkommande, og med dokumentarform blir også «Threads» dette. Eg vil likevel ikkje ta i frå filmen kredibilitet, dei anslåtte etterverknadane er gjennomtenkte og dannar eit grusomt bilde lite anna enn atomkrig kan.

Eg held ein knapp på «The Day After» framfor denne, for når bilda blir for gjentakande og tida sneglar seg fram blir mangelen på karakterar å bry seg om merkbare.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (3,184 votes)

Med «Cassandra’s Dream» har Woody Allen for tredje gong på rad tydd til London, i denne er også skodespelarasemblet fullstendig britisk. Colin Farrell og Ewan McGregor spelar brødrepar i dette krim/thriller/dramet. Ingen spor av komedie her.

Historia er av typen som involverar pengar, ei ulovleg gjerning og skyldkjensle. Det startar med kvardagstilværelse og brødreparet si trang til å få meir å rutte med. Terry (Farrell) likar gambling og whiskey og er overraskande heldig på hundeløpsbana. Ian (McGregor) jobbar i restauranten til faren og likar å tenke tanken at han er velståande. Brødrene har eit tett forhold og støttar kvarandre når det er nødvendig, og så kjem dagen då dei begge tek eit dårleg val for å skaffe fleire pengar.

Allen tek ikkje sjansen på å halde pokerfjes her og serverar alt etter kvart, dette gjer at filmen er fri frå dei store overraskelsane, men ikkje fri frå spenning, ein del takka vere effektiv musikkbruk, mykje takka vere godt skodespel. Spesielt Farrell går godt inn i rolla si som den usikre broren, og bidreg med mykje av filmens psykologiske kraft. «Cassandra’s Dream» går sin gong med ikkje altfor høgt tempo, det bevisste valet av sjanger og mørk undertone gjer at det skil seg frå typiske Allen-filmar, på ein god måte. Det er kanskje ingen mesterverk, dei høgaste toppane står uberørte, men eg er i grunn ganske fornøgd og fekk akkurat det eg forventa etter to gode («Match Point» og «Scoop») siste åra.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (11,713 votes)

Kven, kvar og kva
Jeff Taylor og kona er på flyttflott og har valgt «the scenic route» på veg mot California, dette inneber avsidesliggande småbygder og kriminelle hillbillies. Jeff som er spelt av Kurt Russell er den sjølvskrivne helten når sjangerbeskrivelsen er action og thriller. Kona blir kidnappa når lokale tilbyr hjelp ved eit uheldigt motorstopp Jeff og kona får med den splitter nye bilen sin, og han må ta saken i eigne hender.

Kvifor
.. såg eg filmen? Kurt Russell er kul, det er det ingen tvil om, filmen har fått greie tilbakemeldingar og handlinga virka spennande og enkel nok til å gjere «Breakdown» ein filmkveld verdig med dei rette forventingane knytt opp mot den. Thriller i ingenmannsland med hillbillies og høg biltemperatur er likandes i desse kretsar.

Korleis
«Breakdown» byr ikkje på dei store overraskingane i oppbygginga, men blir aldri tåpeleg eller irriterande på grunn av den dels forutsigbare retninga filmen tek. Det ligg i korta at Jeff hamnar i ein håplaus situasjon og at me må følge denne ei lita stund før konfrontasjonen med skurken står for døra. Med sine 90 minuttar blir strengt tatt ingen av sekvensane for lange og det er eit godt driv heile vegen. Originalitet er vanskeleg å knyte til «Breakdown», truverdigheit mot sjangeren derimot… Første del er tam i blant, det kunne ha vore bygd meir opp rundt stemningae, men det blei heller aldri kjedeleg.

Kvifor
.. skal du sjå filmen? Vel, du treng strengt tatt ikkje gjere det, men synst du derimot det over talar til fordel for filmen er jo saken grei. Kurt Russell spelar ikkje den mest spennande karakteren, sett i kontrast til Snake Plissken («Escape from New York», «Escape from L.A.»), men styrer friskt unna å ende opp som den verste stereotypen eg gjerne knyttar til denne type film, altså «mannen som i ein pressa situasjon plutseleg blir verdens mest hardbarka og erfarne actionhelt».

Konklusjon
Mangel på originalitet, på sterkare stemningsbygging og på spennande karakterar er med å halde karakteren godt under tretoppen, dessutan blir eg aldri skremt eller forstyrra av skurken spelt av J.T. Walsh. Ingen spesifikke ting der å sette fingeren på som negativt, så det var sagt, men heller ingen 10-poengar på magekjensla. Når det kjem til dei verkeleg spennande delene av filmen er det høg nok adrenalinfaktor til at eg køyrer på med ein sterk 6 av 10.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Fem fleire filmar av, og denne gongen med, Woody Allen.

Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask (1972)

Basert på ei bok av David Reuben har Woody Allen fått laga ein tullete kortfilmkompliasjon om seksuelle tema. Dei ulike delene varierar i stor grad frå morsomme til middels, av det som gjorde seg mest bemerka var nok legen som blei forelska i ein armensk fjellsau, Dr. Frankenstein-kopien sitt feilslåtte eksperiment som resulterar i ein gigantisk pupp på avvegar og ei vitskapleg framstilling av dei indre kroppslege mekanismane knytta opp mot seksuelt samkven, der Burt Reynolds er blant dei tilsette i hjernen. Som heilheit blir diverre kompilasjonen småkjedeleg i lengden, Allen fungerar best når han har ei god, samanhengande handling.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Love and Death (1975)

Ein av dei meir fornøyelege filmane. Diane Keaton hypnotiserar med skjønnheita si og ikkje minst skodespelet, humoren ser ut til å treffe midtgolvet med mange kjappe replikkar i varierande komediestil. Filosofisk fundering over eksistensielle spørsmål går i forrykande tempo som er vanskeleg å halde tritt med, men bidreg ikkje mindre til å gi filmen meining omkring ein stor tittel som «Love and Death». Dessutan byr filmen på stadig framdrift, sirleg fornærming av Russland, slag i sida til jødedommen og Gud, Woody Allen på slagmarka og andre godbitar. Kan ikkje sei meg anna enn fornøgd med denne filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Zelig (1983)

Tulledokumentaren om Leonard Zelig, kamelonmannen, som forandrar seg til typen folk han omgir seg med, er utført i god blanding. Filmavis, standard tv-dokumentar med intervju og arkivfoto, det er aldri tvil om at Allen har peiling, dette er stadig, over 20 år etter, friskt redigert. Faktisk så godt at eg gir den status som favoritt tulledokumentar. Allen portretterar Zelig som fot i hose, typisk nok ein nevrotisk person, me får lære å kjenne han på avstand og litt om gongen slik som anna dokumentarfilm ofte fortel om historiske personar, dette passar perfekt. Med 1t 12min held «Zelig» seg frisk heile vegen til endes.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Broadway Danny Rose (1984)

Ein av Woody Allen sine betre filmar, han sjølv spelar manager for smørsongaren Lou som er i ferd med å gjere eit suksessfullt comeback. Mia Farrow er elskerinna til Lou. Tilsaman utgjer dei trioen sentral i historia om manager Danny Rose og hans kanskje viktigaste klient. Fortalt over bordet på ein kafé i New York er stemninga satt frå første stund, Allen er best når byen er bakteppe. 80 minuttar i svart/kvitt gir tid til ein smått nedtona komedie med ei historie som ein kan knytte seg til, definitivt ei plassering på topp 10 Woody Allen lista mi. Fin.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Shadows And Fog (1992)

1992. Svart/kvitt. Tonnevis med kjente skodespelarar i større og mindre rollar. Skoddefylt by, seriemordar, horer og sirkusfolk. På papiret har «Shadows And Fog» mykje for seg, på film er det ikkje fullt så engasjerande som det er lov å håpe på, likevel om Woody Allen held seg i tøylane og humoren handlar lite om nevrotikaren. Eg saknar den kalde kjensla av skodde og mordmysterie fange meg, men likar bilde og alt som har med kamera å gjere, måten kjente ansikt i birollar aldri tek stel fokuset frå filmen i heilheit. Skumlare film og meir spissfindig dialog hadde ikkje vore å fornekte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

Etter ein svak femte film i serien, var det duka for ein god «Olsenbanden»-film etter klassisk mønster. Alt tullet frå den forrige filmen er vekke. Då tenkjer eg først og fremst på uheldige sjangerblandingar, for lite fokus på sjølve banden og for lite framdrift. No er både spenningsdelen og den komiske delen gjennomført på ein betre måte. Denne gongen er det Knut Andersen som er regissør, og han gjer ein god jobb med å få filmserien tilbake på rett spor.

Medan Egon har sete inne i kasjotten, har han knytt bekjentskap til advokten til Rockefeller Holm-Hansen Jr., ein internasjonal svindlar i den store klassen. Svindlarane har eit pengeskap, som tilhøyrte direktør Hallansen, dei treng å få opna. Sidan Egon er ein ekspert på å opna pengeskap vil dei ha han til å gjera jobben. Egon seier seg villeg til å ta jobben, mot at han får 25% av innhaldet i skapet. Dermed tek han farvel med sine kompanjongane Benny og Kjell for å reisa utanlands og kunne jobba med dei store svindlarane. Men dei nye forretningforbindelsane til Egon viser seg å vera heller upålitelege. Han vert lurt trill rundt og forlatt utan noko pengar. 

Tilbake i Oslo er Egon allereie i gang med å pønska ut banden sin neste plan. Han planlegg ei grusom hemn; han veit nemleg om storsvindlarane sin neste plan. Det dreiar seg om dei berømte Bedford-diamantane som skal skifta eigar på ein tildekka måte i Oslo. Hovudmannen bak er sjølvsagt Rockefeller Holm-Hansen Jr., og Egon har lyst å seia takk for sist på sin eigen og banden sin måte. 

Banden er tilbake med mange artige scener og spennande planar. Det er jo som oftast planlegginga og sjølve utføringa av planen som er høgdepunktet i filmane, og i denne filmen er det genialt utført. Birollane er også godt besett. Rolf Søder gjer ei god rolle som sleipe Rockefeller Holm-Hansen Jr., medan Oddbjørn Hesjevoll (frå Jostedalen) er god som konstabel Holm, sidestykket til den etterkvart meir rutinerte og mindre arbeidsmotiverte Hermansen, som vanleg glimrande spelt av Sverre Wilberg. Skal heller ikkje gløyma bandemedlemmane, alle tre gjer ein god jobb. Spesielt Carsten Byhring, som her viser ei anna side av den redde og forsiktige Kjell ved å stengja Egon sin rival Biffen inne i eit makinkontrollhus og ved å setja banden sin sjef skikkeleg på plass mot slutten av filmen. Sjølve slutten av filmen er litt uvanleg til ein «Olsenbanden»film å vera, heldigvis vil vel dei fleste seia.

Dei danske filmskaparane Erik Balling og Henning Bahs hadde i utgangspunktet tenkt å avslutta den populære filmserien med denne filmen, som du sikkert veit er alle dei norske filmane (med unntak av ein) basert på dei danske orginalfilmane. Men publikum ville sjå fleire filmar med banden sine artige planar og påfunn, og filmskaparne såg at det kunne vera mogleg å vidareutvikla filmserien med nye idear og figurar, allikevel med ein fast «Olsenbanden»-formel der dei geniale planane og kuppa framleis skulle stå sentralt i filmane. Dei lot seg dermed overtale til å halda fram med filmserien, og godt var det.

Verdt å nemna er at dei norske filmkritikarane, som stort sett hadde slakta alle dei fem første filmane, denne gongen var meir positiv med kritikken sin og såg at filmkvaliteten hadde forbetra seg ein god del frå dei første filmane. VG slo forøvrig til med ein sjeldan firar på terningen, noko som må seiast å vera bra å få som karakter frå dei ofte sære og strenge filmkritikarane.

Vurdering: 8 av 10.

User Rating: 6.8/10 (3,621 votes)

«The Day After», viss tittel ikkje må forvekslast med den middelmådige «The Day After Tomorrow», er ei grafisk beskriving av «kva viss dette skjer» der «dette» er scenarioet mange var redde under den kalde krigen, atomangrep. Laga for tv-stasjonen ABC i 1983 gjekk filmen over til å få kinodistribusjon i blant anna Noreg i 1984, dette gav meg håp og forventingar til ein god film. På skodespelarsida har me dessutan John Lithgow, John Cullum («Northern Exposure») og Amy Madigan («Carnivale»), for å nemne få.

Tittelen spelar tydeleg på at det er etterverknadane som er viktige her, for å skape sterke emosjonelle augeblikk og gi truverdigheit til scenarioet utover i filmen er det viktig og rett gjort å bruke ei stund på å bygge opp til det uunngåelege missilnedslaget. I staden for å køyre på med all verdens lykkelege kjernefamiliar og lystig musikk i fem minutt går det faktisk ei god stund med noko som kjennes lik ein pilotepisode for ein dramaserie med oppbygging til noko større, før alvoret rammar for fullt. Med radio- og tv-sendingar der snakk om Russlands invasjon av Vest-Tyskland er sentralt og med filmplakat og handlingsbeskrivelsar rundt omkring kjem ingenting som ei overrasking. Likevel, når dei første soppane sprett opp er det med frysningar langs ryggen eg ser det skje.

«The Day After» er først og fremst ein spelefilm, i motsetning til «The War Game» frå 1965 som tek for seg eit liknande scenario i dokumentarisk stil er karakterane viktige her i lag med at det heile ser autentisk ut. Som sagt er dette ei grafisk beskriving, og det meste ser verkeleg lekkert ut, tatt øydeleggelingane i betrakning, sett på det med alvorl er situasjonen håplaus, skremmande og har ein sterk politisk bodskap (rulleteksten bekreftar bodskapen). Nedtona musikkbruk er med på å bidra til det grafiske fokuset og bygge opp rundt temaet i det som kan seiast å vere ein publikumsvennleg film. Til å vere tv-produsert overraska den meg positivt på alle måtar og kan trygt samanliknast med ein ordinær film, effektane er gode og elles er det svært lite ved «The Day After» trekk i negativ retning.

Ved sidan av motkommande tog er radioaktivitet ein av tinga som skremmer meg mest, forventingane mine til dette som «kva viss»-film kombinert med gode filmatiske karakterar generelt, blei innfridd, eg synst også den nyttar to timar fullt ut. Om pre-, då- og postapokalyptisk fiksjon med rot i verknadane av atomkrig høyres spennande ut er dette ei anbefaling.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

«Hotel Chevalier», kortfilm og forord til «The Darjeeling Limited», er ei innsikt i Wes Anderson som regissør veldig kort; musikken, symbolikken i detaljar og miljø og karakterar som ikkje nødvendigvis lempar kjenslene sine på kvarandre i eitkvart høve. To personar med ei fortid møtes igjen på eit hotellrom i Paris, det er tydeleg at dei tykkjer om kvarandre, likevel har dei skilt vegar tidlegare, årsaka blir her overlete til sjåaren å tenke ut, enten åleine eller gjennom forløpet til «The Darjeeling Limited». Når eg såg «Hotel Chevalier» for første gong var det stemninga ved saken som fekk med til å revurdere interessa for Wes Anderson, «The Life Aquatic with Steve Zissou» har tidlegare satt meg på bakfot (no likar eg den!), men då fekk eg verkeleg lyst til å sjå «The Darjeeling Limited».

Darjeeling er eit område i India, kall det fylke eller delstat, dit brødrene Francis, Peter og Jack Whitman (Owen Wilson, Adrien Brody, Jason Schwartzman) reiser i lag for å finne seg sjølv og kvarandre i regi av eldstemann Francis sine planar om ei spirituell oppleving. Forholdet dei tre i mellom er smått anstrengt i mangelen på tillit, handlinga går føre eit år etter farens død, noko dei endå er prega av. Francis har nyleg køyrt motorsykkel i ein fjellvegg, Peter går med faren sine briller sjølv om han får hovudverk av dei og Jack har flytta til Europa for å komme vekk frå alt og alle.

Turen gjennom India utviklar seg etterkvart til å bli noko anna enn Francis forventa, kanskje ikkje den største overraskelsen for publikum, planen om å oppleve tempel, lære og stole på kvarandre, osv. går kanskje i vasken, men Wes Anderson legg aldri skjul på at han berre er valgt ein anna veg mot same mål for karakterane sine. Måten Anderson gjennom heile filmen vel avslutte episodar til forventingane forut, utan å definere forløpet på førehand, kjem tydeleg fram når Jack les høgt frå ei historie han har skrive slutten, men ikkje starten på, dette fungerar også som er ei sterkare tilknytning til «Hotel Chevalier».

Denne måten alt i både «Hotel Chevalier» og «The Darjeeling Limited» er knytta saman på kjenner eg som Wes Anderson sin signatur, symbolikk i fargar og gjenstandar, utprega kameraarbeid, skodespelarne og valet av musikk er andre aspekt som lett glir inn i måten mannen lagar film på og som eg har lært meg å verdsette, og som absolutt er tilstades i «The Darjeeling Limited». For min del overgjekk denne forventingane mine og eg satte pris på at varmen i filmen kjem fram mellom alle detaljane og avstikkarane Anderson har valgt å trekke fram.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

6 episodar.

Fire kvinner; ei enke, ei forførerske, ei gift og ei einsam. «Mistresses» som utgongspunkt kan likne på ein kva som helst slags jenteserie, men er ikkje det, i staden for å bli grensesprengar på snakk om sex og sånn har denne BBC-produserte serien valgt å legge seg på den alvorlege sida. «Mistresses» er verken humor eller såpe, det er drama og svært alvorleg. Naturlegvis legg det ingen hinder for å gi serien lyse sider, for å merke nedturane skal ein ha opplevd oppturar, skaparane av «Mistresses» har innsett dette.

Problema som blir teke opp her er like innovative som kjøtkaker på eit norsk middagsbord, det er snakk om utruskap, løgner, kjærleik og umoglege forhold. Grunnen til at dette fungerar er at personane alltid framstår som reflekterte menneske, men at ingen er perfekte. Du veit når Siobhan gjer feil, du veit når Katie bør sei stopp, det veit dei sjølve, men sagt er lettare enn gjort, her er det rom for mykje spenning i dramaet, og mykje av grunnen til at «Mistresses» er i live frå start til slutt.

Eit pluss er det og at personane i blant tek gjennomtenkte beslutningar som ikkje berre verkar som ei enkel løysing for manusforfattarane, at dei fleste beslutningane generelt tilfører noko ekstra enn berre framdrift i handlinga. «Mistresses» har verkeleg truffe kniven på egget her. Akkompagnert med passande musikk som heller ikkje blir for melodramatisk, synst eg, og med eit stabilt kobber av britiske skodespelarar med erfaring, gir heller ikkje produksjonen på overflata inntrykk av å vere show-off.

Eg har vore raus med godorda, sannheita er at «Mistresses» treff der den skal treffe, for folk som er ute etter denne type drama naturlegvis.