6 episodar.

«The Last Train» er ein miniserie av det post-apokalyptiske slaget, datert 1999 og opprinneleg sendt på britiske ITV. Den handlar om etterspelet til eit asteroidenedslag og følger ei gruppe meir eller mindre tilfeldige menneske, viss du ser bort frå dei skreddarsydde konfliktorienterte personlegheitene. Under det som er «den siste togturen» blir dei innestengt i ein tunnel når asteroiden skapar jordskjelv, der blir dei nedfrosne av ein gass som ei av passajerane har med seg, Harriet - som ho heiter - visste at nedslaget kom til å skje og var på veg til «dvaleland» med gassen i handbagasjen.

Tida går, dei vaknar opp, først usikre på kva som har skjedd, fortel Harriet dei om gassen og at det må ha gått nokre månader. Vel ute tog og tunnel oppdagar dei at England har blitt folketomt. Harriet er besatt på å finne atombunkersen ho var på veg til før togkrasjet. Undervegs vil ulike interesser blant passasjerane føre til konfliktar, trøbbel møter dei på vegen og den tida gir dei fleire sjokk.

«The Last Train» har den grunnleggande ideen til ein god post-apokalyptisk serie på plass, laga og forfatta av Matthew Graham (han som har laga «Life on Mars») forventa eg sopass - mannen har tydlegvis sansen for å plassere folk i uvante tidsrom for å gi sjåaren gleda av å følge karakterar si tilpassing og avsløring av sin eigentlege natur.

Synd er det at «The Last Train» blei med ideen, dei tre første episodane gjekk greitt ned i vente på noko meir, men det blei med ventinga. Til miniserieformatet forventa eg meir film enn episodebasert handling, her er det stadige hinder som dreg ut i kvar episode, aldri spennande og på bekostning av utviklinga til hovudhistoria. Lite hjelp det at skodespelet er dårleg og karakterane er usympatiske idiotar som gong etter gong etter gong skapar trøbbel for kvarandre ved å ty til dei mest forutsigbare handlingane.

Det er mest på grunn av det låge tempoet at «The Last Train» blir ei tålmodigheitsprøve. Hadde ting skjedd litt fortare, avstanden til målet vore lengre, eit eller anna annleis iallfall - så hadde eg ikkje reagert særleg på avgrensingane. Miljøet me er vitne til er spennande og detaljert, men blir uviktig og uutforska for karakterane. Fordi karakterane som nemnt er kjedelege blir ein sittande å studere andre ting i bakgrunnen, når det så skjer lite nytt der blir ein utålmodig. «Jeremiah», for å samanlikne, er ein amerikansk serie av det post-apokalyptiske slaget med passe avgrensa miljø. I motsetning til «The Last Train» viser den nye område litt og litt, i hurtigare tempo og med mindre dveling, dette gjer at ein sit igjen med nysgjerrigheit for meir framfor å bli lei av det eksisterande. («Jeremiah» er betre på omtrent alle måtar forresten.)

Eg har mange tankar om serien, mest negative, men for å gi meg mens leiken er god hoppar eg rett til avslutninga. At eg skriv dette betyr jo at eg har fullført «The Last Train», tross alt. Grunnen er at eg var sopass nysgjerrig ovanfor slutten at eg måtte køyre løpet ut, skuffelsane undervegs lot seg diverre vere forgjeves, slutten er absolutt på nivå med resten av serien.

God ide, dårleg gjennomføring. Ikkje anbefalt og heller ikkje mogleg å få tak i på DVD, så det var sagt.

(IMDb)

I film nr. 5 i serien dukkar Olsenbanden sine to største rivalar opp, Kongen og Knekten. Merkeleg nok har dei ikkje vore nemnde tidlegare… Det som er verre er at mykje går på tomgang i denne filmen, den verkar både rotete og lite samanhengande. Kongen og Knekten er forsåvidt to interressante figurar, men det er jo Olsenbanden og deira planar ein først og fremst vil sjå når ein ser ein «Olsenbanden»film.

Denne gongen kjem Egon med ein plan om å stela 4 millionar kroner i momspengar, som dei skal få tak i ved å rana ein pengetransport. Planen vert gjennomført nøyaktig som planlagt, dermed er banden 4 millionar rikare, enn så lenge. Kongen og Knekten har nemleg kasta sine auge på utbyttet, for dei veit godt kven som har stole pengane. Med ei avleiingsmanøver greier dei å finna skjulestaden der pengane er gøymt og tek dei med seg i same slengen. Men Olsenbanden har ikkje tenkt seg å gi seg så lett.

Dette er nok den svakaste filmen i serien, mykje grunna eit heller svakt manuskript og treig framdrift. Det einaste som er verdt å få med seg er korleis banden ranar pengetransporten i starten av filmen, akkurat den biten er det god «Olsenbanden»klasse over. Men etter det er det full stopp, med ein god del usannsynlegheiter og scener som ikkje er morosame i det heile. Filmen prøver også å leika seg med musikalsjangeren i ein liten sekvens, det passar ikkje inn i denne type film. Wilfred Breistrand gjer ei totalt unødvendig og umorosam rolle som kriminalsjefen, han ser stort sett berre sur ut og kjeftar på stakkars Hermansen når han er med. Samspelet dei imellom fungerar heller dårleg, bra at Hermansen får friare tøylar og vert meir leiande i politiarbeidet, som i fjerde film, seinare i serien. Medan den forrige filmen hadde ei god spenningsoppbygging mot dei siste 40-45 minuttane med nye planar og påfunn, er det ikkje mykje av nemneverdig karakter som skjer mot slutten av filmen her. Skuffande at regissør Bohwim ikkje har fått meir ut av sopass dyktige skodespelarar. Han har ein god del av ansvaret for at filmen både er rotete og verkar halvferdig.

Vurdering: 2 av 10. 

User Rating: 6.9/10 (436 votes)

På ei lita øy, gud veit kor, men filmen er kanadisk og har blant anna Ellen Page på rollelista, bur eit lite utval meir eller mindre interessante menneske som utgjer nok problematikk til å danne grunnlaget for «Wilby Wonderful».

«Wilby Wondeful» er ein av desse rolege filmane, med mindre budsjett og eit par kjente namn samt litt flott musikk, som får «indie»-stempelet sleng etter seg. Det er ingen viktig raud tråd, men heller nokre menneske som knyttar dette saman ved at dei kjenner kvarandre og alle strir med problem i ulik grad, og at dette skjer i oppløpet til øyas Wonderful Wilby-festival.

Den positive sida til filmen er at eit par av problema har blitt gjort sopass alvorlege at det gir litt ekstra å følge med, filmen tek større avstand frå å spele på sære menneske enn fleire andre indieproduksjonar som har gjort seg bemerka gjerne har gjort og overlet oss heller til eit lite øysamfunn utan dei største karikaturane. Dette får meg innpå minuset, som nemleg er at det aldri skjer dei mest merkverdige tinga som får meg til å fatte djup interesse, det blir litt for slappt i lengda, sjølv om det er ein fin film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.9/10 (18,018 votes)

David Slade som stod bak den skremmande og temafokuserte «Hard Candy» har fått æren av å leie Josh Hartnett inn i det som er nok ein skremmande film, på ein litt anna måte.

I motsetning til «Northern Exposure» tek denne mindre koselege historia plass i ein faktisk by i Alaska, Barrow er ein av dei nordlegaste i verda med meir enn 2000 innbyggarar. «30 Days of Night» hoppar hit ved starten av mørketida då byen har tretti dagar utan sol framfor seg, flesteparten av befolkinga har reist sørover for månaden og eit mindretal, ca 150, er igjen.

Like før sola forsvinn eksploderar tala på vandalisme og sheriff Eben Oleson (Hartnett) får ein liten forsmak på tida som kjem, snart kryr byen av blodtørste vampyrmutantar.

«30 Days of Night» kunne fort ha feila, den ligg faretruande nær gothinspirerte vampyrfilmar med mykje blod, «tøffe» vampyrar og dumme menneske. Men så klarar den likevel å halde seg på rette sida, dei fleste som er i ferd med å avsløre gøymeplassane i løpet av filmen kjem fort til fulle fem igjen, få er ute etter å vise helteferdigheitar og så vidare. Det vil ikkje sei filmen er perfekt, det er småting innimellom som gjer at dette aldri vil bli ein toppfilm. Eg ser ingen grunn til å trekke fram desse sidene her, men let det vere nemnt.

Sider som får meg til å sette nok pris på dette ganske rett fram møtet mellom menneske og vampyrar er at blodet og snøen går så godt saman, at snøen virka kald, at vampyrane er skodespelarar med make-up (framfor dataanimerte), og at nok av fokuset ligg på den håplause situasjonen til å kunne godta mengdene med blodsutgytelse som tek plass. Foto er gjort med sansen for detaljar og hevar inntrykket eit hakk åleine, kan godt hende det er tungt inspirert av stilen til teikneserien, i blant hentar filmen utsnitt som teikneserieruter gjer, men preget av å vere ein adapsjon er ikkje gjennomsyra som i f.eks. «Spider-Man».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

8 episodar.

Utover dei åtte episodane som utgjorde første sesong (ev. series som det heiter i Storbritannia) blei eg stadig meir glad i «Life on Mars» som eg ved første møte i 2006 gav rimeleg fort opp. Sesong to tek Sam Tyler, Gene Hunt og resten av politiavdelinga til vegs ende over åtte nye.

Forutan dei to siste episodane er dette ei vidareføring av oppskrifta brukt tidlegare, det fungerar godt, men eg merka eg blei stadig meir utålmodig og ville eigentleg berre få med meg slutten. Enkeltepisodane er gode nok, greia er at eg ikkje merkar noko drivkraft mellom dei, det går litt i stampe.

Vinglinga frå ei meining til anna på dette område får meg ikkje bort i frå at serien på sitt beste er knallsterk, både når det kjem til karakterutfolding, miljøbeskrivelse og energi. Sluttar på tv-seriar som går over fleire sesongar er eit lite minefelt, her skal gjerne fleire trådar avsluttast på ein måte som er serien sin vante stil verdig, dette løyser «Life on Mars» utmerka godt og med tid og stunder vil nok eg hugse serien for dei gode sidene.

BBC har nyleg starta opp ein spin-off som heiter «Ashes to Ashes», her er det ei kvinneleg politidame frå 2008 som etter ei ulykke vaknar opp i 1981, og neimen er det ikkje Gene Hunt, Chris Skelton og Ray Carling som er her og. Noko som har med å gjere at kvinna, Alex, har satt seg inn i rapportar Sam Tyler skreiv. Det blir spennande å sjå kva denne serien kan bringe.

User Rating: 8.2/10 (47,140 votes)

Først og fremst vil eg stadfeste mitt forhold til Ridley Scott som regissør, eg har med god grunn danna meg eit inntrykk av at enkelte tilber han for blant anna «Blade Runner», «Gladiatoren» og «Alien». Gode filmar, det må eg få påstå, men eg har vanskeleg med å favorisere mannen som også har laga «Black Hawk Down» og «Kingdom of Heaven». Det går stort sett i å finne fram til resten han har laga med ope sinn og ta det som ein kva som helst film, slik gjorde eg med «American Gangster».

Oscarnominasjonar (to i talet), IMDb Top 250-plassering (alt som før eller seinare er innom her i meir enn eit par veker er interessant nok), 79% på Rotten Tomatoes (som tross namnet betyr graden av friskheit blant etablerte amerikanske avisers anmeldarar). Dette er enkle poeng å strø rundt, men i blant er grunnen for å sjå ein film så enkel for min del.

«American Gangster» kan grovt delast inn i to parallellar, der Denzel Washington på si side har føtene i narkotikamiljøet har Russell Crowe har sine i politiet. Basert på den sanne historia om framgongen til Frank Lucas og den respektive etterforskinga leia av Richie Roberts, forventa eg som opningsteksten hinta til ei handling med rot i verkelegheita.

Film skal helst gi litt ekstra synst no eg, det gjer «American Gangster» godt, eg hadde likevel ikkje forventa meg at den skulle gå så grundig til verks med detaljane heilt i frå starten av, noko som førte til at den første stunda gjekk tungt for seg. Etterkvart kom eg på betre tankar, då eg eigentleg ikkje hadde noko å utsette på det som blei gjort og stykka byrja forme eit større bilde, kom eg til ro med at lengda strekker seg til oppunder 3 timar. Her ligg styrken til «American Gangster», viss tittel kan by på forventingar til litt av kvart, faktisk fortel historia til ein amerikansk gangster på grundig vis og gjer seg fortent til tittelen. Her blir alle korta lagt på bordet etter kvart, så mange at du klarar å halde styr på dei utan å sovne pga. manko.

Eg må innrømme at eg ikkje fulgte alt som skjedde i starten, kvifor får Richie Roberts kritikk for å vere ein eksemplarisk politimann? Svaret gav seg etter kvart. «American Gangster» kan virke som den hastar med einskilde småting i blant, bevisst gjort, før den kjem tilbake med ei forklaring seinare. At handlinga finn balansen i å dramatisere forutan å overdramatisere gjer at det blir lagspel mellom stempelet «basert på ei sann historie» og handlinga.

Alt i alt er «American Gangster» ein god film, det er vanskeleg å be om meir, forutan at den er lang - 3 timar er uansett innhold i lengste laget, er det smak og behag - sjangerføretrekking - som spelar inn på siste grunn. Eg sluker det meste eigentleg, har få fordommar (har me ikkje alle det i vår sjølvbilde?), men må innrømme at det skal litt ekstra til for krimfilm basert på sanne hendingar å utmerke seg i boka mi. 8 bør jaggu meg vere bra nok!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

Denne filmen hadde til å begynne med, for noen måneder sida, ratinga 1.6 av 10 på IMDb. Derfor ble jeg «utfordret» av Ness til å se denne filmen. Etter lang ventetid fikk jeg endelig sett filmen. Denne filmen er langt i fra så dårlig som det kommer frem på IMDb. Hadde ingen problemer med å komme meg igjennom filmen. Det hele starter med at hovedrolle-karakteren Jerry Pelt vender tilbake til småbyen hvor han er vokst opp i, han vender tilbake for å undersøke bestefarens mystiske død. Her møter han en gammel venninne som er advokat, hun vil være med å oppklare bestefarens død. Det viser seg at denne småbyen har blitt gjennomsyret av korrupsjon, illegal business som smugling og prostitusjon, mens Pelt har vært borte.

Jo dypere de kommer inn i dette miljøet, jo større sammenheng viser det seg å ha med bestefarens død. Pelt er en tidligere taekwondo-mester og disse egenskapene får han så absolutt bruk for. Filmen har en del småanstendige slåsscener, noen nakne kvinnfolk og en historie som faktisk ikke er helt på jordet. Det som trekker ned denne filmen er at skuespillet virker noe amatørmessig og effektene ikke er helt av typen A-film materiale. Denne filmen fortjener ikke en så dårlig karakter som den har fått på IMDb.

Min vurdering blir 4 av 10.

8 episodar.

Lars Monsen, ein av Noregs mest populære friluftsmenneske, turguru, forfattar av naturbøker og så mykje meir. I Nordkalotten 365 skal han tilbringe eit år i naturomgivelsane i nord, dei åtte programma er delt opp i åtte turar, så det handlar ikkje om å vere åleine og isolert frå sambuar og forsyningar nødvendigvis. Her er små smakebitar frå kva episodane kan by på:

1: Anárjohka. Monsen set seg i kanoen og padlar i grenseområda til Noreg/Finland, han reiser på elgjakt og får eit inntrykk av nordnorsk jegerkultur.

2: Pasvikdalen og tidleg vinter, snøen byrjar så smått å legge seg tynt over bakken, Monsen går til fots med den relativt unge kløvhunden Foss. Bjørnerikt område, sjølv om møta uteblir.

3: Det er juletider i Lappland, mørketida gjer at dagane må nyttast godt og det blir mykje soving på Monsen.

4: Med hundane til sambuaren set Monsen ut på det krevande Finnmarksløpet, 1000km skal tilbakeleggast og det skal bli lite søvn på både førar og hundar.

5: Hund og ski er bytta ut med snøscooter då Monsen blir med på reinflytting, våren nærma seg og reinsdyra skal flyttast frå fjell til fjord.

6: Siste pust frå kong Vinter blir til vår. Monsen set ut på tur med kamerat og sambuar, fortset åleine med hunden Foss og kano, fiskar, besøker nasjonalpark, lever villmarkslivet.

7: Våren er i fullt køyr, Monsen reiser på fjellfiske med ein anna kamerat og besøker folk som driv med gullvasking i Lemmenjok.

8: Kanotur deluxe, Monsen og hunden Foss storkosar seg i tilnærma urørt natur nord i Finland, padlar på Enaresjøen og fiskar så det held til både frukost, lunsj, middag og kvelds.

Har du lyst å sjå serien, last den ned i god kvalitet, gratis og lovleg frå NRK via BitTorrent på denne sida.

Teknisk sett vart «Nausicaä» laga før Studio Ghibli blei oppretta, men la no det forbli gløymt for denne gong.

Nausicaä of the Valley of the Winds (1984)

Sjølv om ikkje alle Ghiblifilmane imponerar går eg til dei usette med forventingar. «Nausicaä» er ein av dei eg har hatt mest lyst til å sjå, til stor glede innfridde den, mektig. Animasjonen flyt ikkje som i dagens produksjonar, men er upåklageleg storarta og detaljert. Universet handlinga føregår i er eventyrleg og tok gripetak på meg frå første stund, samtidig ligg det alvor i botnen av eventyret. Verda er trua av massiv forureining og naturen har reagert, det store spørsmålet er korleis menneska skal oppføre seg i forhold til desse reaksjonane.

I hovudrolla finn me den unge prinsessa i Vindenes Dal, Nausicaä, ei tøff jente og meister til å navigere eit krysningsfartøy av seglfly og hangglider, mykje action kan forventast i både lufta og på bakken. Filmen handlar om krig mellom menneske og mellom menneske og kjempeinsekt som erobrar stadig meir land. Behandla frå ståstaden til den unge jenta tek verken alvoret skade av eit barnleg sinn, heller den meir leikne tonen av alvoret, men som dei beste Ghiblifilmane gjer det, godt balansert, spennande, imponerande.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Porco Rosso (1992)

Ei forheksing har gjort piloten Marco om til ein gris, i skjul frå fascistar og luftpiratar held han bolig under parasollen på ei bortgøymt øy, når han ikkje vankar i baren på Hotell Adriano på kveldstid. Filmen tek overraskanda lite tak i forheksinga og personen Porco Rosso (tidl. Marco), men dreiar meir innpå eit enkelt tidsrom der flyen hans blir smadra og han sidan skal duellere med ein amerikansk luftpirat. Handlinga er i all enkelheit spennande nok, med hav, øyer og luftig animasjon er det også godsaker for augene her. Saknar meir historie rundt personen Porco Rosso, elles greit.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Pom Poko (1994)

I Japan finst det eit vaskebjørnliknande dyr som heiter tanuki og som kan transformere seg og ikkje minst dei gigantiske testiklane sine, det ser ganske sjukt ut og begrepet barnefilm visnar litt bort. (Studio Ghibli har vel sjeldan vore påstått å lage barnefilmar, men ta «Totoro» eller «The Cat Returns»). «Pom Poko» handlar om (eg vel å bruke betegnelsen vaskebjørn her for enkeltheits skuld) vaskebjørnar som må kjempe mot dei stadige utbyggingane til Mr. Japan, skogane forsvinn og dei må bruke kreftene sine til å stoppe dette. Kampen er ganske håplaus frå første stund, kan dette gå bra? 2 timar seinare med gjespen i kjeften og hovudet mellom hendene var svaret klart for min del, sjølv om eg skulle ønske det tok timen mindre. Vel har Studio Ghibli laga flott animasjon her, med sjuke transformeringar og valdelege vaskebjørnar, men lengda og tempoet i lag med vaskebjørnane som karakterar fungerte rett og slett ikkje bra nok for underteikna.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Sideways (2004, Alexander Payne)

Mitt tredje møte med «Sideways» skil seg litt frå dei førre ved at eg er hakket meir oppdatert på vinsjargong og med handlinga vagt i minne kunne konsentrere meg meir om detaljar. Dette er fortsatt ein fantastisk film og ein eg gjerne kan sjå igjen, karakterane er humane og Paul Giamatti er perfekt som deprimert vinelskar og forfattar, sidekicket gestalta av Thomas Haden Church er vel så viktig som motstykke til Giamatti som han er den livlege i filmen. Plasseringa av filmen i California tilfører ein varme til ein film som like gjerne kunne ha blitt tragisk om satt til kalde austkysten. Anbefalt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Brick (2005, Rian Johnson)

«Brick» er ein ungdoms neo-noir med eigne vriar for å sleppe unna forhåndsdømming og samanlikning med klassisk film-noir. Som lågbudsjetts indiefilm ($500.000) kan den stolt konkurrere med kva som helst av dyrare film innan utføring. Gjensynet mitt var berikande og gav innsikt eg tidlegare mista. «Brick» kan sjåast på ulike måtar, personleg likar eg den som seriøs ungdomsfilm med kul slang, den har meir å by på for spesielt interesserte, som f.eks. om du skulle like å sjå likheiter til film-noir. Inntrykket eg har skapt i ettertid av første vising år tilbakes var vanskeleg å nå opp til, min logiske sans tilseier at eg kanskje ikkje likte den så godt som eg hugsa, og at eg difor likte den like godt denne gongen, puh. Eg anbefalar denne gjerne til dei som er på jakt etter noko friskt, smart og litt annleis.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

28 Days Later… (2002, Danny Boyle)

Cillian Murphy vakna opp splitter naken i ei sjukehusseng, lite veit han at England er folketomt etter virus har gjort menn til zombiar, elles hadde han brukt meir tid på å tenke tryggheit enn å sprade rundt i bar rompe og drikke Pepsi. Men no skal ikkje dette dreie seg for mykje om Murphy, sjølv om han etter kvart har utvikla seg til å bli ein personleg favoritt på andre grunnlag enn naturisttendensar i «28 Days Later…» Filmen er stilig utført, folketomme gater i stor skala som faktisk ser ekte ut, takka vere DV matcha bilde innhaldet. Rå zombiar blir aldri forsøkt gjort til anna enn rein ondskap her, friskt. For andre gong er dette ein film eg set stor pris på, med nok blod, nok historie og eit jamnt handlingsforløp. Eit av dei betre i sin sjanger etter årtusenskifte vil eg påstå.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Serenity (2005, Joss Whedon)

Ikkje alle filmar kan halde stand ved eit gjensyn, gudebilde av «Serenity» rakna smått for meg vel to år etter første møte. Den gongen kom eg rett frå «Firefly», men med tida har den brune frakken falma og det bar altså gjensynet med «Serenity» preg av. Tolk meg ikkje feil, eg synst fortsatt det er ein storarta film, men la merke at mange ting gjekk meg hus forbi rett og slett fordi hukommelsesenteret tidlegare via til «Firefly» var noko redusert. Dette bunna ut i at enkelte deler til fordel for «Serenity» som film kunne ha blitt kutta ut eller gjort tydlegare for «vanlege folk». Men nok om det, for utan pirket er dette ein storveges actionprega scifi-western med sabla god humor, originalitet som det held, Nathan Fillion er og blir eit forbilde. Det blir berre ørlite for langdryge for utanforståande og senile brunfrakkar. Sjå «Firefly» først du, om du ønske ei fin stund!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10