IMDb: 6.2/10 (9,013 votes)

Det er duka for den sjuende filmen i «A Nightmare on Elm Street» rekka. Wes Craven er tilbake etter stadig nedoverbakke for serien sidan han skreiv manus til den tredje filmen, «Dream Warriors». Med «New Nightmare» eig han ikkje berre registolen og skrivemaskina, han er også med i ei viktige rolle som seg sjølv. For «New Nightmare» er noko nytt når det kjem til «A Nightmare on Elm Street»-franchisen, Heather Langenkamp er ikkje Nancy og Robert Englund er ikkje Freddy, dei er seg sjølv, enn så lenge.

Det har gått ti år sidan den første «A Nightmare on Elm Street» og tre år sidan Freddy blei drept for godt. Du ler kanskje litt der, korleis kan Freddy forbli død? For å gjere saken meir interessant kan me heller stille oss spørsmålet korleis Freddy igjen kan bli levande. Men Heather spelar altså Heather, gift og med eit barn, me trår inn i livet hennar i ein periode der boligområde med omegn er prega av mange mindre jordskjelv, i tillegg har Heather hatt eit problem med telefonterror.

Etter kvart får me vite at Wes Craven jobbar med ein ny «A Nightmare on Elm Street» film. Fyren Heather er i kontakt med gjennom New Line Cinema seier at nye mareritt har fått Craven til å ta denne beslutninga… «og fansen vil alltid ha meir». Med denne grunngjevinga rullar hjula.

Eg skal ikkje røpe meir av handlinga, som til fin forandring er både smart og litt spennande. At me får møte skodespelarane frå den opprinnelege filmen som seg sjølve gir dette ein ny dimensjon, blandinga mellom draum og verkelegheit får ein porsjon ekte verkelegheit inn i seg, tilsynelatande, det er jo på ingen måte ekte ekte. Craven har med innfallsvinkelen og ikkje minst bruken av ein talentfull barneskodespelar som Heathers son, skapt ein skrekkfilm med sjølvinnsikt og eg ser tydeleg skilt som peikar vegen til «Scream».

«New Nightmare» er ikkje så drøy på Freddy-karakteren og framstår som ein mykje reinare film, tross mengder blod, det ungdommelege preget er borte og det er meir trykk på mystery/thriller enn horror. Sjølv om det er litt dafft innimellom er dette i heilheit ein av dei i serien eg har satt mest pris på til no, den skiller seg godt ut som eige arbeid, om kanskje endå meir for fansen enn tidlegare, likevel annleis nok til å ikkje stemplast som «nok ein oppfølgar».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 4.4/10 (8,052 votes)

Sjette film i «A Nightmare on Elm Street»-franchisen.

Ho ho, dette heng ikkje på greip, seriens hittil dårlegaste startar med frisk blod, ingen direkte bånd er å finne til dei tidlegare filmane, om ein ser bort i frå Freddy då. Robert Englund har fått lov til å stå øverst på rollelista dei siste tre filmane eller så, han er utan tvil dei einaste skodespelaren som gjer seg verdig til tittelen skodespelar her.

Me får vite; at alle barna i Springwood er døde, utanom ein, han vaknar opp utan å hugse noko i ein av nabobyane og trekk med seg nye folk inn i marerittland. I løpet av filmen utforskast det tidlegare familielivet til Freddy nærmare, me får sjå Englund for første gong utan brannsåra i ansiktet og oppleve han som ein sann psykopat i tillegg til draumemonster. Denne sida ved filmen er sammen med ein 10-sekundars cameo av Johnny Depp med på å trekke dette opp til å bli akkurat så dårleg at eg verken kjedar meg eller gledar meg.

Det er veldig lite som er verdt å nemne om «Freddy’s Dead», det tok ein time før historien fekk eit lite fotfeste som i heile tatt forklarar kvifor dette er ein film og ikkje berre ein kompilasjon av ubrukt materiale frå avlyste «A Nightmare on Elm Street»-prosjekt. Eg ser likevel fram til den neste i rekka, då Wes Craven er tilbake både som manusforfattar og regissør der.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

(Ness:) Min gode venn Sondre har opplevd «Cloverfield» på godt og vondt. Ekspertar påstår det hjelp å snakke om vonde opplevelsar, eg har difor pressa Sondre til å skrive om filmen. Baktanken er klart egoistisk, eg fekk ikkje tid til å bli med Sondre og («One Man Army») Mario på denne, og ein god anmeldelse er ein kinobillett spart.

Jeg husker med blandede følelser hvordan jeg som liten gutt måtte ta bilsyketabletter for ikke å spy bilen til pappa full av halvfordøyd spagetti når vi skulle ut på lang biltur. Heldigvis har jeg vokst av meg det å bli kvalm når jeg kjører bil - iallefall trodde jeg det. Nå kan det imidlertid vise seg at det er kinoturer jeg må medisinere meg litt bedre for å takle!

«Cloverfield» er som en fyllevideo med verdens største budsjett. Handlingen foregår i New York, og bærer et dokumentarisk preg noe à la det vi har møtt i filmer som «Blair Witch Project». En filmtape som har blitt funnet i området rundt Manhattan inneholder forstyrrende bilder av hvordan storbymetropolen har blitt invadert av et monster som får Godzilla til å fremstå som en av de syv små dvergene. Tapen - som starter med at en gjeng unge mennesker feirer sin venn og bror fordi han skal flytte til Japan og starte i en spennende ny jobb - utvikler seg etterhvert til et spektakulært monster-fyrverkeri av en kompaktkameraproduksjon hvor våre venner må flykte fra tidenes - kanskje - mest voldsomme filmmonster.

Siden hele filmen vises i 1. persons perspektiv og kameramannen selv er en del av den aktive handlingen, er det ikke til å unngå at det blir en hel del risting og bevegelse i bildet. Her kommer vi tilbake til min historie som tørrlagt spyholiker, og jeg kjente at jeg ble direkte kvalm under kinovisningen på grunn av måten ting er filmet på. Spy gjorde jeg heldigvis ikke, men det setter en beklagelig demper på filmopplevelsen dersom man opplever det samme som meg mens man ser på.

Sett bort i fra dette er «Cloverfield» både spennende og vellaget, med gode effekter som kanskje blir enda mer spektakulære fordi det hele blir fremstilt fra en amatørfotografs ustødige ståsted. Man føres mye nærmere handlingen og føler mer på fortvilelsen og redselen enn man har en tendens til å gjøre der produksjonen er lagt i 3. persons synsvinkel. Fraværet av musikkspor er også med på å gjøre det hele mer «ektefølt», selv om handlingen selvfølgelig er så hinsides usannsynlig at man aldri vil kunne falle for å tro at det hele er, eller kunne vært, virkelig.

«Cloverfield» kan absolutt anbefales. Det er en film med spektakulære effekter og dommedagstematikk som har blitt gjennomført på en ganske så annerledes og spennende måte, den skiller seg utvilsomt ut i mengden. Husk bare å ta en pen dose bilsyketabletter før du benker deg foran skjermen!

IMDb: 4.6/10 (6,563 votes)

Femte film. Alice frå forrige, «The Dream Master», blir smelt på tjukka og gjennom den verste skremselspropagande mot tenåringsgraviditet og teikneserie (av alle ting) dukkar Freddy opp. Tidlegare i serien har me fått vite litt om Amanda Kreuger, nonna som fødde Freddy, «The Dream Child» går meir grafisk til verks og me blir vitne til at Freddy blir gjenfødt på same måte som hans ekte fødsel, gjennom draumane til det Alices ufødde barn.

Det heng ikkje på greip, på ein god måte, starten av filmen er relativt god og hastar ikkje med eksponering av Freddys herjingar. Gradvis blir me kjent med flate og usympatiske karakterar, den anonyme Alice i fronten kjenner me litt frå før, ved sidan av opptrappinga til den uungåelege sluttmøtet. Folk vil dø undervegs, ingen vil tru på dei involverte, i blant kan eg ikkje unngå å bli irritert på dette, ettersom det har skjedd i kvar einaste film hittil.

Tross ei nemneverdig oppbygging, billege kulissar som osar av sjarm, litt meir forseggjorte som trapperommet der opp og ned ikkje eksisterar (du veit, slike rom der alle går på kryss og tvers), pluss klapp på skuldra til «Take on me»-musikkvideoen til A-ha med blanding av teikneserie og realitet, «The Dream Child» har ei uengasjerande historie, gjer for lite ut av kvart enkelt stadie, irriterar litt for mykje med karakterar som aldri lærer av feila sine og har seriens hittil svakaste Freddyportrett.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 5.1/10 (8,241 votes)

Ein nedtur frå «Dream Warriors» var ikkje uforventa, Wes Craven er igjen utelatt og Tuesday Knight har erstatta Patricia Arquette som Kristen Parker. «The Dream Master» er seriens første skuffelse, ein liten sådan, då den ikkje ligg spesielt langt unna «Freddy’s Revenge». Eg turde å håpe på betre etter «Dream Warriors».

Ei avkrefting sømmer seg først, eg mislikte ikkje denne filmen, den er eigentleg heilt grei, litt kjedeleg i blant, men på andre sider har den mange godbitar å dele. Den gapar over mykje handling, men kvantitet er ikkje kvalitet, eg saknar betre samanheng til hovudhistoria omkring Freddy Kreuger. Kristen Parker er med, men då berre i namnet, for med skodespelarbyte blir det som ein ny person. Skodespelet generelt er ganske håplaust her, det stinkar av mange scener, kven ein skal legge skulda på er vanskeleg å sei, det ser ut til å ha blitt inngått mange kompromiss i redigeringsrommet.

Freddy er tilbake, det overraska ingen. Korleis han har klart å karre seg tilbake blir kort og svakt fortalt, dette burde derimot ikkje bry nokon som har satt seg for å sjå filmane, eg nemner det berre i forbifarten. Freddy er og blir eit monster, han går kanskje litt for langt i å nyte ondskapen sin her, men igjen er det vanskeleg å klage når dette godt kan vere filmens intensjon, for det går jo heilt greitt ned.

Bortsett frå nokre kjedelege augeblikk og dårlege skodespelarar er dette ein grei film, den har sine glimrande lyspunkt, eg har nemnt min elsk for utprega spesialeffektar i 1980-tals skrekkfilmar, men er også herleg grotesk som er lov til å like på film. Litt drøy på «det kule» frå 1980-talet er den også, men det er gøy! Humor er det flust av, ønska eller uønska.

Litt i overkant av det negative her i innlegget, eg ser det sjølv, i «A Nightmare on Elm Street»-samanheng er dette derimot ein heilt grei film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.1/10 (10,663 votes)

«Freddy’s Revenge» kom altfor fort, året etter «A Nightmare on Elm Street», med «Dream Warriors» har det blitt tid til å skrive eit betre manus, av Wes Craven, og på skodespelarsida er det igjen namn verdt å nemne.

Wes Craven har ikkje tatt på seg å regissere «Dream Warriors», som hentar tilbake Nancy seks år etter historien i første film tok plass. Ungdommar har nok ein gong fått eit felles mareritt om stygge Freddy, med Patricia Arquette som viktigaste ungdom i trøbbel blir me flytta til eit sinnsjukehus der Nancy nyleg har blitt henta inn som hjelp ettersom ho etterkvart har spesialisert seg på draumar i psykologibransjen.

I «Dream Warriors», ein tittel som blir vist i den mest funky grønfargen over skjermen innleiingsvis, kudos til dei som har fiksa det, er teamarbeid i kampen mot Freddy - som aldri ser ut til å forsvinne - det viktige. Filmen bygg vidare på bakgrunnshistoria den gjekk innpå i første filmen, noko som med stabilt manus bidreg til ein god filmopplevelse og interessant karakterskaping av Freddy. Men det er endå meir å hente her merkar eg. Igjen er ting blitt gøy, effektane er storvegs - mykje stop motion her - og stemninga er guffen. Spesielt ei scene der musklar blir revne ut og brukt som trådar til å styre personen i eit dukketeater, dette var grøss å sjå på.

Eg føyer meg ikkje for andres press angåande mine eigne karaktervurderingar, iallfall ikkje ofte, grunnen til at eg i denne stund gir denne ein sjuar og hevar «A Nightmare on Elm Street» til 8 er fordi eg har funne meg meir til rette med desse filmane på vurderingsstigen min, som stadig byr på vanskar ettersom tal er tal og det er vanskeleg å sette tal på meiningane til ein film. Dette er ein god film, «A Nightmare on Elm Street» ligg over.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 4.7/10 (9,632 votes)

Me skal tilbake til Elm Street, og faktisk også til huset der vår Nancy frå den første filmen budde. 5 år har gått sidan den gong og familien Walsh har nyleg flytta inn.

«Freddy’s Revenge» går rett på sak, så eg ser ingen grunn til ikkje å gjere det same. Jesse Walsh, sonen i huset, opplever grusomme mareritt etter å ha tatt over Nancy sitt gamle rom. Han blir offer for ein meir utspekulert Freddy som har planar å la Jesse drepe for seg. I eit forrykande tempo i ein film som hoppar litt stakkato mellom eine natta til neste, der møta med Freddy og mareritt er det absolutt viktigaste, mistar dette den heilt store historia. Den første filmen var enkel på ein god måte, denne blir meir simpel, med vekt på negative konnotasjonar.

Dette sagt, «Freddy’s Revenge» er ein overkommeleg film, eg kjedar meg strengt tatt aldri, den klarar å presse inne masse god guffe, sjølv om det aldri blir skummelt. Humoren er ikkje så spiss som i forrige, og saman med gode rollefigurarar er det dette eg saknar mest. Den manglar nokre forklaringar undervegs som bidreg til den ujamne flyten, på ei anna side går ein ikkje glipp av dei viktigaste informasjonsbitane.

På eit lågare nivå har filmen mykje for seg, vil du ikkje bli prega av mitt syn på karakterane FØR du ser filmen (du får garantert med deg dette undervegs), så anbefalar eg deg å hoppe over neste avsnitt.

Starta ein å sjå på Jesse som ein skaphomofil som slit veldig med seg sjølv og let den onde Freddy vere det som straffar han undervegs er dette faktisk mogleg å tillegge mykje meining. Filmen er veldig suspekt, i mangel på eit betre ord, frå tidleg stadie, dette er enkelt å legge merke til. Mange sekvensar undervegs er med på å støtte opp rundt dette, ei ganske drøy S&M scene med gymlæraren i dusjen f.eks.

Skal eg trekke ein konklusjon på dette, og det vil eg, så er det at «Freddy’s Revenge» var betre enn forventa. Eg ligg nok over fleirtalet, IMDb-stemmer tatt i betrakning, og gir denne plussida av ein femmar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.3/10 (27,492 votes)

Eit felles mareritt dukkar opp i nabolaget, den første som får smake kniven er ei tenåringsjente som nyleg har hatt sex før ekteskapet, ganske typisk, på ein morsom måte. At ho drøymer å bli drept er ingen hindring for at drapet faktisk skjer. Vennene som også har drøymt om den skumle mannen med det brente ansiktet og fire knivblad i hansken, den etterkvart legendariske Freddy Kreuger, blir sjølvsagt ikkje trudd når politiet blir satt på saken.

Eg har altså gitt meg i gong med «A Nightmare on Elm Street», då meinar eg heile filmserien, denne filmen frå 1984 har fått sju oppfølgarar om ein skal rekne med «Freddy vs. Jason» - og det ser eg ingen grunn til ikkje å gjere, nightmareonelmstreetfilms.com har gjort det. Forvent altså meir om dette dei neste dagane.

Wes Craven sin tenåringsgrøssar har ein del for seg, det er Johnny Depp sin debutfilm og han har ei ganske viktig birolle i filmen, den som får mest tid etter Heather Langenkamp som Nancy i hovudrollen ved sidan av Robert Englund, som spelar det skumle beistet av eit «menneske», Freddy, som på grunn av filmens blanding mellom draum og verkelegheit får fantasifullt spelerom til å utføre dei mest bestialske drapa.

«A Nightmare on Elm Street» har det meste på plass, karakterar som glir fint inn i handlinga, monstermenneske av ein drapsmann, fin balanse mellom verkelegheit og overnaturlege element, ei oppbygging som passar godt til sjangeren og nok blod. Den blir for min del aldri skummel, morsom på ein pervers måte er den derimot ofte, eg synst det var ganske underhaldande.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

6 episodar.

«Quarterlife» hadde eg opprinneleg tenkt til å skrive om i ei oppkommande pilotguideinnlegg, diverre viste denne flotte serien seg å bombe totalt på Nielsenratingen og gå ut som den verste nye serien i tidsrommet sitt på NBC på 20 år. Er det bullshitdektektoren min som er fullstendig øydelagt, er dette ein dårleg serie, eller er den faktisk god?

Heldigvis fekk eg sjansen til å utforske dette spørsmålet, totalt 6 episodar var allereie produsert og blei dumpa i eit maraton på ein av NBC sine mindre søsterkanalar, Bravo. Og eg må innrømme at eg etter endt serie framleis synst dette fungerte godt. Til den type dramaserie «Quarterlife» er har skaparane klart å gi ein meir realtistisk feel over det heile, sjølv om problema, småhistoriane og forholda ikkje utfordrar.

Serien er bygd opp rundt videobloggingsida Quarterlife, som faktisk eksisterar, men fungerar som ein dagbokserie med jenta Dylan som knutepunktet, og med dei ferdigutdanna vennene hennar som fokusgruppa. Karakterane fenga meg tidleg inn i første episode, sjølv om eit par av dei har blitt mindre interessante utover synst eg framleis dei var artige å følge med på gjennom dei 6 episodane.

Eg har ikkje heilt fått med meg korleis denne serien har gått hittil og vil fortsette, men det er noko korte greier på MySpace og masse ymse på Quarterlife, i tillegg til dei 6 episodane på 45 min som var meint for NBC.

IMDb: 8.3/10 (5,232 votes)

I ein stille og kjedeleg liten by der folk gjer lite anna enn å sove, drikke, ete, spele poker og sloss, skjer det ein dag at eine rancheigaren blir skoten. Sheriffen er bortreist og ivrige som mannfolka i byen er når det først har skjedd noko, blir det oppstyr om kva som skal gjerast. Her er det menn som talar godt for å følge lova, mens andre er ute etter det dei kallar effektiv rettsgong og vil jakte etter gjerningsmannen på eigne premiss.

«The Ox-Bow Incident» har ikkje ein viktig hovudrolleinnhavar, sjølv om Henry Fonda kan skilte med nok skjermtid og namnet sitt øverst på lista er det den samla gruppa med mannfolk (og ei kvinne) som utgjer filmen. Denne gruppa kan delast inn i for lynsjing, for rettsak og dei som diltar etter.

Det som gjer filmen både interessant og spennande er dei stadige diskusjonane om kva som er rett og feil, ev. kva som bør gjerast og ikkje. Motpolane er alltid tilstades, men når ein trekk fram det mest sentrale avgjersleorganet innan demokratiet, fleirtalet, så får ein likevel ein form for justis i justismordet. Eg vil ikkje spekulere for mykje på dette, men trekke fram at sjølv om ein nok sit med kjensla av kva som er rett og urett så har begge partane gode argument som gjer dette spennande angåande både utfall og kva som vil skje undervegs. Sjølv om det er motpartar så er byen samla.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10