User Rating: 6.7/10 (74 votes)

Lena og Hannes har ei fortid i lag. Over tid har Hannes mishandla Lena i stadig større grad, noko som til slutt har resultert i at han endeleg blei innsatt.

Filmen startar ved at den tredje viktige personen i filmen, Alf, ektemannen til Lena i det mest aktuelle tidsforløpet gjennom filmen, besøker minnelunden der aska til Lena er spreidd. Me får vite at Lena er død, Alf skjønte han ikkje kunne gjere noko med dette også før ho forsvann. Dette set på ein måte utgongspunktet for filmen før historia føretek eit hopp tilbake i tid til Alf og Lena sine beste dagar.

Ei stund har gått sidan Hannes blei satt i fengsel og han blir satt laus på prøvetid med krav om å gå i gruppeterapi for å kontrollere sinnet. Ein dag ser Lena tilfeldigvis Hannes på gata, når ho etter kvart mottek eit unnskyldande brev i posten som Hannes aldri skulle ha sendt blir ho usunt nysgjerrig på om ein person verkeleg kan forandre seg frå å vere prakteksempelet på mishandlar til å bli meir eller mindre normal.

I «Den Man Älskar» handlar det om menneske som blir styrt av impulsar framfor avgjersler gjort på logiske resonnement. Lena gløymer, Hannes gir etter, Alf kjem heller ingen veg tross oversikta over fakta og delvis utanforståande i forholdet mellom Lena og fortida hennar. I den håplause tragedien som utfoldar seg er det fråveret av forventa utvikling i bilderamma som gjer dette uthaldeleg og ikkje frustrerande. Om ein anar kvar dette kan gå vil det aldri bli for mykje av dveling rundt det. Ein kan fint sei at det ikkje dreiar seg så mykje om kva som skjer som det dreiar seg om kven som er involvert.

Temaet er mishandling og det handlar både om den mishandla og mishandlar samt personar med tilknytning til desse. Det blir ikkje forsøkt gitt ei forklaring på tankane den mishandla, Lena, sit med, så mykje som det faktum at ho er stappfull av tankar av alle slag. Her er det opp til publikum å bestemme kva som er det viktige.

Bruken av klassisk musikk for å skape eit passande lydbilde til handlinga er tydeleg og i blant nær over toppen, like fullt velplassert på dei plassane der det er ønska oppnådd ekstra effekt. Det tekniske er på plass utan å trekke til seg spesiell merksemd. Den sterke handlinga er eigentleg nok i seg sjølv og klarar åleine å skape ei ubehageleg kjensle som kunne ha vore tent med ein endå større avstand mellom oss og det som føregår på skjermen.

Eg er redd dette blei litt bleikt i forhold til potensiale. Filmen ligg nær å vere verkeleg god, men taper på feige utvegar og kunne gjerne ha vore endå tyngre og dystrare. I fleire tilfelle under filmsjåinga sat eg med nervøs og ubehageleg kjensle som vitnar om godt laga film, etterkvart gjekk det derimot opp for meg at forløpet var satt og forbi dette punktet klarte ikkje filmen å halde på den heilt store interessa tross det sterke temaet. Slutten blei difor likegyldig, noko som sjølvsagt ikkje er bra.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10