«Funny Games U.S.» er ei amerikansk nyinnspeling av den austerrikske filmen «Funny Games», sÃ¥ lik originalen som det kan bli visstnok, utan at eg har sett originalen for Ã¥ kunne stadfeste det er det opplyst at den amerikanske er ei sÃ¥kalla shot-for-shot nyinnspeling. Regissøren er den same, manus er ikkje tukla med, alt er lagt til rette for at Michael Haneke fÃ¥r fram sine intensjonar med «Funny Games» i nyinnspelinga av sin eigen film. Som intetanande ovafor originalen er det ikkje opp til meg Ã¥ dømme kor vidt den eine eller andre er betre, lat amerikanarane fÃ¥ seg ei god nyinnspeling for ein gongs skuld. Joda, det finst vel fleire…
For «Funny Games U.S.» er god, på den måten terroren som blir framstilt kryp under huda på deg og styrer dette bort frå å bli ein film som fullt og heilt støttar seg på dramatiske eller overraskande plotlines. Haneke tek seg tid til å sette det i rett stemning og få oss til å bli kjente med karakterane, til ei viss grad, han styrer unna den fulle utleveringa av menneskas psyke og/eller intensjonar med alt, men dukkar djupt nok til å skremme oss. På sitt beste er det nok til å vri seg i stolen og flytte på beina i ubehag, på sitt verste gjer mangel på utvikling meg noko utålmodig.
Gjennom deler av filmen anar ein kva det neste trekket er, og sjølv om forutsigbarheit kan vere kjedeleg i fleire tilfelle blir det her nytta bevisst til å gi oss ekstra tid til karakterane og i blant sette ekstra støkk i oss når me har slått oss til ro. Kopla i lag med nokre langdryge sekvensar i blant gir det meg inntrykk av at filmen kunne tent seg med å vere kortare enn 111 minuttar. Det sagt, resten var skremmande og litt stilig, Michael Pitt overgår både Naomi Watts og Tim Roth som begge gjer seg godt som skremte individ. På ingen måte bortkasta tid.
Så var det igjen på tide med eit gjensyn av denne altfor korte serien, som utruleg nok fekk ein film som oppfølgar og usannsynleg, men forhåpentleg får endå meir i framtida å vise til. Eg lever i håpet.
Der «20 Million Miles to Earth» strir med utanomjordisk monster på nasjonal skala har lokalbefolkningen i Perfection problem med underjordiske monster i «Tremors». Kevin Bacon og Fred Ward spelar kameratparet som er ein dag for seint ute med endeleg å forlate ørkenbygda, dei kjem ikkje langt. Brått dukkar det opp ein bråte med mystiske vibrasjonar og etter kvart, som plakaten viser, noko meir. «Tremors» spelar lenge på det ukjente og blir såleis meir spennande enn om det gjennom 90 minuttar skulle ha vore monsterblotting og gørr. Med mykje enkel humor, eksplosjonar og skyting, og ikkje minst litt overdreven stemningsfyllande filmmusikk er det ingen tvil om at dette er ein kommersielt retta film. Nokon har tydeleg sett vinsten i å fortsette og det har sidan komme tre nye filmar (på video) og ein tv-serie (1 sesong) basert på «Tremors». Eg gir meg etter denne, synst ikkje det var det heilt store og kan umogleg sjå for meg at ein oppfølgar utan Kevin Bacon. Likevel går det i hamn med nokre av ideane, kombinasjonen Bacon/Ward er passe morosam og eg klatrar opp på ein 6ar.
Monster er frå Venus, menn frå USA. Eit romskip hamnar i havet utanfor Sicilia, tross størrelsen skapar det ingen farefulle bølger for dei nærliggande fiskebåtane. Dei ombord i den eine klarar på mirakuløst vis å hente ut eit par overlevande gjennom eit meteorittfororsaka hol som har openbart seg på havnivå. Romskipet viser seg (sjølvsagt) å vere ein amerikansk oppfinnelse og har akkurat karra seg tilbake frå ein hemmeleg ekspedisjon frå Venus. Med seg har dei levande venusliv til å forske på. Forskingsobjektet vekst drastisk og rømmer, eit monster er laus! Morosam film, kult monster i stop motion, litt enkel, men på ein god måte. Artig at dei involverte har eit svar på alt og alltid i seinaste laget. Filmen byr aldri på utfordringar og blir litt einsformig i lengden, det er nok grunnen til at dette aldri fall skikkeleg godt i smak her.
«The Bank Job» er den hittil ferskaste filmen med Jason Statham, som tross middelmÃ¥dige actionfilmar i ny og ne framleis er ein av dei rÃ¥aste skodespelarane i Storbritannia. Det er ogsÃ¥ Roger Donaldson sin ferskaste, filmskaparen bak den flotte «The World’s Fastest Indian». Her held han seg i fortida dÃ¥ han igjen har laga film basert pÃ¥ ei sann historie med rot i nokre tiÃ¥r tilbake.
Serien som starta med at Nathaniel Fisher Jr. kom tilbake frå Seattle til Los Angeles i forbindelse med faren sin død og etter kvart enda opp i families gravferdsbyrå der broren allereie jobba, fekk også ein skikkeleg slutt i sin femte sesong.
Eg har ein innrømmelse på lager, eg har aldri sett «Grease». Sjølvsagt har eg sett klypp frå den, eg veit sånn cirka kva den handlar om og alt det der, men har aldri hatt spesielt lyst til å sjå heile. «Cry-Baby» fekk eg umiddelbart lyst til å sjå når eg blei obs på den, parodiere «Grease» og liknande som den skulle gjere. Dessutan er eg glad i musikalar, etter i mange år ha hata sjangeren som intetvitande, har eg blitt godt glad i nokre etter kvart, gode musikalar set eit ekstra gledestrykk i meg, det blir så mykje meir fres over sakene med gode songnummer.
Tittelen «Men in Trees» skal gi eit bilde av kjønnsfordelinga i Elmo, prega av mannlege tømmerarbeidarar som det er. Ikkje rart Marin som kvinne blir glad i plassen som ho også ser på som inspirasjon til å skrive ei ny og anna bok enn planlagt med kunnskapane ho tillegg seg ved å konversere med «ekte» menn. Elmo er som Cicely (i «Northern Exposure») ingen ekte plass, men ei romantisering av kva ein småby i Alaska kan vere, der alle kjenner kvarandre og byen er omgitt av vill og vakker natur, her er det rom for bygdeoriginalar og jordnære karakterar som motstykke til Marin, ei kvinne som kunne ha vore henta ut frå ein av altfor mange New York-seriar om sukessfyllte kvinner. I Elmo glir ho godt inn og gir serien moglegheiter å knytte seg til småhistoriar utanom Elmo i ny og ne, ho blir å legge merke til sjølv om ho ikkje er den mest originale tv-karakteren.
Strukturen er som før, Veronica får stadig nye saker å løyse frå medelevar og litt kjem sjølvsagt frå farens, Keith Mars, etterforskingsbyrå. Busskrasjet er det ultimate målet som mange andre mørke historiar som står på eigne bein også bidreg til å auke detaljkunnskap rundt. Sesong 2 innheld eit hav av informasjon som krev at ein held tunga rett i munnen undervegs, denne informasjonen fører Veronica og Keith sikksakk framover, det er ikkje lett når halve byen har mørke hemmelegheiter. Samtidig har du også mindre rollefigurar som har det med å dukke opp igjen i ein eller fleire episodar etter dei fekk sitt eige problem løyst av Veronica, dette gir spesielt skulemiljøet ei ekstra djubde og framstår ikkje berre som tomme kulisser der handlinga går føre seg.
Godorda om serien er mange, balansen mellom å vere ei utfordring, stadig overraske, pirre med å gi berre ein smak av enkelte problem som seinare kan dukke opp igjen som viktig i det store bilde, nytte klassiske highschoolproblem i smart innpakking, vere alvorleg og tankevekkande, spiss på sarkasme. Eg kunne framleis, men eg vil ikkje gjenta meg sjølv for mykje frå det eg skreiv om 1. sesong.
«AI» låg lenge an til å bli ein god film, problemet blei at den låg så lenge ann, generelt sett. Spielberg har laga ein film om eit robotbarns jakt på mors kjærleik og streifar innom eksistensielle spørsmål 101 gjennom den eventyrlege historia me er vitne til. Det som til vanleg kunne ha blitt altfor mykje av det gode, med tanke på vesle David, robotbarnet, si emne til å elske, går seg til her ettersom det er snakk om robotar. Når David er på jakt etter å bli elska har ordet «love» ein tendens til å dukke opp stadig vekk, mange verbale forsøk på definisjonen av ordet blir gitt og det sagte er ikkje nytenking.