20 episodar.

IMDb: 7.8/10 (6,347 votes)

«The Bank Job» er den hittil ferskaste filmen med Jason Statham, som tross middelmådige actionfilmar i ny og ne framleis er ein av dei råaste skodespelarane i Storbritannia. Det er også Roger Donaldson sin ferskaste, filmskaparen bak den flotte «The World’s Fastest Indian». Her held han seg i fortida då han igjen har laga film basert på ei sann historie med rot i nokre tiår tilbake.

Etter ei frisk opning med puppar og naken hud i mengder openberrar etter kvart ei historie seg, Terry Leather (Statham) er ein mann med ei bilsjappe og gjeld som får sjansen via ein gammal bekjent til å få tilgongen på raske pengar ved å rane ein bank. Den bekjente har eit anna motiv for ranet enn pengar og smykker, nemleg eit sett med kongelege nakenbilder. Via denne delen av historia blir det bygd inn handling nok til å styre «The Bank Job» unna å bli ein rett fram bankransfilm.

Elegant utført i 1970-tals setting som aldri blir for mykje av det gode er dette ein fin og småskitten film, i kontrast til blankpolert stål og tekno mumbo-jumbo som i «Ocean’s» ditt og datt. Sjølve bankranet er hovudbrikka utan at det går på bekostning av verken førre eller seinare partiet i filmen, eg synst dette var ein både spennande og stilig film som holdt godt gjennom 110 minuttar.

På ei anna side legg heller ikkje «The Bank Job» skjul på at det er ein heist-film (med mange innvikla trådar om utpressing og politisk tilknytning), det blir aldri om å gjere og slenge oneliners eller gi closeups av kjente skodespelarar. Ei viss nerve klarar den å halde, delvis takka vere filmmusikk i velkjent stil som ligg småtrykkande over dei mest intense delene, heller ikkje her blir det for mykje av det gode.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

12 episodar.

Serien som starta med at Nathaniel Fisher Jr. kom tilbake frå Seattle til Los Angeles i forbindelse med faren sin død og etter kvart enda opp i families gravferdsbyrå der broren allereie jobba, fekk også ein skikkeleg slutt i sin femte sesong.

19. august 2005 blei den sekstitredje episoden av «Six Feet Under» vist for 3.9 millionar HBO-sjåarar, 1.4 millionar meir enn snittet tidlegare i den avsluttande sesongen. Det vil vere dårleg gjort av meg å fortelje kva som skjer mot slutten av «Six Feet Under», så eg skal unngå dette, la meg likevel fortelje at opptaket på slutten startar for fullt i fjerde siste episode, og at det er ein skikkeleg slutt me får. At skaparane hadde planlagt og faktisk gitt seg, i motsetning til kva som skjedde med «The Sopranos» som stadig blei fornya, med «Six Feet Under» etter sekstitre episodar var noko eg var bevisst på mens eg såg på serien og faktisk ein av grunnane til at eg tok meg tid til å følge serien i fjor rundt desse tider. Eg er ikkje skuffa over utfallet heller.

Eg fulgte aldri «Six Feet Under» fast på tv, for nokre år sidan såg eg litt av eit par episodar når NRK sendte serien etter 23-nyheitene på fredagskvelden, men plukka mest opp at det handla om eit gravferdsbyrå og homofili, noko som vart for sær ein kombinasjon den gongen. Dette siste året har eg fått sett det som eg no vil beskrive som eit av dei betre tv-drama eg har sett. Hekta var eg mest gjennom dei to første sesongane, seinare har eg tatt meg god tid før eg raste gjennom siste sesong no nyleg.

Fjerde sesong gjekk vidare med liva til dei involverte som vanleg og eg merka at serien på ein måte hadde gått seg til og roa ned litt, nok av problem og slikt oppstår, men det brygga seg sakte, men sikkert opp mot ein slutt og tanken på dette la ein liten dempar på resten. No er det med episodane under lupa eg ser på det slik, eg har eigentleg ingenting å utsette på serien. Spesielt etter den forlenga siste episoden tenker eg dette, denne var tung og trist som eg aldri har opplevd på tv før og er verdig for serien som heile vegen har vore god på tragediar. Med fare for å framstille meg sjølv som eit forstyrra individ blei eg liggande vaken lenge og tenke over spesielt den siste montasjen i serien.

Ingen tvil om at «Six Feet Under» er god altså. Alle sesongane er vel verdt å få med seg, sjølv om eg har hinta til synkande interesse, noko som eigentleg ikkje stemmer, når ein følger ein serie har ein for vane å enten hylle det som ligg friskast i minne eller vere nostalgikar utan like. I «Six Feet Under» skjer det så mykje over eit lengre tidsrom at det er vanskeleg å styre seg i å fundere på denne måten. Eg er mest redd eg igjen har rabla uinteressant nonsens om eit høgkvalitetsprodukt som er for omfattande for meg å skrive fornuftig om fordi eg etter kvart nye avsnitt tenker på ti nye ting eg burde nemne, men kuttar ut på grunn av lengda.

IMDb: 6.2/10 (10,901 votes)

Eg har ein innrømmelse på lager, eg har aldri sett «Grease». Sjølvsagt har eg sett klypp frå den, eg veit sånn cirka kva den handlar om og alt det der, men har aldri hatt spesielt lyst til å sjå heile. «Cry-Baby» fekk eg umiddelbart lyst til å sjå når eg blei obs på den, parodiere «Grease» og liknande som den skulle gjere. Dessutan er eg glad i musikalar, etter i mange år ha hata sjangeren som intetvitande, har eg blitt godt glad i nokre etter kvart, gode musikalar set eit ekstra gledestrykk i meg, det blir så mykje meir fres over sakene med gode songnummer.

«Cry-Baby» er på langt nær den første filmen til John Waters, men mitt første møte med filmskaparen. Og for eit møte! Kvelden eg satte meg ned med filmen var den rette, eg var innstilt på god film, litt lysten på noko ekstra enn berre ein komedie. Denne leverte frå første minutt då den opna med The Bonnie Sisters «Cry-Baby» til ein tidssettande vaksinasjonssekvens i 1950-talsånd. Her vert både musikkstilen, persongalleriet og ikkje minst humoren satt. Heilt på kanten av kva eg kan sluke, men aldri over, difor så velfungerande.

Johnny Depp spelar Wade Walker, Wade går under namnet Cry-Baby, her skal eg ikkje røpe nokon årsak, for som det meste i filmen er det vanskeleg, om ikkje umogleg å gjengi inntrykket dialogane, monologane og songstykka gir. Cry-Baby er ein skikkeleg hillbillie og harding med gjengen som følger, Drapes heiter folka hans og er forhatt av den «gode» sida i lokalsamfunnet, the Squares. Filmen er ei kjærleikshistorie av ein musikal som involverar ei jente som ikkje er så Square som dei rundt seg.

Ein klisjé er betingelsen på eit utslitt utrykk, det «Cry-Baby» gjer er at den hentar inn dungar av klisjear og pussar dei opp, forsterkar dei og lagar ein heidundrades artig film ut av det. Ingenting er nytt, men det er friskt. Pangstarten allereie under opningssekvensen blei aldri det einaste av glede i filmen, løpet blir køyrt fullt ut, eg blir like glad i karakterane som i musikken då dei aldri dør ut i stereotypane sine. Stereotype er vel også hakket negativt, det er sjølvsagt meir til karakterane enn som så.

Eg klarar ikkje gjere anna enn å skryte av dette, alt satt som støypt for min del iallfall. Depp briljerar, Amy Locane som jenta her forelska eg meg lett i. Tilogmed Kim McGuire som den urstygge Hatchet-Face var like effektfull på slutten som i starten, huff, stygg som pokker altså. Eg kan ikkje love at denne vil falle i like stor smak for alle som den gjorde for meg, men anbefalar den til nokon som har lyst på ein lett og lystig gladfilm.

Nok ein gong minnar eg på at min «9» er som andres «10». Min «10» er forbeholdt gjensyn som leverar varene like godt eller betre.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

17 episodar.

«Men in Trees› er ein av titlane som har sluppe forbi radaren min som sveipande har søkt over nye tv-seriar dei siste par åra. Tittelen har gitt meg assosiasjonar til streite drama eller teite sitcoms, då eg nyleg fekk meg til å lese eit kort samandrag bestemte eg meg likevel for å prøvedykke.

Beskrivelsen som ei blanding av «Northern Exposure» og «Sex and the City» er passande, sjølv snappa eg opp desse parallellane utan å ha komme over akkurat denne beskrivelsen, som her betyr at me får ein porsjon avsideliggande småby i Alaska med sine hyggelege lokalfigurar og forholdsrelatert New York forfattarprat. Dette burde vere underbyggande nok for påstanden om likskapane andre har trukke.

Marin (Anne Heche) er ekspert på kjærleiksforhold og forfattar av hjelpande bøker på område. Då ho er innom Elmo i Alaska på foredragsturne for den siste boka si får ho vite på telefon at forlovaden hennar har vore utru. Dårlege transportforhold gjer at ho blir verande i Elmo eit par dagar ekstra, nok til å bli glad i plassen og bli verande der endå lengre mens ho stablar kjenslelivet sitt på beina igjen. Slik blir me på linje med Marin introdusert for Elmo gradvis gjennom eit av dei mest brukte verkemidla i tv-bransjen, nemleg å sende ein ny person til ein ny plass. Det fungerar.

Tittelen «Men in Trees› gir eit bilde på kjønnsfordelinga i Elmo, prega av mannlege tømmerarbeidarar som det er. Ikkje rart Marin som kvinne blir glad i plassen som ho også ser på som inspirasjon til å skrive ei ny og anna bok enn planlagt med kunnskapane ho tillegg seg ved å konversere med «ekte» menn. Elmo er som Cicely (i «Northern Exposure») ingen ekte plass, men ei romantisering av kva ein småby i Alaska kan vere, der alle kjenner kvarandre og byen er omgitt av vill og vakker natur, her er det rom for bygdeoriginalar og jordnære karakterar som motstykke til Marin, ei kvinne som kunne ha vore henta ut frå ein av altfor mange New York-seriar om sukessfyllte kvinner. I Elmo glir ho godt inn og gir serien moglegheiter å knytte seg til småhistoriar utanom Elmo i ny og ne, ho blir å legge merke til sjølv om ho ikkje er den mest originale tv-karakteren.

«Men in Trees» er ikkje det mest originale eg har sett, det er ein alright dramaserie med ein del hyggelege karakterar, intrigar nok til å gjere meg hekta, også har den slik lun, fin humor. På utførelsen er det fleire ting å sette fingeren på, eg saknar mest ein betre innsats på klypperommet, strukturen i heilheit er standard, men hoppinga mellom dei ulike karakterane i deler av enkelte episodar heng ikkje på greip reint tidsmessig og set seg som dårleg tenkt. Av skodespelet er det ingen eg mislikar, men heller ingen som utmerkar seg som verkeleg gode, det virkar å handle mykje om utsjåande, spesielt på gjesterollane.

Det negative tenker eg lite på når eg ser serien, «Men in Trees» er ei ganske grei sak å bli hekta på, det er ein koseleg serie, om sant skal seiast, forvent berre ikkje originalitet opp til øyrene.

22 episodar.

Av dei tre sesongane «Veronica Mars» har eg lenge forsøkt komme fram til ein favoritt, utan hell. Dei er alle knakande gode, om enn forskjellige nok til at eg ikkje klarar å velje bort to til fordel for ein.

Den gongen eg fulgte med på «Veronica Mars» regelmessig ein gong i veka låg det store forventingar til sesong 2 før premieren, mordmysteriet som var den sterkaste raude tråden i første sesong var blitt avslutta, spørsmålet var om det kunne komme eit nytt mysterie, like smart og godt fletta inn i episodane. Etter eit par uklare opningsepisodar openbarte ikonmysteriet seg i form av eit alvorleg busskrasj som fekk meg til å sitte igjen med klumpen i halsen. Allereie her viste serien å ha utvikla seg i meir dramatisk og vaksen retning. Når eg no sit og reflekterar over kva eg har sett er det naturleg for meg å tillegge litt ekstra i favør av ferske erindringar, drapet på Lilly Kane som var senteret for seriens første 22 episodar i lag med andre mindre og viktige trådar, var jo vel så alvorleg, om ikkje så omfattande i folketal. Det er ikkje her det største skiljet i sesongane ligg. Vidare utover i desse 22 nye episodane vitnar me fleire mørke handlingar enn tidlegare, eg tenker på blodskalde drap og egoisme utan like.

Strukturen er som før, Veronica får stadig nye saker å løyse frå medelevar og litt kjem sjølvsagt frå farens, Keith Mars, etterforskingsbyrå. Busskrasjet er det ultimate målet som mange andre mørke historiar som står på eigne bein også bidreg til å auke detaljkunnskap rundt. Sesong 2 innheld eit hav av informasjon som krev at ein held tunga rett i munnen undervegs, denne informasjonen fører Veronica og Keith sikksakk framover, det er ikkje lett når halve byen har mørke hemmelegheiter. Samtidig har du også mindre rollefigurar som har det med å dukke opp igjen i ein eller fleire episodar etter dei fekk sitt eige problem løyst av Veronica, dette gir spesielt skulemiljøet ei ekstra djubde og framstår ikkje berre som tomme kulisser der handlinga går føre seg.

Godorda om serien er mange, balansen mellom å vere ei utfordring, stadig overraske, pirre med å gi berre ein smak av enkelte problem som seinare kan dukke opp igjen som viktig i det store bilde, nytte klassiske highschoolproblem i smart innpakking, vere alvorleg og tankevekkande, spiss på sarkasme. Eg kunne framleis, men eg vil ikkje gjenta meg sjølv for mykje frå det eg skreiv om 1. sesong.

«Veronica Mars» har det med å bruke karakterane sine som det passar seg, noko som resulterar i at enkelte blir skyvd litt i bakgrunnen når det ikkje er utvikling rundt dei. Ei samanlikning mellom dei faste på rulleteksten og kor mykje skjermtid dei får stadfestar dette, igjen er det den samla sesongen som står igjen som vinnaren, då det blir tid til å føre dei interessante historiane framover og styre serien unna den repeterande kjærestejakta i den grad mange andre ungdomsseriar dreiar seg om dette, «Veronica Mars» har dette og, det er ikkje poenget mitt. «Lost» er prakteksempelet på at for lite av kvar enkelt rollefigur kan bli frustrerande, difor blir det viktig å påpeike at «Veronica Mars» har sitt eige ensemble av kjernekarakterar som er med i større grad både på skjerm- og kjenslenivå.

Som om det var tvil her og, «Veronica Mars» er ein serie eg fullt ut anbefalar. Den gir veldig mykje tilbake for tida den brukar på å utfolde seg, mitt gjensyn med også denne sesongen bygg under bilde av serien som ettertida har vore med å forme.

Som bonus heilt på tampen vil eg nemne at Kevin Smith og Joss Whedon gjer kvar sine gjesteframsyningar i løpet av sesongen. Charisma Carpenter og Alyson Hannigan (begge frå tidl. «Buffy») gjer tilbakevendande rollar. Ja, serien er generelt stappa med synlege, verbale eller idebaserte referansar til populærkultur Rob Thomas ser ut til å sette pris på. Dette er jo spesielt gøy når ein kan snappe opp noko sjølv, og gjer gjensyn kjekkare om ein har sett noko sidan sist som kan dukke opp her.

IMDb: 6.8/10 (65,715 votes)

«AI» låg lenge an til å bli ein god film, problemet blei at den låg så lenge ann, generelt sett. Spielberg har laga ein film om eit robotbarns jakt på mors kjærleik og streifar innom eksistensielle spørsmål 101 gjennom den eventyrlege historia me er vitne til. Det som til vanleg kunne ha blitt altfor mykje av det gode, med tanke på vesle David, robotbarnet, si emne til å elske, går seg til her ettersom det er snakk om robotar. Når David er på jakt etter å bli elska har ordet «love» ein tendens til å dukke opp stadig vekk, mange verbale forsøk på definisjonen av ordet blir gitt og det sagte er ikkje nytenking.

Det som gjer «AI» til ein potensiell 8-ar, som synk på grunn av lengden, er at Spielberg har laga ein eventyrfilm med stadig framdrift som byr på mange spennande syn og tøffe futuristiske idear. Viktigare og det som gjer at eg kan like denne tross mitt kalde forhold til både «E.T.» og «Close Encounters of the Third Kind» er at det er lagt inn ein melankolsk undertone. «AI» er aldri ein gladfilm, heilt i frå første minutt er det klart at menneskeheita har påført seg sjølv ondt. Sjølv om det heller ikkje er ein deppefilm er det ei dyster stemning over alt spetakkelet som gir filmen ein ekstra dimensjon.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

Den 8. filmen om banden startar i Spania, der banden har slege seg ned som multimillionærar. Benny og Kjell klagar på varmen, medan Egon regjerar diktatorisk over millionutbyttet. Her skal det ikkje det ikkje sløsast med pengane. Når banden tek seg ein middagslur dukkar den danske rivalen «Biffen» opp, utsendt frå det multinasjonale selskapet Multiscan. Han greier å rana til seg pengane og overlet Egon til det spanske politiet.

Etter eit nytt opphald på Botsen er Egon igjen klar med ein plan. Medan han har vore i fengsel, har millionane hans vorte omsett til gullbarrar som skal fraktast med tog til Sveits. Den småfeite dansken «Biffen» er sjølvsagt mannen bak. Men Egon har nytta tida bak murane godt. Han har pugga NSB sin rutetabell, slik at han kan manøvrera gullvogna dit han vil når den tid kjem. Som vanleg har han med seg Benny og Kjell på laget, og alt går etter planen heilt til dei skal lasta om gullbarrane frå panservogna til ein heller skrøpeleg lastebil Benny har kjøpt. Når alle gullbarrane er frakta over i lastebilen, skal stakkars Kjell hoppa over i lastebilen. Dessverre knekk heile lastebilen saman, så banden kjem ingen veg. Som vanleg kjeftar og smeller Egon på sine udugelege kompanjongar. Sjølv seier Benny at ein ikkje kan forventa all verdas lastebil for «en påsa med femtiøringer». Bak lurer rivalen Biffen, som har tenkt å ta seg av Egon på sin måte.

Etter litt om og men er banden klar igjen til å få tak i gullbarrane. Egon har planen klar. Denne gongen får dei med seg ein litt meir skikkeleg Dynamitt-Harry, og dette blir deira siste sjanse til å få fatt i gullvogna. Nye artige situasjonar oppstår, og med «Biffen» i nærleiken er det ingenting som er avgjort.

Dette er ein av dei mest morosame filmane i serien, mykje grunna eit godt manus og fleire artige situasjonar med banden i sentrum. Sjølv er eg ein stor fan av den danske rivalen «Biffen», spelt av Ove Verner Hansen. Filmserien trengde verkeleg ein slik karakterer, som kan kan verka både truande og morosam på ein gong. Kan ikkje sjå nokon norske skodespelarar som kunne ha spelt denne rolla på ein like god måte som Ove Verner Hansen. Flott at regissør Bohwim fekk med seg denne dansken i dei norske filmane og. Han har forøvrig spelt i flest Olsenbandenfilmar til saman, 16 i alt.

Dette er også den første filmen der Øivind Blunck medverkar som Holm, assistenten til Hermansen. Samspelet desse to imellom er glimrande. Medan Holm lever av jobben sin og alltid vil få ting gjort, er Hermansen meir og meir lei jobben sin og likar heller å utnytta arbeidstida si med sine eigne interesser. Sverre Wilberg er som alltid glimrande som Hermansen, og kjem med mange fulltreffarar etter ei lang fartstid som kriminalbetjent, m.a. : «Viss du absolutt skal oppklare forbrytelser Holm, så må du gjøre det på fritiden». Mange andre fulltreffarar er det også banden imellom, mellom anna får Kjell høyra det etter sitt uheldige hopp i lastebilen; «Av alle deigklumper er du den største (Egon)», «Du må ikke ta ta det så tungt (Benny)».

Kort oppsummert ein av dei aller beste filmane i serien, med introduksjonen av Ove Verner Hansen og Øivind Blunck som to viktige årsaker, i tillegg til eit opplagt og godt manus skrive av danskane Balling og Bahs. Det kan også nemnast at denne og resten av filmane i serien gir oss eit godt og interessant bilete av korleis Oslo såg ut på 1970-og 80-talet.

Vurdering: 8 av 10.

M*A*S*H: 4077th Mobile Army Surgical Hospital
Lokalitet: Uijeongbu, Sør-Korea
Tid: Koreakrigen (1950-53)

Captain Benjamin Franklin «Hawkeye» Pierce (Alan Alda)

Seriens midtpunkt, eksellent lege som lik resten av gruppa er i Sør-Korea mot sin vilje. Har ein tendens til å bruke sarkasme og gi slengkommentarar i ytterst alvorlege situasjonar. Dissing av overordna og legekollega Burns i operasjonsrommet er ved sidan av martinidrikking det som tek opp brorparten av tida hans. Veit likevel kor grensa går og kan vere seriøs når det trengs, noko som er med på å gi karakterdjubde.

Captain John Francis Xavier «Trapper» McIntyre (Wayne Rogers)

Hawkeye sin teltkamerat og sidekick i serien mellom 1. og 3. sesong er den like munnrappe Trapper, som også er like glad i å plage Burns og drikke martini. Trapper har kone og barn heime i statane, noko som ikkje hindrar han i å vere på vift med sjukepleiarane, men han leverar kanskje oftare si alvorlege side av seg i serien og framstår som mindre grensesprengande enn Hawkeye, sjølv om forskjellen sjeldan er den største.

Lt. Colonel Henry Braymore Blake (McLean Stevenson)

Eit anna karakter som også forsvinn etter 3. sesong er sjefen i 4077. Som dei to førre er han lege, glad i drikking, barskåpet hans i offisersteltet tek sin plass. Blake er eit slags midtpunkt mellom Burns og Hawkeye, han likar ikkje papirarbeid, militære eller ansvaret sitt, og prøver stadig unngå Burns omfattande militærdisiplinering som truar den overordna offisersrolla hans, samtidig som han i blant er nødt til å vise seg som sjefen han er. Samspelet med «Radar», dette kjem eg tilbake til straks, byr på nokon av dei mest fornøyelege episodane hans.

Corporal Walter Eugene «Radar» O’Reilly (Gary Burghoff)

Gary Burghoff spela også Radar i filmen serien bygger på. Han er ein liten person som trekk i trådane då han har meir kontroll over leiren enn hans overordna, Blake. Nesten kvar gong Blake er i ferd med å stille eit spørsmål er Radar samtidig i ferd med å svare på det. Han har også usannsynleg stor apetitt til å vere så liten, er veldig blyg ovafor kvinner, er glad i dyr, naiv og enkel for Hawkeye å manipulere. Serien kunne umogleg ha vore den same utan Radar.

Major Franklin Delano Marion Burns (Larry Linville)

Burns er ein karakter som er meint å mislikast, Hawkeye og Trapper rakkar alltid ned på han, fordi Burns alltid blir sur. Han er som ein liten unge, pliktoppfyllande og litt pinglete. Han er også den verste legen i staben, mest på grunn av usikkerheita si som følger av nedrakkinga frå Hawkeye. Han er også ein av få som er stolt av å vere i militære og sender velvillig dagspengane sine tilbake i krigsfond. Burns er med andre ord ei viktig rolle for «M*A*S*H» han og, både på grunn av grinebitinga si og det skjulte kjærleiksforholdet til «Hot Lips»

Major Margaret J. «Hot Lips» Houlihan (Loretta Swit)

Hot Lips er sjukepleiar og står på Burns si side i dei fleste disputar mot Hawkeye. Ho kan gå langt når det gjeld å forlange militær rettferdigheit og byr sånn sett på større truslar enn Burns åleine, difor har ho mykje å sei når han og Hawkeye er midt i ein krangel, når ho gjerne avgjer disputen med å skifte til Hawkeyes side til slutt. Som ei av få kvinner i militære er ho ofte utsatt for grove peik, men skaparane av serien har vore så gode at ho i fleirtalstilfelle endar opp med fortent respekt. Ho har eit meir reflektert syn på saker, men blir i blant blinda litt av kjenslene sine og den patriotiske tankegongen sin.

Klinger og Father Mulcahy har dukka opp litt no og då hittil og blir etter kvart faste i «M*A*S*H»-crewet, i lag med Potter og Hunnicut som dukkar opp i fjerde sesong. Eg avstår å nemne desse meir her, men kjem nok tilbake til desse og dei ulike miljøa som «The Swamp» og «O.R.» seinare.

Kategorien «skjult film» har eg holdt stille, i bloggsamanheng er den unødvendig, ettersom filminnlegga eg puttar der ikkje blir vist på framsida eller innheld særleg, om noko, tekst. Så har det seg sånn at eg synst det er greitt å legge inn alle filmane eg ser, også etter at eg slutta skrive om alle.

«Skjult film»-kategorien har fått ein widget på framsida under kommentarane i sidekolonna frå og med i dag av. Den ser ut som på bilde til høgre, eg vil berre informere om at den er der.

Avslutningsvis, eg vil sjølvsagt vurdere tilbakemeldingar på slike innlegg enkeltvis, men innrømmer herved at eg får ekstra glede av å skrive om filmar eg veit andre set ekstra pris på.