Eit gjensyn denne kvelden med ein av dei verkeleg gode filmane frå slutten av 1990-talet. Frå manus av Ben Affleck og Matt Damon har Gus Van Sant kokt i hop eit knakande godt drama der Matt Damon og Robin Williams briljerar i dei to viktigaste rollane, første som geni og andremann som psykolog. Kombinasjonen av Danny Elfman og Elliott Smith på lydsporet gjer dessutan opplevinga hakket sterkare.
Will Hunting (Damon) er vaktmeistar på MIT universitetet i Boston og driv elles dank med vennene sine, spelt av bl.a. brødreparet Ben og Casey Affleck. Ein av desse dagane då dei cruisar rundt i sør-delane av byen, også kjent som områda der arbeidarklassen held til, treff dei på gammalt bekjentskap. Lang historie kort, Will endar opp i fengsel. MEN, geni som han er har han før dette løyst eit matematisk problem på tavla i gongen ved MIT der han vaskar golvet om kveldane, professoren som var ansvarleg for matten reddar Will frå fengselsstraff i byte mot at han møter på universitetet ein gong i veka og går til psykolog.
Greia her er, som bråket har etablert, at Will ikkje er ein lett person å ha med å gjere. Møta med psykologen, spelt av Robin Williams, er blant filmens beste sider, men dei kunne ikkje blitt det forutan alle dei mange forteljingane og skildringane rundt miljøet Will ferdast i og oppførselen hans rundt menneske, dette er med på å skape grunnlag til det som skal avdekkast i større grad på psykologens kontor. Utan å bli til ei lang tidtrøyte klarar Gus Van Sant å gjere den heller kvardagslege tonen i manuset til ein film der ting går sin gong med mindre, men nok driv til å gi den framdrifta som trengs.
Eit par småting kan verke forhasta samanlikna med andre, geniet Will Hunting kan verke mindre truverdig for enkelte, eg stussa på det i fem minuttar sjølv, som var grunnen til at eg nemnte det no. Eg har likevel ingen problem med å komme forbi desse småtinga, for det som er greia er at «Good Will Hunting» har, for meg, den perfekte blandinga av det rette miljøet, dei rette karakterane og den rette historia. «Finding Forrester» som var Gus Van Sants andre film etter «Good Will Hunting» har mykje dei same grunnprinsippa som denne og er også ein god film, men her går eg regelrett inn i filmen når eg ser den og tenker ikkje over at Will er Matt Damon og psykologen er Robin Williams. Å bli trukke inn i så stor grad som her er det berre dei beste filmane som får til.
Andre del, «An Evening with Kevin Smith 2: Evening Harder», er stort sett same opplegget som første filmen, berre ikkje samansett av mange ulike framtredenar. Her har du del 1 frÃ¥ Toronto og del 2 frÃ¥ London. Han gjentek ikkje seg sjølv og held det nesten like bra gÃ¥ande som i den førre videoen. Alt i alt er ikkje det sÃ¥ mykje interessant her som i den førre, utan at eg kjem til punktet der eg kjedar meg heller. Det er framleis gøy, og det held seg sikkert bra gjennom den tredje slike samlinga som kjem snart, «Kevin Smith: Sold Out». Noko som var med pÃ¥ Ã¥ gi denne boksen ein anna dimensjon er at kona til Kevin Smith, ei dame ved namn Jennifer Schwalbach Smith som har vore med i mindre rollar i bÃ¥de «Clerks II» og «Jay and Silent Bob Strike Back», er tilstades blant publikum under Toronto-besøket, og mora til Kevin Smith er tilstades i London — som blir ganske drøyt nÃ¥r han bannar og steiker og snakkar om intime detaljar frÃ¥ privatlivet sitt i sÃ¥ stor grad som han i blant gjer. Tolk meg ikkje feil, det er ikkje tull desse videoane, dei er berre ein uhøgtidleg tone i forhold til det f.eks. Woody Allen ville ha holdt.
Første del, «An Evening with Kevin Smith», kom i 2002 og er samansett av materiale samla frå 5-6 ulike college som Smith besøkte, der han i høgtidleg tone svarar publikum på seriøse, mindre seriøse og useriøse spørsmål. Dei som kjenner filmane til Kevin Smith veit at det blir mykje banning og vulgært snakk i mannens nærver, og i løpet av denne videoen blir det så absolutt stadfesta. Dette betyr ikkje at det berre er kødd med opplegget, han har ein haug med gode, morosame og interessante historiar og opplysningar å komme med, desse tenar på at han ikkje legg lokk på noko som helst i forteljingane sine. Av nemneverdige bitar som går an å gjenfortelje ideen rundt er då han i detalj fortel korleis han møtte kona si og hadde sex med ho første gong, korleis penisen hans under «gnikkinga» før dei tok av seg kleda skrapa opp på innsida av glidelåsen, men han likevel gjekk for samleie, sjølv om det etterkvart føltes som å putte pikken i batterisyre. Ein anna historie er når han brukar 10-15 minuttar på å fortelje om møtet sitt med artisten Prince som ein av dei sjukaste personane han har møtt.
For å begrunne innleiinga mi om kvifor dette ikkje er noko «guilty pleasure» treng eg ikkje går lengre enn til å nemne Jack Nicholson, ein film med denne karen er bra nok grunn til at kven som helst kan sjå den utan å føle seg «skuldig». Vidare er dette ein film om karakteren til Nicholson, ein gammal, einsam misantrop av ein forfattar med mange rare hygieniske, overtruiske og psykiske problem. Ev. romantikk kjem ikkje før i 2. eller 3. rekke, då dette er komedie om ein periode i livet til Melvin, misantropen, er ting forandrar seg for han. Dette skjer gradvis samtidig som «As Good as It Gets» heile vegen klarar å behalde det som gjer Melvin til ein interessant karakter. Det er vanskeleg å finne ei meir spesifikk beskrivelse av denne filmen, den er spiss, tilbyr mengder av god latter, utruleg bra dialog, godt skodespel, fint driv. Det er så og sei ein ultimat godfilm som også bringe fram ei lita tåre her og der, må eg innrømme. Ei varm anbefaling. Nicholson i toppklasse!
Sidan eg likte «You’ve Got Mail» var det ingen veg utanom denne, som ogsÃ¥ er med Tom Hanks og Meg Ryan, samt regissert av Nora Ephron. Denne filmen er krydra av referansar til eldre filmar, først og fremst «An Affair to Remember» og omfattar geografisk avstand først og fremst. Hovudrollane har knapp interaksjon, sÃ¥ oppbygginga er ei kryssklypping av austkyst mot vestkyst, Baltimore mot Seattle. Hanks har ikkje fullt sÃ¥ mykje karakter som i sine beste filmar, men Ryan gjer seg utruleg godt pÃ¥ skjermen her. Det er mest vekt pÃ¥ drama og romantikk, sÃ¥ nokon skikkeleg gladfilm er det ikkje, utan at eg ser grunn til Ã¥ trekke pÃ¥ det. At den er ganske sÃ¥ dialogprega, med god dialog, er styrken i denne sÃ¥ vel som den var i «You’ve Got Mail», sÃ¥ eg fann den ganske likandes.
Lat oss ta rollebestninga først, den seier mykje: Her har me Julia Roberts og Hugh Grant, sjangeren er romantisk komedie og me befinn oss endÃ¥ pÃ¥ 90-talet. Allereie her vil mange stoppe opp, rygge litt tilbake, før dei snur seg og spring vekk — eg var lenge blant desse, men for nokre dagar sidan fekk eg likevel lyst til Ã¥ sjÃ¥ filmen. Før mislikte eg bÃ¥de Roberts og Grant, over dei siste par Ã¥ra har eg derimot sett begge gjort gode nok rollar, og sÃ¥g ingen grunn til Ã¥ styre unna «Notting Hill».
«Iron Man» opna blockbustersesongen, men det ser ut til at «Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull» (heretter «Indy 4») er den første det er interesse for pÃ¥ skrytenivÃ¥, for det første er det ein oppfølger, for det andre er det Indiana Jones, for det tredje er det ein film folk aldri trudde ville komme før Lucas og Spielberg overraska folk med planane — dette igjen gjer det til ein film som pÃ¥ mange mÃ¥ter MÃ… sjÃ¥ast, føler mange. Sjølvsagt har eg ingenting Ã¥ begrunne utsegnet mitt med, sÃ¥ la oss berre godta dette for denne gong.
I «Charlie Wilson’s War» følger me kongressmannen Charles Wilson frÃ¥ Texas frÃ¥ den behagelege rollen som «ja-stemmar» i nasjonalpolitikken til engasjert kommunistforkjempar via indirekte krig ved Ã¥ gi midlar til afghanske fredsforkjemparar som ligg i strid med Sovjetunioen.