Ein aldri så liten samlepost med vekas audiovisuelle variasjonar, i foretrukke rekkefølge.

High Fidelity (2008, Stephen Frears)

John Cusack har dametrøbbel i denne musikksentrerte filmen som også innheld Jack Black og Iben Hjejle. Første først, John Cusack har eg sansen for, bortsett frå nokre mindre gode filmar innimellom kan han verkeleg leve seg godt inn i rollane som krev eit ekstra dose menneske til seg. I «High Fidelity» må han spele platebutikkeigaren som stadig møter veggen i forholda til andre kvinner. Mange av kjenslene blir uttrykkte i form av topp 5-lister tilknytta musikk og at det heile dreiar seg rundt musikk i så stor grad som det gjer er med på å gi filmen det nødvendige ekstra rundt karakterane som skal til for å skape god stemning.

Dessutan, Jack Black gjer ein av dei beste rollane sine, Iben Hjejle er akkurat passe diffus til å bli mystisk til å bli interessant. Og soundtracket kjøpte eg for mange, mange år sidan… for dette var tredje gong eg såg filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

You’ve Got Mail (1998, Nora Ephron)

Tom Hanks og Meg Ryan i fine «Du har fått epost» aka «You’ve Got Mail». Sjekka denne ut på bakgrunn av at det er ein adapsjon av «The Shop Around the Corner», som den andre fine filmen med James Stewart også er.

Kva skal eg sei? Var litt skeptisk til om dette holdt som rom-com i 2 timar, men må sei meg fornøgd med filmen i ettertid. Den ber godfølelsen store deler igjennom, har mange lyse, lune, humoristiske augeblikk og treff i blant godt med småtriste episodar. Meg Ryan er flink til å hente ut «noko ekte» i desse episodane og tilfører filmen mykje, Tom Hanks funka også.

Det som er sikkert er at eg koste meg, fekk lyst til å hente fram igjen andre 90-tals rom-coms. Difor «High Fidelity» i toppen av innlegget.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Blindpassasjer miniserie (1978, Stein-Roger Bull)

Norsk miniserie frå 1978, sci-fi, NRK-produsert, av Jon Bing og Tor Åge Bringsværd, med Bjørn Floberg og Henny Moan, blant anna. Dette er ein både-og serie, den er både god og dårleg. God fordi det er eit potensiale i det meste, dårleg fordi det er halvt utført. Skodespelet er stivt som i norsk fjernsynsteater, dialogen er i overkant enkel og speglar tydeleg eit syn Bing og Brinsværd må ha hatt på publikum som dumme, dumme utan moglegheiter til å sjølv trekke parallellar og sjå løysingar. Men eg kjem ikkje frå at dette er eit ørliten bit spennande i blant, morsomt, har mange gode idear og like gjerne kunne ha vore ein film som ein miniserie. I blant inntilsittande romtrikot og bonderobotar er det eit snev av god historie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Chocolate (2008, Prachya Pinkaew)

Historien fungerar dårleg her, slossinga på si side er festlege saker og gjer det til god underholdning. Samanlikna med Pinkaews Ong-Bak og Tom Yum Goong er det derimot labert, sjølv om historiane der heller ikkje var all verden.

Eg har vanskeleg for å anbefale denne, hadde det ikkje vore for Pinkaew hadde eg nok glatt latt den gå forbi i stillheit, men igjen er det slossing då, som gjer at eg flyttar denne opp frå midt på treet til ein 6-ar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

20 episodar.

14 episodar.

User Rating: 7.6/10 (250 votes)

Ricky Gervais, mest kjent for britiske «The Office», driv også på med standup. Dette er den tredje runden med nytt materiale som har funne vegen ut på video. No har eg ikkje sett dei tidlegare, så kor vidt materiale her når opp eller toppar det eldre forblir uvisst for min del.

For å ta det gode først, Gervais er flink til å komme med grove slengkommentarar som blir morsomme fordi han ikkje held tilbake den spøkefulle tonen. Han legg også ein del opplysningar inn i vitsane sine og gjer det heile personleg på ein truverdig måte ved at han brukar seg sjølv som kjendis i senter for ulike begivenheitar. Fyren er smart, men tonar det ned fordi han ser litt slask ut. Når han kjem med treffande poeng blir det naturleg morsomt og han unngår den kunstige varianten som nokre tyr til, der dei tydeleg prøver å vere morosame.

Men Gervais fell likevel ikkje heilt i smak, mange av vitsane er eviglange og har ikkje gode poeng til å vege opp for tidsbruken, dessutan bør dei små anekdotane i seg sjølv vere morsomme for å gi det ultimate standupshowet, det er ikkje berre poenget som er bra. At showet er veldig britisk er vel ingenting å klage på, så sant du ikkje er norsk og går glipp av halve moroa ved at han snakkar om folk du ikkje har peiling på. At eg ikkje får dette med meg er på sett og vis min eigen feil som ikkje har satt meg inn i miljøet, men eg synst det er ein valid grunn til å trekke ned på.

Alt i alt byr dette på nok moro til å halde det gåande, eg blei litt skuffa etter å ha hatt generelt gode erfaringar med standup siste par åra, då eg har sett namn som Jimmy Carr, Sarah Silverman og Pablo Francisco. Har du veldig sansen for Ricky Gervais tvilar eg på Live-DVDane er bortkasta tid, her fall det ikkje meir enn sånn passe i smak.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Unødvendig kanskje, å ha «Scrubs» heilt åleine i eit sesongavslutningsinnlegg, men ettersom eg ikkje ønsker å skrive altfor mykje om dei andre seriane eg har fulgt med på så startar eg i mai i år, som i mai i fjor, sesongsavslutningsinnlegga mine.

Scrubs sesong 7

«Scrubs» sin sjuande sesong blei skuffande kort, eg og sikkert mange andre såg fram til ein solid runde med sjukehuskomedien då dei i motsetning til sesongen før faktisk starta opp så tidleg som i oktober. Så kom streiken, tv-nettverket som var usikker nok frå før vingla endå meir og det var stor skepsis til om dei ferdiglaga episoden ville komme til å bli sendt. Heldigvis blei dei det, men elleve episodar er ikkje stort! No går rykta på høgt nivå at ABC har kjøpt opp serien og vil sende den frå hausten av, så det lovar bra for Braff og gjengen.

Om episodane er det ikkje all verden å seie, eg har sett betre i «Scrubs»-samanheng, men serien er fortsatt morsom, sjølv om den nok har mista litt av sjarmen frå dei yngre dagane. På ei anna side kan ein såleis sjå ei utvikling i seriens karakterar og nivået i deira seriøsitet. Dette betyr ikkje at J.D. og Turk styrer unna barnslegeheitane, dei er det endå nok av. Grunnen til at eg ikkje er heilt med er at episodane heng litt lausare saman, som igjen får meg til å vurdere morsomheitane med eit skarpare sinn. (Eg har det med å smelte litt når det gjeld alvorleg drama).

(IMDb)

Den 9. filmen om Olsenbanden vart laga i 1978 og er ein av dei store publikumsfavorittane i serien. Dette er også den filmen, saman med «Olsenbanden for full musikk», som tek flest scener frå den danske filmen og limer rett inn i den norske. To av dei danske skodespelarane som er med er til og med dubba, det gjeld Bjørn Watt-Boolsen (Smith-Nilsen) og Karl Stegger (Vaktsjef i Verdensbanken). Ove Verner Hansen (Biffen) er med i denne filmen også, han er heldigvis ikkje dubba.

Denne gongen handlar det om ein korrupt diplomat, som på ulovleg vis har erverva seg 10 millionar dollar på sal av subsidiert fjellsmør til utlandet. Desse pengane skal vaskast reine i den norske avdelinga av Verdensbanken. Egon håpar å få tak pengane før dei kjem dit, men har ikkje rekna med Dynamitt-Harry. Han har vore i USA, og med underverda si hjelp har han gått omskuleringskurs og vorten forvandla til Data-Harry. Han veit no alt om datamaskiner og ny teknologi, og meiner at stetoskop og gummihanskar ikkje trengs for å gjennomføre eit kupp. Data-Harry har greidd å overtala Benny og Kjell til å verta med på laget hans, og dei er begge svært så engasjerte. Men då Egon set ein spikar oppi pluginntaket på datamaskina går heile datasystemet i stå, og Data-Harry vert rasande på bandemedlemmane og jagar dei på dør.

Dermed har Egon fått Benny og Kjell tilbake på laget sitt, og saman gjennomfører dei ein genial plan som gjer eit dei får tak i pengane. Så enkelt skal det derimot ikkje vera. Mester Hansen (Henki Kolstad) og Biffen vert sett på sporet av Egon og pengekofferten, og greier å ta pengekofferten ifrå han. Egon må då koma med ein ny plan for å få tak i pengane igjen. Pengane er no hamna i Verdensbanken, der dei skal vaskast reine. Ifølgje Egon er det ei overkommeleg sak, for det er ingen som veit kor lett det eigentleg er å bryta seg ut av Verdensbanken, når ein først har fått låst seg inn i banken om kvelden. Han får overtalt Data-Harry til å verta med. Datakunnskapane hans kjem godt med når dei skal bryta låsen og koma seg ut av Verdensbanken. I bakgrunnen lurer Mester Hansen og Biffen, dei har ikkje tenkt å gi seg utan kamp.

Sjølv om ein merker litt slitasje på skodespelarane og Olsenbanden-handlinga, er dette framleis Olsenbandenfilm av god klasse. Den første halvtimen er ikkje særleg mykje å skryta av, det vert mykje prat og krangling, heller lite handling. Så tek det seg opp, og me får Olsenbanden etter kjent mønster. Harald Heide-Steen Jr. gjer som vanleg ein god jobb, sjølv om det er som Dynamitt-Harry ein best kjenner han i desse filmane. Samspelet mellom Henki Kolstad og Ove Verner Hansen er også svært bra. Mester Hansen er på ein måte ein Egon ovanfor Biffen, der det er han som kjem med planane og ideane, og Biffen er den feite dansken som berre har å gjera som sjefen seier. Skulle gjerne sett dei to i samspel i seinare filmar også.

Eg må også ta med dei heftige bilforfølgingsscenene mot slutten av filmen, som er gjort på ein professjonell og artig måte. Olsenbanden og bilscener heng verkeleg saman, i denne filmen tok ein det fullt ut. Så får det berre vera at ein har «stelt» frå den danske filmen her også. Å vurdera denne filmen opp mot dei andre i serien er ikkje enkelt. Det er i grunn lite som skil denne filmen mot film nr. 6-8 i serien når det gjeld humor og filmkvaliet, dei følgjer alle eit mønster utan at filmane vert altfor forutsigbare. Og så er det jo artig å sjå att gode skodespelarar som gir alt i både hovud- og biroller. Det er såpass mange artige scener og dialogar i denne filmen, noko som gjer at den vert svært høgt verdsatt av meg.  

Vurdering: 8 av 10   

User Rating: 6.9/10 (458 votes)

Bill er ein tapar. Han er småfeit, har ei kone som er utru og ein sjef som ser skikkeleg ned på han, dessutan er sjefen hans svigerfaren.

Aaron Eckhart spelar Bill som i tillegg til å vere ein tapar er ein kjedeleg person, dette er ikkje handtert på aller beste måte gjennom manuset og filmen blir småkjedeleg på grunn av dette. Då filmen startar blir det dårleg forklart kva den skal handle om det er diffust kva type film det er. Etter ti minuttar tok eg det innover meg at dette ikkje kom til å handle om noko spesielt anna enn Bill og hans seige situasjon, og prøvde heller å ta inn dei små komiske augeblikka som i blant dukka opp.

Komedien reddar «Bill» frå å bli ein dårleg film, men det er ikkje nok til å trekke den over på godsida av skalaen. Her virkar det som alle går på automatgir. Kjente personar er det nok av, hadde dei berre bidrege med noko ekstra hadde det vore bra, men ingenting tilseier at dette skal bli betre enn middels.

Veldig lett underholdning i form av litt komedie her og der og drama som ikkje fungerar så godt passar seg som oppsummering. Eg kan ikkje anbefale «Bill» på nokon måte, ikkje for dei som berre er ute etter enkel kveldsunderholdning heller. Men på ei anna side er det lite som er mykje dårlegare enn middels.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

11 episodar.

User Rating: 6.3/10 (3,501 votes)

Etter å ha blitt kjent med Noam Baumbach som filmskapar gjennom «The Squid and the Whale» tilbake i 2006 var det knytt forventingar til den nye filmen hans som gjekk an å anskaffe på DVD (sone 1) allereie i i februar. No når kjem på kino her til lands gjer eg det som eg hoppa over i februar og skriv litt omkring den.

I hovudrollen som Margot har me Nicole Kidman, som i starten av filmen kjem til huset på øya der søstra held til med den noko spesielle ektemannen sin, spelt av Jack Black. Søstra (Jennifer Jason Leigh) og Margot har ikkje det beste søskenforholdet, samtidig som dei har andre personlege problem å stri med. Baumbach viste at kunne gjere dysfunksjonell familie til film med «The Squid and the Whale» (og har også bidrege i stor grad til manuset på Wes Andersons «The Life Aquatic with Steve Zissou» som på sitt vis handlar om familie), og prøver seg igjen her. Stjernene er på plass og det meste ser bra ut på papiret.

Så har det seg sånn at «Margot at the Wedding» blir litt enkel og behandlar temaet sitt for forsiktig, humoren som eg forventa gjorde sjeldan meir enn å småboble, sjølv om filmen har sine flotte augeblikk både her og i dramaet legg den seg nærmare den anonyme middelvegen enn å trå til med sporsettande episodar - kjenslemessig. Eg mislikte ingenting ved filmen, det er ikkje problemet, problemet er enkelt og greitt at dette blir for forsiktig og det skjer for lite i lengden.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Filmantropforumet har eksistert i nokre år, om enn under forskjellige namn så med same hovudfokus, film.

For å bli medlem og skrive innlegg på forumet er det absolutt ingen krav, men ein bør like film. Det betyr ikkje at ein må like «sær film» eller sjå 500 filmar i året. Fleire av dei allereie eksisterande medlemmane ser til tider relativt lite film, men forumet dreiar seg også om tv-seriar, musikk, tv-spel, m.m.

Det vesle miljøet er opent for ferskt blod heile tida, du kan ha dine eigne meiningar og må vite at forumet set pris på dette. :) Eg oppfordrar folk å bruke forumet.