(IMDb)

Den tiande filmen om banden og den siste frå 70-talet. Frå 1969-1979 vart det laga ein Olsenbanden-film kvart år (med unnatak av 1971). Dette er ein av dei betre filmane i serien, men den har dessverre ikkje fått så mykje omtale som nokre av dei føregåande filmane.

Ein tidlegare høgt betrudd tenar i Oljedirektoratet, no finansmeglar, Brock-Larsen (Arne Aas) vil ha tak i ein mikrofilm som inneheld opplysningar om nye oljeførekomstar i Nordsjøen. Desse vil han selja vidare til eit tysk storkonsern for 100 millionar tysk mark. Egon Olsen skal gjennom sin kontakt få 10 % av denne summen. Banden bryt seg inn hjå Oljedirektoratet og får tak i filmen. Alt ser perfekt ut for banden, heilt til Egon overleverar filmen til Brock-Larsen sjølv. Brock-Larsen meinar at Egon veit for mykje, og er lite lysten på at Egon og banden hans skal få sine delar av salsummen. Han får sin kompanjong, Roy (Lasse Kolstad), til å ta seg av Egon. Han prøver å gassa han i hel, men heldigvis kjem Benny og Kjell og reddar bandeleiaren sin.

Egon må no koma på nye påfunn for å få tak i mikrofilmen og pengane. Han har ikkje tenkt å gi seg utan kamp med ein slu finansmeglar. Som ikkje det var nok har også politiet fått kjennskap til saka. Dei hentar Hermansen frå stallen han har jobba sidan sist. Politileiinga meiner han er den einaste som kan hamla opp med banden. Dermed er Hermansen på sporet av favotittbytttet sitt, Olsenbanden, nok ein gong.

Etter 10 år med mykje av dei same skodespelarane og med Knut Bohwim som regissør i 8 av filmane, skulle ein tru det var ein viss slitasje i Olsenbandenhandlinga. Men med rutinerte og profesjonelle skodespelarar i 50-60 åra leverer gjengen nok ein gong varene. Det er ein rekkje artige scener i denne filmen, m.a. med ein sint mann med helsetrøye (Willie Hoel si siste rolle i Olsenbanden-filmane, sjå her) og scener med ein Harald Heide-Steen Jr. i storform. Artig å sjå kor stadig mindre motivert kriminalbetjent Hermansen (Sverre Wilberg) er til utføra politiarbeidet sitt. Han likar betre å fortelja om interessa si for fisking til sin kollega Holm (Øivind Blunck) enn å oppklara saka. Kan likevel seia at han denne gongen på ein eller annan måte lukkast for første (og einaste ?) gong, utan å røpa for mykje.

Filmen har sine svake sider også, m.a. er scenene på toppen av SAS-hotellet vel langdryge, i tillegg til at det er vel usannsynleg at fleire politimenn ikkje greier å ta igjen ein løpande Egon i slutten av 50-åra. Manuset, skrive av Sverre Holm og Øyvind Thorsen, er derimot friskt og byr på fleire godbitar. Musikken av danske Bent Fabricius-Bjerre passar glimrande til denne typen film, og gjer sitt til at filmen held seg godt sjøv om den er nesten 30 år gamal. Filmkritikarane var forøvrig meir positive enn vanleg til Olsenbandenfilmane, og begrunna det med m.a. eit godt og opplagt manus. Mi vurdering er at dette er blant dei 5 beste Olsenbanden-filmane, så skal du sjå ein Olsenbanden-film er denne filmen eit godt val.

Vurdering: 8 av 10

User Rating: 7.6/10 (13,241 votes)

Då eg skulle sjå «In the Valley of Elah» på kino tidlegare denne månaden hadde eg ingen forventingar eller tankar til kva den skulle vere. Den faktiske grunnen til at kinobesøket fall på akkurat denne filmen var at ingen av dei andre filmane freista. Men kva gjorde det når Paul Haggis skulle stige opp i så måte frå holet han grov seg sjølv ned i med «Crash» i 2004.

I det som er ein av to filmar i det som må vere Tommy Lee Jones sine betre år, den andre var «No Country for Old Men», er det ei forsvinningssak som involverar Jones rollekarakter Hank Deerfields son som står i sentrum. Sonen er i militæret og har akkurat komme heim frå Irak då han brått blir borte, noko som resulterar i at Hank får ein telefon om at sonen mest sannsynleg har teke tjuvperm og må melde seg snarast. Når sonen ikkje let seg spore vel Hank å ta saka i eigne hender og spore han opp, som tidlegare yrkesmilitære sjølv har han eit blikk som vitnar om at han er klar for å møte sannheita uansett kva den skulle vere.

Det som skjer vidare er vanskeleg å forklare i detalj utan å røpe filmen, og utan detaljfokus er det vanskeleg å forklare kvifor dette er ein så knallsterk film som det er. «In the Valley of Elah» er gjennomført med stødig hand, etterforskinga som blir gjort er lagt opp slik at den er interessant heile vegen, Tommy Lee Jones er ytterst perfekt i hovudrolla og har også med seg stødige motspelarar som verken trekk ned eller stel fokus. Dette smakar heller ikkje som anti-militær propaganda, då det med dei ulike karakterane er ulike sider av militære me møter. Tross motviljen Hank Deerfields møter i mange av brikkene som skal føre han vidare er han sjølv eks-militære og smittar forståelsen sin over på publikum til ei viss grad, balansen er nøyaktig og det er også ein underliggande frustrasjon på plass som kjem fram i augene hans i blant.

Måten filmen seier så utruleg mykje på utan å ta for sterke standpunkt, rote det til eller køyre seg fast på eit spesifikk punkt gjer at dette aldri blir nokon kjedeleg film på dei 2 timane den varer. Den er eigentleg eit veldig godt eksempel på korleis fleire filmar skulle ha vore laga, for det er ingenting som tilseier at ei forsvinningssak er det mest originale plottet, men når det er gjennomført på denne måten er det lite å halde i mot den på.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

25 episodar.

Nok ein sesong av «That ’70s Show» har gått unna som berre pokker, dette er ein av dei ultimate seriane av typen der ein hoppar på neste episode med ein gong, grunna kort lengde på cirka tjue minuttar og slag i slag med ting som skjer i kvar episode.

Med denne tredje sesongen er serien på veg opp på sitt toppnivå, eg hugsar eg lot meg underhalde som best av den fjerde og kanskje den femte sesongen før kurva peika nedover igjen. Det er ei hårfin linje som skil desse episodane frå tidlegare, produksjonen virka hakket meir profesjonell og ikkje minst påkosta, då med tanke på fleire opphaldsplassar for ungdommane. Dei ulike karakterane har satt seg meir som individ framfor å berre vere den faste gruppa.

Tid har alltid vore vanskeleg i «That ’70s Show», då serien starta var året i handlinga 1976, og sjølv om kvar sesong hadde sine spesialar for jul, nyttår, halloween, o.l., så avslutta den åttande sesongen på nyttårsaftan 1979. Men for å oversjå slike detaljar er det klart at skaparane av serien har gitt Eric, Fez og resten av gjengen det som skulle tilsei at dei var blitt litt eldre, utan å ta i frå serien alt av barnsleg humor. Takk for det, denne enkle humoren er på mange måtar kjerna i serien ved sidan av at den, som tittelen står for, hentar fritt med inspirasjon på alle område frå 1970-talet. Her ligg jo sjarmen.

Sesong 3 viser ei god utvikling mot ein serie som skal bli betre.

User Rating: 8.1/10 (56,091 votes)

Den har blitt kalla prototypen på blockbusterfilm, stod ubeseira på Oscarfronten med 8 belønningar i 20 år, skal visstnok vere filmen med mest solgte billettar i USA og ligg på dei fleste prestisjetunge topplistene (AFIs mellom anna). «Gone with the Wind» har definitivt satt sine spor i filmhistorien.

På grunn av lengda er ikkje dette ein film som ein kan sette seg ned med ein kva som helst dag, eg måtte like greitt dele den på midten og ta delen etter intermission dagen etter, noko som kan ha virka inn i positiv eller negativ retning, men når eg lot meg forføre til den grad eg gjorde så spelar ikkje dette noko rolle.

«Gone with the Wind» fortel historia om den rike og bortskjemte sørstatsjenta Scarlett O’Hara (Vivien Leigh) som veks opp til å bli ei kvinne under den amerikanske borgarkrigen. Filma i nydelege technicolor, sterke, klare fargar og sylskarpt bilde i denne samanhengen. Historien som blir fortalt over mange år er drama av ypperste slag, det involverar veldig mykje kjærleik kombinert med kjærleik, satt tidsvis i eit krigsprega miljø forsterkast kjensla av håplausheit.

Grunnen til at dette gjekk vel i hamn hjå meg var nok at eg er ein sucker etter drama med sterke karakterar, gjerne pene, og helst med ei form for kjærleikshistorie knytt til, iallfall når det er snakk om ein film som dette. At det finst mykje dårleg på område er ikkje til å komme utanom, men eg skal ikkje drøye meir på det her. Eg blei aldri dratt heilt inn i handlinga på den måten som kjenneteiknar dei ultimate filmopplevingane, men hang godt med heile vegen og synst det var ei interessant historie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 4.5/10 (177 votes)

«Bag Boy» eller «National Lampoon’s Bag Boy» som den den i stor grad vil vere nemnt som i dei aktuelle samanhengane er ein film du i stor grad av sannsynlegheit ikkje kjem til å høyre noko om eller sjå, om du ikkje skulle snuble over eit billegstativ i bakerste hjørne av bensinstasjonen eller aktivt oppsøke nye filmar frå «National Lampoon» i ny og ne. Eg er verken eller, då eg kom over tittelen på ei lanseringsliste, men kan nok samanliknast med stativsnokarane om nødvendig.

Sett i «National Lampoon»-samanheng er «Bag Boy» eit lite under, her er verken fokus på fyll, fest eller nakne kvinner og silikonpuppar. Om ideen omkring ein handleposepakkar, på amerikansk kalla bag boy eller bagger, er så mykje sterkare er sanktens meg eit godt spørsmål, men det er jo måten det blir gjennomført på som er tingen?

Paul Campell, for nokre kjent som hjelparen til den kvinnelege presidenten i «Battlestar Galactica», spelar i hovudrolla som ein talentfull posepakkar med gode moglegheiter innanfor posepakkemesterskap. Dette er like uspennande som det høyres ut som, men no tek det ei stund før denne delen av historia kjem i gong. Før startskotet går skjer det heller lite, ei halvdårleg kjærleikshistorie, vitsar som bommar godt, skodespelarar som er verken morsomt dårlege eller nemneverdig gode. Alt i alt leverar «Bag Boy» berre tilstrekkeleg til ikkje å bli skrekkeleg, men god er den ikkje. Eg hadde i det minste forventa ein del rølpete humorstrekar, som for meg reint personleg gjer filmane av denne typen heilt greie, men mangelen på slikt viste seg å blotte det kjedelege plottet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (13,733 votes)

«The Dead Zone» er resultatet av eit screenplay basert på ein Stephen King roman som har hamna i hendene på regissøren David Cronenberg, ein av regissørane eg dei par siste åra har valgt å gradvis ploge meg gjennom filmografien til. Her har ein 40 år gammal Christopher Walken fått hovudrolla og av birollar har me bl.a. Martin Sheen og Tom Skerritt.

Johnny Smith (Walken) er ein mann med livet framfor seg, han har ingen hast med å få kjærasten i seng: « Some things are worth waiting for. [...] I’m going to marry you.». Så skjer det verst tenkelege, eit anfall av brå hovudverk sler Johnny ut av drift i akkurat mange nok sekundar til at han ikkje får tid til å reagere tidsnok til å unngå ei bilulykke. Då han vaknar opp igjen frå koma er det med ei emne til å sjå hendingar i framtid og fortid til personar han kan knyte ei fysisk kopling til, denne emna går på bekostning av hans fysiske vesen og Johnny får det alt anna enn lett i denne tida.

Det finst nok av halvdårlege og dårlege filmar der ute om personar med overnaturlege emner, heldigvis er ikkje «The Dead Zone» blant desse, den klarar å gjere det til så mykje meir enn showoff av eit kult talent. Her har me ei god kriminalhistorie, drama og ein mann som verkeleg slit med seg sjølv i etterkant av ei ulykke, og gåva han har blitt tildelt ved å kunne sjå på tvers av tid er i like stor grad ei tung bør som gjer livet endå vanskelegare. Eg forventa noko ekstra på grunn av Cronenbergs involvering, og blei ikkje skuffa sånn sett.

Det som gjer at eg ikkje heilt klarar å nyte dette fullt ut er filmen har ei svakheit når det gjeld å knyte saman dei ulike tidsstadia i historien. Ikkje før har eg klart å involvere meg skikkeleg i karakterane og komme i takt med framdrifta så kjem det eit lite dødpunkt og eg følte det blei å starte på nytt igjen, at «The Dead Zone» gong på gong klarte å bygge seg opp igjen vitnar om at den elles var ein veldig god film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.4/10 (2,454 votes)

Laura Linney glødar i ein elles middelmådig film.

Som fan av «That ’70s Show» har eg av og på fulgt med dei ulike skodespelarane sine aktivitetar på storskjermen dei siste åra. Ettersom, lat oss innrømme det, fleire av dei involverte ikkje er all verdens å skryte av i andre rollar enn som ungdom anno 1970-talet, har eg over tid dreia fokuset inn på stort sett Topher Grace og Ashton Kutcher. Kutcher har spelt i mykje møl, men vist i eit par filmar at han kan trå i blant. Grace har spelt i langt færre filmar, gjerne også i mindre rollar, og sjølv om det har gått veldig seint framover trur eg han har ei større framtid i filmverda enn Kutcher.

Rollen Grace spelar mot Linney i «P.S.» er litt flat, men dette skuldast heller manus og denslags enn skodespelaren. Greia med filmen er at den tek årsakene til handlingsforløpet for gitt før det har gått altfor lenge då den går inn for å hente seg inn igjen, men då på ein klumsete måte som ikkje heilt går heim hjå meg. Fram til dette punktet var den i det minste ein grei film om ei vakker kvinne på 39 år som har hamna i ein monoton livsrytme som ser ut til å plage ho litt. Etter filmen prøver å gi møte mellom henne og den unge kunstnaren spelt av Topher Grace ei djupare meining får det meg til å stille spørsmål omkring det som har skjedd og eg synst store deler av det berre blir teit.

Så var det Laura Linney, ho er perfekt i rolla si og tilfører så mykje ekstra her at eg ikkje kan unngå å mislike filmen når ting skal vegast. Det er ingen overdrivelse å sei at Linney ER filmen her, skryt må også gå til regissøren Dylan Kidd som har klart å overføre manusforfattar og forfattar bak romanen filmen er basert på, Helen Schulman, sitt bilde av kvinna Linney portretterar. Men så var det alt det andre med filmen som ikkje heilt fungerar i lengden.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (15,402 votes)

«The Lookout» har stort potensiale, men klarar berre til ei viss grad å oppnå det.

Joseph Gordon-Levitt har spelt i nok av filmar og seriar, underteikna og kanskje andre kjenner han best frå «Brick», i «The Lookout» møter me han i rolla som Chris Pratt, viss bilulykke i ung alder har ført til ei hjerneskade som hemmar kvardagen til Pratt i stor grad. Kinotraileren til denne filmen la stort vekt på krim og thriller medan store deler eigentleg er eit drama omkring emna til Pratt å komme seg gjennom kvardagen. Eg møtte filmen utan, eller med veldig få, forventingar om kva den skulle dreie seg om. Eg visste det var snakk om thriller, men med eit godt stykke tid i mellom eg såg kinotraileren og til eg såg filmen var dei fleste spesifikke inntrykka derifrå viska ut. At det tek si tid før det blir fart i sakene gjorde meg altså ingenting, eg kan likevel sjå at dei som forventar hardbarka krimfilm kan bli skuffa.

Når eg snakkar om uoppnådd potensiale tenker eg først og fremst på ei rekke unødvendige detaljar, usvarte spørsmål og halvveges gjennomførte deler av filmen. Grovt sett er «The Lookout» god underholdning med fleire ting for seg, det er dei rekke småtinga som kunne ha vore gjort betre som trekk dette ned til hakket under god, nemleg ei grei filmopplevelse. Utan denne finpusset føles ei rekke løysingar noko billeg og filmen kunne også tent seg med å fokusere meir på hovudtråden og unngå avstikkarane den gjer. Tru meg, eg set stor pris på Isla Fisher som skodespelarinne, men i «The Lookout» er rollen hennar for udefinert, ho er på veg til å spele ei større rolle, ho har ei glimrande dialogscene med Jeff Daniels, før ho nærmast brått forsvinn ut av heile historia utan å gi publikum anna enn endå fleire spørsmål til kvifor ting blir gjort som det blir.

Eg virkar i overkant negativ her, og vil avslutningsvis påpeike igjen at det er relativt små detaljar, om enn ein del, som trekk ned den totale underholdningsverdien i ein elles rimeleg grei film. Sånn for å balansere i forhold til karakteren eg gir den.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.1/10 (4,102 votes)

Gjennom tidene har grupper av skodespelarar som opptrår i same filmar gjerne blitt kalla «packs», av slike har me Rat Pack, Brat Pack og Frat Pack. Er Judd Apatow senter for den nye store «packen»? Fleire av dei populære engelskspråklege filmbloggane har fått for seg dette, eg stiller meg derimot kritisk ettersom Apatow har gått veldig mykje ut til sidene siste par åra med å produsere framfor berre å samle kameratane sine framfor kamera i komediane sine. I «Drillbit Taylor» finn me han igjen på produsentsida, Seth Rogen som har det med å dukke opp i samanheng med det Apatow gjer har vore med på manussida her, men sett bort frå dette er det ingen kjente framfor kamera anna enn Owen Wilson, som på si side høyrer eller høyrde til Frat Pack (Ben Stiller, Will Ferrell, mfl.). Siste året har det derimot vore snakk om at Frat Pack som det brukte å vere ikkje eksisterar lengre, tross at nokre av dei i gjengen har det med å spele inn i film i lag. Diskusjonen får bli usatt.

«Drillbit Taylor» skor seg på Owen Wilson sitt namn, men det er eigentleg to små ungar som står i spissen for handlinga, desse og den ubetydelege sidestykket av ein venn eg aldri ser poenget med å inkludere minnar mistenkeleg mykje om gutane i «Superbad», ein anna film som involverar Rogen på manussida og Apatow som produsent, men som også har fleire kjent ansikt frå tidlegare Apatow-arbeid på skjermen. Problemet er at gutane i «Drillbit Taylor» aldri er morsomme, dei framstår som bleike kopiar med ein feit, ein tynnare og ein übergeek, på «Superbad»-gjengen. Owen Wilson ror lett i hamn plassen som filmens skulder med sin vante, avslappa spelestil, utan at det gjer filmen til ein nemneverdig sterk komedie. «Drillbit Taylor» luktar gjennomsnittleg heile vegen, iallfall nesten, eit lite søkelys mot mobbing og unnastyring av dei verste stereotypane trekk det litt opp og eg finn meg sjølv i å trekke på smilebåndet eit par stader, men diverre altfor få.

Det «Drillbit Taylor» manglar er karakterar med meir djubde, større talent på skjermen som kan utfordre istaden for å trekke ned Owen Wilson, den leverte historien er til dels grei nok, litt forutsigbar sett i retrospektiv, men undervegs kurant nok. Problemet mitt er kanskje at eg stadig sat og hadde trua på betre og haldt ut dei 110 minuttane på grunn av dette, for eg lot meg aldri underhalde så altfor masse, berre midt på treet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Mykje film eg ikkje har skrive om her i det siste, rett og slett fordi eg er doven og heller vil fokusere energien min på filmar som vekke skrivelysten min, greitt nok, sant? Det betyr ikkje at eg har styrt unna filmmediumet i det siste, tvert i mot, skulefri og fri før sommarjobben trår i gong har gjort at eg siste vekene har fått ein ny giv for filmsjåing.

There Will Be Blood (2007, Anderson)

Belønna med Oscar, stabil på IMDb top 250 (innan topp 100) sidan lanseringa, det var ingen måte eg kunne styre unna denne på. Når eg i tillegg kom over ei bildesamanlikning med «Giant», ein anna film om olje eg nyleg kom over (også denne Oscarvinnar), så gjekk eg hardt inn for å sjå den. Eg blei heller ikkje skuffa, sjølv om likheitene med «Giant» er av overfladisk natur, «There Will Be Blood» er ein sterk film med lite dialog, mykje musikk og flotte bilde. I blant litt for mykje musikk, men fortsatt stemningsfull. Den taklar tidshopping bra og fortel historien på ein interessant måte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

In the Heat of the Night (1967, Jewison)

Denne stillte eg heilt blank til, kanskje difor den overraska så positivt som den gjorde. Her er ei perfekt blanding av raseproblematikk, politi- og krimfilm og sterke rollefigurar. Samspelet (eller motspelet!) mellom Sidney Poitier som Det. Virgil Tibbs og Rod Steiger som Police Chief Bill Gillespie er i øverste klasse, her er samtidig ei utvikling med at spenninga desse to i mellom aldri dør ut. Solbrillene til Gillespie og den stadige tygginga av tyggis tilfører filmen noko udefinerbart, men tøft. At opphaldet til Tibbs alltid ligg på kanten til å opphøyre gjer at heller ikkje omstendigheitene føles kunstig forlenga. Måten kriminalforskinga blir utført på i små porsjonar som den blir gjer at eg heile tiden ønsker å følge med vidare. Alt klaffar med denne.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Frankenstein (1931, Whale)

At eg ikkje har sett denne før no vitnar om at eg stygt slaurete, ein så stor rolle som «Frankenstein» har spelt for både science fiction og skrekk gjer den til obligatorisk i filmkanon, om eg skal få smøre tjukt på. Det held nok sikkert å lese boka også, men med denne klassikaren valgte eg filmen. Historien er så kjent at dei fleste må ha komme forbi den i ei eller anna tolkning, eg har f.eks. lese ei i Donald Pocket. Her har du professor Frankenstein som skapar liv frå dødt legeme, og der denne skapningen, kjent som Frankensteins monster, går i mot skaparen sin. Tematikken er sentral i uendelege mange filmar i ettertid, bl.a. «The Matrix», «Terminator» o.l. «Frankenstein» er rimlege rett fram, men svært effektfull og ein utruleg fin film på mange måtar. Den får i stor grad fram tragedien i det heile og blir aldri tom monsterskrekk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Futurama: The Beast with a Billion Backs (2008, Avanzino)

Siste tilskot i «Futurama»-rekka, andre av totalt fire planlagte filmar. Ikkje like god som forrige, men fortsatt fullt ut i «Futurama»-ånd. Stappa med humor i detaljform og på høgare plan. God underholdning, men også halvhjerta i mange deler.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Be Kind Rewind (2008, Gondry)

Slapp i starten, så lenge at det går ut over heilheitsinntrykket. Forbi kneika er denne derimot sjarmerande og varm, humorfyllt og Gondry tvers i gjennom. Jack Black er i sitt ess mens Mos Def verken er det eine eller andre. Eg sit igjen med ein god følelse, men som sagt skuffa over det seige starten.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Definitely, Maybe (2008, Brooks)

I grunn ein ganske fin romantisk komedie der rammehistoria er det som trekk ned, iallfall første halvdel av filmen, etter kvart går også denne delen seg til. Ryan Reynolds gjer ein hovudsakleg bra nok rolle, men for meg blir det Isla Fisher som stikk av med pokalen, ho tilfører eit mål for filmen som gjer at eg klarar å engasjere med nok i handlinga.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10