eXistenZ (1999)
Meg og David Cronenberg har ikkje stått heilt på godfot mellom dei nydelege, groteske filmane frå 1980-talet og «A History of Violence» i 2005. «Naked Lunch» fall aldri heilt i smak, det same kan seiast om «Crash» og «Spider». Det var difor utruleg artig å oppdage at «eXistenZ» gav meg den same kjensla som Cronenbergs 1980-talsfilmar.
I «eXistenZ» rettar Cronenberg fokus mot det neste steget i spelbransjen, der kropp blir direkte tilkopla spelmaskina. Maskina som er kunstig organisk blir både drive av energien frå og tilkopla til kroppen via eit hol til ryggmargen. Eg skal unngå meir av det tekniske som høyres rart ut, men som faktisk fungerar utruleg godt i filmsamanhengen.
Med Jude Law og Jennifer Jason Leigh i spissen blir me teke med inn i ei verd som virkar så realistisk at det etter kvart blir uklart korvidt ting er ekte eller spel når dei skal gå fram og tilbake mellom denne og den ekte. Her kjem det fram det som gjer «eXistenZ» til typisk David Cronenberg-film, å stille sentrale spørsmål, f.eks. kva som definerar menneske i forholdet til verden omkring, og på ei måte som inkluderar mengder med stemningsfulle scener, udefinerbare og sære karakterar og helst ein del groteske bilder kjenner eg igjen den herlege stilen hans frå godfilmar som bl.a. «Videodrome».
Nøye inspeksjon av strukturen til filmen, dens faktiske innhald og oppbygging, avslører noko litt simpelt, mens andre sider av filmen veg opp for dette og gjer det til ein bra filmopplevelse. Eg koste meg iallfall, på den måten ein kan koste seg med ledningar i ryggmargen og gørr flytande omkring.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10