25 episodar.

Nok ein sesong av «That ’70s Show» har gått unna som berre pokker, dette er ein av dei ultimate seriane av typen der ein hoppar på neste episode med ein gong, grunna kort lengde på cirka tjue minuttar og slag i slag med ting som skjer i kvar episode.

Med denne tredje sesongen er serien på veg opp på sitt toppnivå, eg hugsar eg lot meg underhalde som best av den fjerde og kanskje den femte sesongen før kurva peika nedover igjen. Det er ei hårfin linje som skil desse episodane frå tidlegare, produksjonen virka hakket meir profesjonell og ikkje minst påkosta, då med tanke på fleire opphaldsplassar for ungdommane. Dei ulike karakterane har satt seg meir som individ framfor å berre vere den faste gruppa.

Tid har alltid vore vanskeleg i «That ’70s Show», då serien starta var året i handlinga 1976, og sjølv om kvar sesong hadde sine spesialar for jul, nyttår, halloween, o.l., så avslutta den åttande sesongen på nyttårsaftan 1979. Men for å oversjå slike detaljar er det klart at skaparane av serien har gitt Eric, Fez og resten av gjengen det som skulle tilsei at dei var blitt litt eldre, utan å ta i frå serien alt av barnsleg humor. Takk for det, denne enkle humoren er på mange måtar kjerna i serien ved sidan av at den, som tittelen står for, hentar fritt med inspirasjon på alle område frå 1970-talet. Her ligg jo sjarmen.

Sesong 3 viser ei god utvikling mot ein serie som skal bli betre.