IMDb: 7.5/10 (24,764 votes)

Sjølv om denne er god fall den ikkje så godt i smak som «Dr. No», til det er den litt for roleg, det er ikkje så mykje spenning, og det ser også ut til å mangle ein del på innhaldet for å fylle ut filmen på det eg vil kalle verdig måte. Eg skal ikkje gå meir innpå det spesifikke.

Det som gjorde meg litt interessert var at me møter Q for første gong her, eit steg i retning av James Bond eg kjenner. Eg satte meg ikkje godt nok inn i detaljane undervegs til å finne ut kva det var, men dette virkar på meg meir som den typiske Bond-filmen.

Opningssekvensen er relativt skuffande med orkestermusikk istaden for Bond-song, musikken er forsåvidt fin den, men det var ikkje før ved rulleteksten det dukka opp ein «From Russia With Love»-song.

For å sei det på ein god måte, dette er ein bra nok film det, Sean Connery, damer, spenning og reising. Skurkane er spesielt interessante og eg håpar og trur me får sjå meir til mannen som ikkje viser ansikt seinare. Eg føler på ein måte at denne filmen bygg meir opp rundt eit eller anna som kan ha med Bond-universet å gjere enn å stå seg fram som den aller beste filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Trudde du at verda gjekk framover, at me etterkvart har utvikla oss nok til å kunne dele på ressurar, leve i harmoni og gløyme alt som var krig og kriminalitet? Tru igjen, i følge høgst realistiske og sannsynlege framtidvisjonar i ulike filmar er det nok djevelskap å sjå fram til i løpet av dei neste ti-, hundre- og tusenåra. Eg har samla 18 slike scenario nedover.

Men først, 7 ting som faktisk har skjedd, for å bygge under påstanden om at alt under mest sannsynleg vil skje, tross delvis motsigande idear knytt til dei ulike årstala, har eg i starten av lista inkludert ein del ting, framstilt på film, som allereie har skjedd og som viser til at film er sant, alt som skjer på film er ekte, rett, realistisk, korrekt.

Eg er ikkje i tvil om at det vil skje fleire grusomme ting, men følgande er altså ei liste over ting eg har oppdatert meg på.

• År 1968: Sovidt Dr. Robert Morgan visste var han det siste menneske som levde ved sidan av virusinfiserte tidlegare menneske som dukkar opp om natta. Du hugsar det, sant?(«The Last Man on Earth»).
• År 1977: Lenge såg det ut til at Robert Neville, M.D. var einaste levande igjen på jorda, ved sidan av virusinfiserte, vampyrliknande, tidlegare menneske. («The Omega Man»).
• År 1984: Det som er kjent frå 1984 er at folk blei overvaka av eit Tankepoliti i det totalitære herskane regime kjent som Oceania. Det var forbudt å ha private tankar. Ledarfiguren gjekk under namnet Storebror. («Nineteen Eighty-Four»).
• År 1997: På grunn av den drastiske aukinga i kriminalitet rundt 1988 blei Manhattan i New York sperra av og gjort om til eit opent fengsel for fangar på livstid. Sovjetunionen ekisterte framleis og den globale situasjonen var stadig prega av trusselen om 3. verdskrig. («Escape from New York»).
• År 1999: Ein teknologi gjorde at opptak av sanseinntrykk blei mogleg. Opptaka føregår gjennom ein slags liten hatt som les av hjernebølger og blir spelt inn på Sony sine gode, gamle Minidiscar. Er du i besittelse av utstyret kan du oppleve andre sine handlingar som om du var der sjølv. («Strange Days»).
• År 2000: USA som me kjenner det blei oppløyst grunna finasiell krise og militærkupp som enda opp i at statane blei til den fascistiske politistaten United Provinces. For å halde folket tilfredsstilt med tilværelsen pågår stadige gladiatorkampar/løp med ombygde drapsmaskiner av bilar. I desse dødsløpa er ikkje gjennomføring av løpet på førsteplass einaste måten å vinne på. («Death Race 2000»).
• År 2005: Eit dobbelt atombombeangrep på Texas førte USA endeleg ut i 3. verdskrig. «The PATRIOT Act» gav myndigheitene grunn til å starte US-IDent som overvåkar all personleg aktivitet. Statsgrensene er heller ikkje som dei var. Samtidig har energiselskapet Treer si utnytting av energitypen Fluid Karma fått jorda sin rotasjon til å endre seg og forårsake hol i tid og rom. («Southland Tales»).

• År 2010: Ukontrollerbart bråk har fører til at franske myndigheitene murar inne ein ikkje namngitt forstad. Innanfor murane vil gangsterar, narkotika og vald herske. Myndigheitene ser seg etterkvart lei på bråket og har mest lyst å kvitte seg med heile skiten. Blir det bombing? («Banlieue 13»).
• År 2012: Igjen står Robert Neville tilsynelatande åleine på jorda, om natta lurer zombieliknande, virusinfiserte superskapningar av tidlegar menneske seg ut for å bite han. Ingen håp for deg her heller! («I Am Legend»).
• År 2012: Den amerikanske økonomien har kollapsa fullstendig. Grunna eksplosiv auking i kriminalitet har etterspurnaden av fengsel bana veg for private aktørar å ta i mot fangar i fengsel som hentar inntekt ved å la fangar køyre i såkalla dødsbilløp, der løpa blir streama på internett mot betaling. («Death Race»).
• År 2013: Krig har øydelagt det meste, menneske eksisterar endå i gjenverande byar, men håpet om at myndigheitene vil kunne bygge opp igjen begynnar å svinne hen, det er uklart korvidt Staten framleis finst. («The Postman»).
• År 2013: Som med New York i 1997 blir Los Angeles gjort om til eit fengsel etter o store jordskjelv separerar byen frå land. Presidenten av USA skapar trøbbel for seg sjølv og sitt fedreland då satelittvåpenteknologi som er meint å brukast mot andre land vil hamne i klørne på ei anti-amerikansk gruppe. («Escape from L.A.»)
• År 2019: Forskarar vile skape biologisk tilnærma perfekte kopiar av menneske, grunna eit opprør blir desse forbudt på jorda. Likevel ekisterar dei stadig meir sofistikerte «etterlikningane» i blant menneske og spesialpoliti vil ha som oppgåve å ta knekken på dei. Du vil mest sannsynleg vere interessert i å ha ditt eige husdyr. («Blade Runner»).
• År 2019: Neo-Tokyo har oppstått etter Tokyo blei atombomba i 1988, under 3. verdskrig. Siviliasjonen blir gjenoppbygd, men berre på eit strukturalistisk basis. Bybildet blir prega av sosial uro og gjengopprør. («Akira»).
• År 2022: Verden vil vere overbefolka, drivhuseffekten har auka temperaturen. Ekte mat blir ei luksusvare for dei rikaste og vanlege folk må ete ulike fargevariantar av «soylent - high-energy plankton». («Soylent Green»).
• År 2027: Grunna ein verdsomspennande pandemi har ikkje folk kunne fått barn sidan 2009. Verdens yngste, «Baby Diego», er kjendis. Storbritannia vil oppleve ein stor straum av asylsøkande flyktningar. («Children of Men»).
• År 2035: Robotar blir kvardagsmaskiner. Intelligensen er upåklageleg og tre lover skal hindre robotane i å gå sine eigne vegar: Ikkje drepe menneske. Følge ordrar gitt av menneske. Ivareta sin eigen eksistens om det ikkje går på bekosting av dei to førre lovene. Men ein dag vil ein robot utføre eit drap og ting blir aldri som før. («I, Robot»).
• År 2038: Krigen mot terror tok av rundt 2018 og resulterte i politisk uro. USA vil hamne i ein stadig pågåande borgarkrig og England blir totalitært med det ultra-høgre fascistiske partiet Norsefire i styre. Sjølv om situasjonen roar seg etter kvart, forblir England totalitært. («V for Vendetta»).
• År 2054: Tre muterte menneske kan sjå inn i framtida og blir brukt, tilkopla politiet (Precrime) sitt datasystem, for å fange kriminelle før dei føregår si kriminelle handling. Folk blir overvåka av edderkoppliknande skapningar som føretek iris-scanningar. Precrime sine tolkingar av dei muterte sine visjonar blir stilt spørsmål omkring. («Minority Report»).
• År 2084: Feriering på planeten Mars blir mogleg. Selskapet Rekall vil kunne tilby skreddarsydde spenningsferiar, der du vil få ei minnebrikke med eiga personlegheit implementert i skallen. Bli ein spion, eller bli noko heilt anna. God ferie. («Total Recall»).
• År 2116: Høgaste levealder tillatt blir satt ned til 21 år, etter det vil folk la seg frivillig henrettast. Alle vil ha ein krystall i håndflata som fortel korvidt folk er yngre enn, nær, eller 21 år. For kontroll vil alle leve i ein og same kuppelbeskytta by. («Logan’s Run»)
• År 2199: Menneska kjempar ein kamp mot intelligente maskiner skapt i det 21. århundre. Mørke skyer dekkar jorda i forsøk på å kutte energitilførselen til maskinene, maskinene finn ei alternativ energikjelde i menneskeleg kroppsvarme og bioelektrisk energi og «dyrkar» menneske i belgar for å samle energien. For å halde menneska i sjakk vil me, uviss om at vår verd er uekte, leve i ei simulert verkelegheit. («The Matrix»).
• År 2505: Dumme mennesker har fødd stadig fleire barn enn smarte og blir etter kvart det absolutte fleirtalet i samfunnet. Media, miljø og politikken vil bere preg av den herskande idiotien. Vatn blir erstatta med ein Powerade-liknande sak, Brawndo, og på mystisk vis vil alle avlingar slutta å produsere mat når vatninga skjer med Brawndo. Presidenten i USA kjem til å vere tidlegare porno- og wrestlingstjerne. Den beste underholdninga på tv består av promping. («Idiocracy»).
• År 3978: Apekattar herskar på jorda, menneska har blitt slavar og kjæledyr for apekattane og blir sett på som uintelligente skapningar. («Planet of the Apes»).
• År 802701: Blå skapningar, «morlocks», lev under jorda og livnærer seg på dumme menneske som dansar rundt i ein paradisliknande verden på overflata og blir hausta når dei når ein viss alder. («The Time Machine»).

I eit forsøk på å komme fram til mine musikalske favorittar på film (og tv), som strengt tatt ikkje treng følge musikalens premiss til punkt og prikke, har eg komme fram til følgande titlar.

Eit par merknader først: «Dr. Horrible’s Sing-Along Blog» scora på å vere sjølvfinansiert av Joss Whedon. «Funny Face» har eit fantastisk danseinnslag med Audrey Hepburn. «Om Shanti Om» representerar India som eg har sett altfor lite frå.

1. «Hedwig and the Angry Inch»
2. «Cry-Baby»
3. «Across the Universe»
4. «Singin’ in the Rain»
5. «Once»
6. «Om Shanti Om»
7. «Blackpool»
8. «Funny Face»
9. «Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem»
10. «Dr. Horrible’s Sing-Along Blog»

IMDb: 7.6/10 (11,962 votes)

Me følger transseksuelle Hedwig på turne i hælane på rockystjerna Tommy Gnosis gjennom USA. Den opprinnelege tyske guten Hansel har ein ting for blonde parykkar og har saksøkt Gnosis for å stele songane hans, i forsøk på å skaffe bevis for eit tidlegare bekjentskap mellom Hedwig og Gnosis har Hedwigs advokat oppfordra til denne påhengsturneen, der Gnosis stikk av med all ære på større stadion og Hedwig and the Angry Inch pent må ta til takke med kaféframsyningar.

John Cameron Mitchell står både for manus og regi, mens Stephen Trask står for songtekstane. Mykje av filmen sin energi ligg i songane og den gode framstillinga av hovudrolla Hedwig - igjen spelt av Mitchell. Temaet snurrar rundt transseksualitet i forbindelse med Hansels oppvekst og tilblivelsen av Hedwig når han flyttar frå Aust-Berlin til USA. Det er behandla på lettare humoristisk vis, men er i full bestittelse av ein skarp tone og har sine alvorlege poeng. Fortalt med tilbakeblikk som den er blir dei fleste songane sunge i no-tid, tilbakeblikka er aldri for lange, men heller korte og presise til å fortelje om ting som har vore med å gjere Hansel til Hedwig.

Noko av det beste med heile filmen er songane; fengande og innholdsrike, morsomme utan å vere banale. «Hedwig and the Angry Inch» er ingen musikalsk parodi, sjølv om framstillingane av den androgyne rockaren til ei viss grad kan gjenkjennast i faktisk rockestjerner. Samtidig er det rått å sjå kor mykje Mitchell bidreg på lerretet som Hedwig gjennom heile filmen, denne oppsminka personen er så mykje meir enn berre pudder og parykk, og Mitchell held følge med karakterutviklinga gjennom filmen. Morsomt er det og å sjå Michael Pitt gjere ungdomsrockaren Tommy Gnosis, Pitt har det med å velje stadig tvilsomme rollar på fabelaktig vis.

Ei må-sjå-anbefaling frå denne kanten.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.0/10 (21,334 votes)

Denne sci-fi thrilleren av ei perle med ein yngre Ralph Fiennes i hovudrolla kom som ei lita overrasking på meg, forutan å ha sett namnet på eit par lengre topplister har eg aldri bite meg merke i verken kva den handlar om, kven som er med eller noko anna om filmen.

Regissøren er godeste Kathryn Bigalow, dama som stod for regien på «Point Break», surfefilmen der hårsveisen til Patrick Swayze kjempar mot havbølger om å vere størst. No skal det ikkje handle om den her, men eg vil på sett og vis påpeike at samanhengen her er lovens lange arm i ulike kontekstar. Ralph Fiennes spelar ein eks-politimann, eit faktum som blir lite påpeika, men tydeleg er med på å forme han som person. For tiden driv han, Lenny Nero, med langing av «minnediskar». Heile historien bygg rundt desse diskane, ein (mest sannsynleg) fiksjonell FBI-finansiert teknologi med moglegheit for opptak av hjerneaktivitet ved å plassere ein kippa-liknande målar på hovudet. Desse opptaka kan igjen avspelast av andre som soleis får gjenoppleve handlingar som om dei var der sjølv, med sansing, syn - heile pakken.

Teknologien som er forbeholdt FBI har blitt attraktiv på svartebørsen, Lenny Nero (Fiennes) si salsvare er utfordrande opptak, porno, kriminalitet, o.l. Dei mange lugubre kontaktane til Lenny gjer at han etter kvart sansar at eks-dama er i fare, og ein disk han får i fanget innheld farleg informasjon som skaffar han folk på nakken.

James Cameron har hatt mange fingrar med i spelet, både som produsent og manusforfattar, dette har satt sine spor. Cameron veit stort sett kva han driv med og har sikkert vore med å styre produksjonen nærgåande, med mange gode trådar, idear og spenning som alt heng saman, blir sci-fi-debuten til Bigelow av det betre.

Filmens handling er satt til ei nær framtid, 1999, fire år fram i tid, dei vesentlege forskjellane i samfunnet ligg i eit kaosprega Los Angeles og for oss blir det «minnediskane» som skapar sci-fien. Dei mange forseggjorte ideane fanga meg frå starten av, stemninga som delvis kan samanliknast med «Blade Runner» er til å ta på, men ting eg ikkje heilt klarar å sette fingeren på gjorde sitt til at eg utover mista litt fokus. Nær slutten blir trådane samla, ikkje alle på vellykka vis, men nok til at eg blei med på notane igjen og gjorde sitt til at 2t 22min ikkje blei bortkasta på nokon måte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

22 episodar.

IMDb: 7.9/10 (51,761 votes)

Blant det beste av eigenprodusert Disneyanimasjon siste 20 åra finn ein «Beauty and the Beast», historien om ein ung og kjekk prins som blir forvandla til eit beist, og berre kjærleiken til ei ung, vakker kvinner kan forvandle han tilbake.

Ved ein liten, fransk landsby bur Belle saman med faren. Både Belle og faren skil seg ut frå den gjennomsnittlege innbyggaren, men Belle blir likevel sett på som den penaste jenta der. Når faren skal på oppfinnarmesse og klarar å rote seg vekk, hamnar han ved slottet til beistet og blir satt i fange der. Hesten som slapp unna før han blei fanga kjem heim til Belle og ho følger den igjen tilbake til slottet, der ho går med på å bli tatt til fange i staden for faren.

«Beauty and the Beast» har det som eg forventar av eit slikt eventyr, trolldom, eventyrskapningar, ein person som ser forbi det som er på overflata og ein skurk som kjem tilsyne i form av dårlege menneskelege eigenskapar som egoisme og fordommar. Både fordi eg har sett filmen og fordi det ligg i korta veit eg kva som vil skje, viktig er det difor at det som skjer på vegen er både spennande og dramatisk og utført med ei stødig hand. Nokre songnummer som ligna på alt anna i Disneysamanheng krev litt ekstra å komme seg gjennom, ser eg forbi dette likar eg forteljinga godt, den brukar enkle og effektive grep til å fortelje ei trist, men ikkje deprimerande kjærleikshistorie, heile vegen med glimt i auge.

Nettopp fordi dette ligg nær fullkomment det beste eg har sett av Disney trekk eg sopass opp. Fullstendig klar over at eg har størsteparten av det eg vil tru er gullperioden frå ca 1940 - ca 1960 på skal-sjå-lista, som kan endre den alltid vanskelege talkarakteren sett i samanlikning.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.7/10 (5,349 votes)

Det frista eigentleg å nemne «Death Race» her av to grunnar, den første er det grunnlaget for framtidsvisjonen i filmen som har blitt svært aktuelt med dagens finanskrise. Den andre er at «Death Race» overraska positivt.

Nyinnspelinga av «Death Race 2000» frå 1975 har Jason Statham i hovudrolla som Jensen «nye Frankenstein» Ames, livet hans forandrar seg brutalt når han blir beskulda for å drepe kona, satt i fengsel og begynnar med racing.

Racing og fengsel, her er det noko som ikkje stemmer heilt tenker du kanskje. Her kjem det mest banale med filmen inn i bilde, forutan tidvis dårleg filmmusikk, det har seg sånn at den amerikanske økonomien kollapsa i 2012, som følger av dette har kriminalitet eksplodert. For å kunne huse alle fangane har fengselssystemet blitt privatisert, og for at dei private eigarane skal få dette til å lønne seg har det blitt starta «death races» - billøp der fangane har fått spesialbygde bilar med våpen og ingen reglar herskar på bana, alt er lov for å vinne, og løpa blir streama på internett.

Avstanden mellom tøff og banal kan ofte vere kort i denne type enkle, eksplosive spenningsfilmar. Denne er underholdande først og fremst fordi den er blodsseriøs - Statham passar pefekt til å halde maska utan å bli den komiske typen, fordi den er over toppen av brutal og dermed kan sjåast på som litt uhøgtidleg likevel og framleis tøff, og fordi den aldri sporar av. «Death Race» er ein enkel film med ei rett fram historie, som sagt er grunnlaget enkelt og har ein lyst kan ein stille mange spørsmål rundt det, men det ser eg ikkje poenget med.

Utan å ha søkt for mykje opp på det har eg forstått det som at denne først og fremst innheld mange ville stunt og heller mindre CGI, noko som er utruleg forfriskande i ei tid då denne type enkle filmar gjerne tyr til halvdårleg dataanimasjon. Iallfall ser det meste ganske ekte ut, fysikken stemmer stort sett og det er ikkje lagt opp til type teiknefilmfysikk som i «Shoot ‘Em Up» og «Wanted», andre stjernefyllte og simple spenningsfilmar eg vil plassere i same bås som «Death Race».

Innstillingane mine til «Death Race» på forhånd var ikkje utelukkande nøytrale, måten denne klarar å bli tøff på og heilheita trekke vekk fokuset frå alle småtinga som ikkje nødvendigvis heng på greip gjer at eg nesten kan anbefale denne vidare.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

9 episodar.

IMDb: 6.3/10 (808 votes)

Eg kan aldri hugse å ha sett for mange filmar når eg var barn, men «Håkon Håkonsen» såg eg og hugsa både innhold og tittel på, det var ein film som gjorde sterkt inntrykk. Den vekka eventyrlysta og var utruleg spennande og eg følte den traff meg som ein god film skal gjere. Problemet med slike filmar så lenge etter er å bestemme seg for om ein skal våge seg i gong med å sjå dei igjen, for det hender like ofte at slike gjensyn skuffar som at du oppdagar at filmen faktisk inneholdt nokre kvalitetar.

Når det kjem til «Håkon Håkonsen» har eg forutan dei gongene eg har sett tittelen eller høyrt den nemnt aldri tenkt meir på om eg skal sjå den i ettertid, det var når eg fann den i hylla på universitetsbiblioteket eg faktisk tenkte på gjensyn i heile tatt, og det tok meg ikkje mange sekundane før eg avgjorde at eg skulle gi den ein sjanse.

Dette norske gutteeventyret handlar om unge Håkon som i farens stede må bli familiens inntektsbringar og dermed blir hyra som dekksgut på eit skip. Skipet som først legg til land i London skal seinare over på andre sida av jordkloten, til dei meir eksotiske strøk, det var berre å glede seg allereie. I London lurer ein pirat, spelt av godeste Gabriel Byrne, seg om bort under dekke av å vere ein britisk løytnant som skal guide dei trygt nedover, det luktar mytteri og temperaturen ombord vil definitivt stige etter kvart som skipet kryssar stadig fleire breiddegrader på veg sør.

Boka «Håkon Håkonsen» høyrer til blant ein type litterære verk som går under betegnelsen robinsonade, og sidan filmen er som boka er det naturleg å trekke parallellane til Robinson Crusoe utover når både Håkon og andre driv i land på ei øde øy. Det er ikkje snakk om same isolasjonen her og i «Håkon Håkonsen» tek ikkje ting så lang tid. Filmen kan vere vel så alvorleg for det, piratane blir framstilt som sleske og nådelause, her er nok av våpenbruk, hard straffing og forgifting førekjem og.

Om Nils Gaup sin film er det rett og slett nok positivt å uttrykke, det er ikkje før ein ser på det aller viktigaste, korleis spenninga i eventyret fungerar, at ein blir skuffa. No har eg tidlegare uttrykkt ståstaden i mitt syn på vurdering av film, at eg gjer dette på tvers av eventuelle målgrupper og kva eg trur andre måtte synast om filmen. «Håkon Håkonsen» når altså ikkje opp, eg synst det blir for simpelt, og at eg likte filmen endå betre som barn og at barn i dag sikkert vil ha glede av den hjelp ikkje meg noko.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10