IMDb: 7.9/10 (37,527 votes)

Ein ting eg har lagt merke til i dei fire første James Bond-filmane (den neste i rekka inkludert) er ein tendens til Ã¥ ut av det blÃ¥ føle trangen til Ã¥ køyre ting i rask kino, noko som virka bÃ¥de billeg og unaturleg. Andre stader er det brukt kreativ klypping, ein variant eg er meir for, men det beste er jo sjølvsagt Ã¥ fÃ¥ servert gode, lange tagningar — her er vel prislappen og teknologien ein viktig faktor.

Frå den noko upassande måten å opne mine ord om «Goldfinger» på, kritisk, hoppar eg rett på sak: Dette er ein god film. Plotet sit som støypt, litt enkelt er det, men det tek ikkje inn vatn over hovudet, planane til skurken blir gradvis avslørt, og før den tid er det nok av spionleiking og anstrengte møter mellom James Bond og forskjellige kriminelt involverte. Så kjem sjølvsagt alle kvinnemøta i tillegg, det er jo ikkje å legge skjul på at «Goldfinger» er gjennomført på den måten heller.

Q får sin mest fullkomne framsyning hittil ved presentasjonen av det som kanskje er blant tidenes mest kjente Bond-bil, Aston Martin DB5, ein vakker liten sak fullpakka av teknologi og våpen. Alle desse bitane gjer at «Goldfinger» av mange blir kalla den definerande Bond-filmen, der dei fleste kjenneteikna for resten av serien er på plass i lag.

Dessutan får me servert ein flott opningsmelodi som fengar umiddelbart, eg kosar meg. Når det gjeld karakteren her er dette altså ein betre 7-ar enn «Dr. No», på ei anna side synst eg filmane er passe forskjellige til at det blir litt problematisk å vurdere dei på same skala. Dei er begge underholdande, begge på James Bond vis, men likevel på ulike måte. Slik blir det også med «Goldfinger» mot den neste i rekka, «Thunderball», som igjen bevegar seg litt til sides. Slik det skal vere.

IMDb: 7.3/10 (27,405 votes)

Når det kjem til dei eldre James Bond-filmane har eg så dårleg oversikt at eg ikkje eingong veit om eg har sett «Goldfinger», dette har eg tenkt å gjere noko med, og sidan ingenting av det eg har sett har vore dårleg, eller kanskje kjedeleg er eit betre ordval, så har eg bestemt meg for å starte frå starten først som sist og heller ta filmane etter utgivelesesår når eg har lyst.

Først ute er «Dr. No», med Sean Connery i råvelde av retten til å drepe. Å dømme denne på grunnlag av kor god den er på å introdusere oss for James Bond har eg ikkje via ein tanke på, eg veit kven Bond er, har ein idé om kva filmar som ventar meg og likar det godt nok til å ha starta frå starten.

Connery er ein fyr med glimt i auget og eg set pris på hans Bond-framtoning. Filmen er ikkje i overmåte oppstasa med høgteknologiske instrument, men den har ein spiss som gjer at det ikkje er blir ein etterforskingsthriller. Humor og spenning er to viktige stikkord og eg har ingenting å utsette på valet av eit fargerikt miljø. Deler av filmen er spelt inn på Jamaica.

For å halde det gåande med litt om kvar filmen etter kvart som dei blir sette blir det ikkje fleire ord om denne, eg la karakteren tale for seg, og desse par orda: Stort sett ein god film, eit par småting her og der, som litt lange sekvensar, men den skal ha for ikkje å haste avgårde og eg kan ikkje trekke fram noko som nemneverdig negativt.

IMDb: 7.0/10 (17,503 votes)

Så, det heile starta med brask og bram. Dei ti første minuttane var «Step Brothers» like morosam som eg hadde håpt på etter å ha sett ein morosam trailer. Ikkje alle likar å trailerar, fordi dei ofte gir eit feil inntrykk av filmen, i dette tilfelle har likevel filmen meir å fare med enn dei få morosame scenene som blir brukt i marknadsføringa. For å sette dette i perspektiv, ein film kan ha ei morosam scene, men det må mange morosame scener til for at filmen kan seiast å vere morosam.

Etter kvart som minuttane rulla forventa eg eit vendepunkt, der filmens sentrale idé som eg skal komme tilbake til straks, ikkje lengre ville klare å bere formatet ut 90 minuttar.

Will Ferrell og John C. Reilly er begge rundt 40 år og bur framleis med foreldrene sine, når foreldrene giftar seg og flyttar i lag blir dei tvunge til å dele rom. Det skal seiast at begge oppfører seg som 10-åringar og deira barnslege kranglar er hysteriske å sjå på. Sensuren er borte og du høyrer stadig grove ord i dei herlegaste samanhengane, utan at det blir for mykje. Forholdet mellom desse to utviklar seg forbi eit forventa stoppepunkt, men så er dette også ein film av «Anchorman»-filmskaparen Adam McKay, produsert av min vesle favoritt, Judd Apatow.

«Step Brother» leverar altså. Ferrell og Reilly finn på mykje kødd, men eg klarar å innfinne meg med alt dette, måten det blir gjort på virka å legge vekt på meir enn å plotte fleire enkeltidear inn etterkvarandre, det blir ein slags samanheng i dette.

Som bonus gjer Richard Jenkins ei herleg tolking av Reillys rollefigures far.

22 episodar.

«Alias» vekka aldri interessa hjå meg før no nyleg, eit bilde av Jennifer Garner i fargerike parykkar som slengte seg rundt i wires og snappa opp antikke objekt tiltrakk meg aldri, men så var det stort sett ikkje meir eg visste om serien. Sett bort frå at J.J. Abrams står bak serien. Mannen bak «Lost» og haustens ferske sci-fi på FOX, «Fringe», var ein av grunnane til at eg til slutt valgte å finne ut kva «Alias» eigentleg dreia seg om.

Garner spelar hovudrolla Sydney Bristow, ved sidan av å vere litteraturstudent har ho jobb som agent i SD6, ein jobb som ho i 7 år har trudd er del av CIA. Så ein dag finn ho ut sanninga, det er då ho bestemmer seg for å ta kontakt med det ekte CIA, for å hoppe eit par minuttar fram i tid (alt dette skjer naturleg nok i første episode) så endar Sydney opp med å bli dobbeltagent for CIA i SD6.

Når eg gjekk til serien såg eg for meg ein serie som bygg opp nye oppdrag i kvar einaste episode, frå start til slutt, sånn er heldigvis ikkje «Alias», og nettopp måten serien er bygd opp på gjer at eg stadig får lyst til å sjå vidare. Enkelte episodar kan innehalde opp til tre spenningssekvensar eller oppdrag, ein avsluttande bit frå forrige episode (som då har blitt avslutta med ein solid cliffhanger), etterfulgt av eit oppdrag midt i episoden og ein del av eit siste mot slutten. Dette er likevel ingen rutine, serien har andre karakterar med eigen trådar som kan få lengre bitar (enn vanleg) av episodane viss det skjer mykje spennande der. Tempoet er høgt og nettopp denne balanserte fokuseringa på det mest spennande er med på å gi serien inntrykk av å respektere sjåaren sitt drag mot løysingar framfor å halde oss på tå i det uendelege.

Krysningar av trådar som glir over fleire episodar er eit mønster som har blitt meir utspekulert i den seinare serien til Abrams, «Lost», seriane er forskjellige nok til at å vurdere kven som gjer det best blir vanskeleg, om mogleg. Mystikk er noko som finst i begge, «Alias» som handlar om agentar, internasjonale undercoveroppdrag og high tech gadgets har også ein større tråd gjennom episodane knytt til ein 500 år gammal oppfinnar med profetiar som dei fleste etterretningsvesena i verden er ute etter å finne meir ut om.

Kort sagt byr «Alias» på langt meir enn forventa. Forventa var eigentleg ei oppbygging lik det meste innanfor detektimen, det som blir servert er spenningsfulle agentsprell ispedd litt mystikk, strukturert litt som «Lost», utan dei altfor mange ubesvarte spørsmåla (nokre er det jo, det er ein bra ting).

IMDb: 7.1/10 (10,588 votes)

«We Are Marshall» er basert på ei sann historie, denne historia veit eg strengt tatt ikkje meir om enn det som måtte ha blitt brukt i filmen, for alt eg veit kan mykje av det eg trur var sant vere fiksjon. Men det er då likevel ei greie med at dette er basert på ei sann historie.

Historia som blir fortalt er om det amerikanske fotballaget til Marshall University, året er 1970 og på veg heim frå ein bortekamp (roadgame som det så fint heiter) styrtar flyet med både spelarar, trenarar, funksjonerar og så mange fleire. Måten dette krasjet blir skildra på ved å ikkje vise noko eksplisitt når det skjer, ved å spele på eit stille kaos og reaksjonane til folk rundt om i Marshall er både vakker og svært trist og satte meg i ein god stemning, tross tragedien, som holdt meg fast filmen ut.

Å danne eit nytt lag frå botn av er nær den ultimate utfordringa. Motgang gjer seg ofte bra på sportsfilm, så lenge det ikkje er gitt frå første minutt at det ventar ein gullmedalje eller meisterskaptittel i andre enden, det kan drepe. I «We Are Marshall» ligg det i korta at tittelen ikkje er oppnåeleg, det gir ein litt større opning for korleis punktumet vil bli satt. Akkurat som i «Rudy» der du skjønnar at den vesle spelaren aldri har det som skal til for å gå pro.

Bak roret står McG, produsent på mang ein sak eg ikkje nødvendigvis hoppar i taket over, men som har det med å vere passe gjennomført. Her er han altså regissør. Framfor kamera har me bl.a. Matthew McConaughey og Matthew Fox. Førstnemnte er ein fyr eg aldri har tålt trynet på, det vil sei fram til eg såg «We Are Marshall», her er han om ikkje heilt fri for sitt sleske seg så iallfall mogleg å takle. Fox sin rolle føles veldig trygg, ingenting å trekke opp eller ned på der.

Heilheita er god, det er litt rust i enkelte kantar og ting som kunne ha vore løyst på ein betre måte, nokre scener som ikkje har større meining i lengden, men det er ein film der eg blir interessert i å følge med på kva som vil skje vidare, det er ein litt trist tone over det heile og samtidig ein varme.

IMDb: 6.6/10 (41,765 votes)

«Smokin’ Aces» er ein type actionfilm som vil bli enten eller, enten klarar du Ã¥ innfinne deg med kvalitetane og manglane, eller sÃ¥ klarar du ikkje innfinne deg med manglane pÃ¥ kvalitetane. Uansett innfallsvinkel pÃ¥ problemet sÃ¥ er ikkje filmen perfekt, men enkelte vil klare Ã¥ hente ut ein grei opplevelse. Personleg hamna eg i bÃ¥sen over betrevitande som ikkje heilt klarar Ã¥ svelge dette hÃ¥rete monsteret.

Stilmessig er «Smokin’ Aces» gjennomført, karakterane gÃ¥r godt i lag og er alle tøffe og enkle, det heile luktar sterkt av film, men sjølv om mÃ¥let ikkje er Ã¥ fÃ¥ fram noko som helst realistisk preg har det blitt sikta mot eit delvis skittent preg; mørkt blod, støv og sveitte i ansikta. Ansikta me møter er ei rekke kjente som strekk seg frÃ¥ Ray Liotta til Alicia Keys, via Ryan Reynolds m.fl. Personar eg generelt har lite i mot, men som aldri fÃ¥r sjanse til Ã¥ vise seg for kva dei kan her.

Med dette startar ei lita opplisting av ting eg ikkje satte pris på. Den uoriginale historien er oppstykka mellom altfor mange personar, me får aldri sjansen til å knyte nærare kjennskap til nokon av dei, om dette er meininga så er det iallfall ein dårleg tanke. Balansen mellom å vere type parodisk over-kanten action og rett fram skitten og down to earth er skrudd, når du er i ferd med å komme inn i ein god flyt kjem det heilt på trynet løysingar og øydelegg, men dei kjem sopass sjeldan at dei ikkje går inn i oppskrifta.

Mitt neste poeng treng ei rask oppsummering av handlinga: Mange folk er på veg for å drepe ein mann. Det er jo i og for seg greit, kjedeleg, men greit. Så når alle, samtidig, er i ferd med å ta seg inn på hotellrommet mannen oppheld seg på, så må ting gå med lompefart og det blir nesten uuthaldeleg. Etter på ein måte å ha runda klimakset skal det hittil så jævla smarte filmen (nei, det er faen meg så enkel og rett fram!) forklarast og begrunnast til det ytterste for å få oss til å tru at det som har skjedd hittil har vore noko anna enn det me har vitna. Ein allereie kjip film blir difor 20 minuttar for lang.

Sett at filmen i utgongspunktet var ein ok film (5/10), sÃ¥ vil eg denne gongen bruke skalaen for det den er verdt og trekke i frÃ¥ alt det eg mislikte utanom det som er ok (ca 2 poeng), eg endar opp med 3/10 og vel Ã¥ gjere eit eksempel ut av «Smokin’ Aces» som er eit unødvendig supplement i ein likevel ikkje avdøydd post-Tarantino filmverden.

IMDb: 7.3/10 (13,989 votes)

Daniel E. «Rudy» Ruettiger var den tredje av 14 i ein søskenflokk. Heilt i frå barndommen av var draumen hans å spele for Notre Dame Fighting Irish, eit annarkjent amerikansk fotballag i collegeligaen. Heile vegen var det ingen som trudde han kunne klare det, etter kvart som han vaks opp til å bli knappe 170cm høg og rundt 75kg (godt under gjennomsnittet blant am. fotballspelarar) var det desto færre som trudde på han.

«Rudy» er av typen hjartevarmande og inspirerande film, om ein liten fyr (Sean Astin) som er fullt ut besatt pÃ¥ Ã¥ følge draumen sin og spele for Notre Dame. Skildringa av motgongen tek opp ein stor del av filmen og er den beste delen, nÃ¥r ting endrar seg, for det gjer dei — dette er ingen film som tek uventa retningar, blir det smurt sÃ¥ altfor tjukt pÃ¥ med musikk som skal røre at eg fÃ¥r frysningar oppover ryggen pÃ¥ ein dÃ¥rleg mÃ¥te. Ein av dei verste tinga med filmen er ein sekvens der spelarane til Notre Dame stÃ¥r opp for Rudy mot trenaren sin, og i denne filmatiseringa av ei sann historie er denne fullstendig unødvendige vrien faktisk reint oppspinn, det var langt i frÃ¥ slik ting skjedde pÃ¥ det tidspunktet.

Men altså, «Rudy» har mykje godt for seg, ei inspirerande historie utan tvil. Der det ikkje blir for mykje klarar den og å vere eit delvis rørande og varm drama. Sean Astin går inn i karakteren sin og passar godt som den smådumme, vesle fyren med stort hjarte. Litt som hobbiten han er i «Lord of the Rings».

22 episodar.

Buffy og gjengen har rasert high school, college i Sunnydale er det neste som ventar, for alle utanom Xander. Humoren som pregar serien blir fint ført vidare i form av mellom anna små ting som Xander sine stadige nye jobbar. James Marsters får status som fast rolleinnhavar med Spike i løpet av dei første episodane og ein ny fast i form av Riley blir å følge ved Buffys side utover sesongen.

Ingen direkte raud trÃ¥d i form av ein ond skapning gÃ¥r gjennom heile sesongen, men etter kvart dukkar det militære fasilitetet «The Initiative» opp pÃ¥ godt og vondt. Ikkje den sterkaste fortalte historien i «Buffy», men eg let meg stadig underholde gjennom sesongen. Enkelte episodar tek seg større fridom, men utan Ã¥ gÃ¥ pÃ¥ bekostning av framdrift i dei personlege forviklingane. Ein heil episode er dedikert til tidlegare mindre gjesterolle Jonathan, som brÃ¥tt er blitt Sunnydales mest populære, ein morosam vri i «Charlie’s Angels»-stil. Ein firedelt drøymeepisode der Buffy, Xander, Willow og Giles blir oppsøkt av den første slayeren hellar «Buffy» mot Lynch og delvis kunstfilm, med heilt anna stemning enn til vanleg.

Av bonusar får me sjå ei musikalsk side ved Giles, fantastisk.

Kor vidt dette er like bra som tidlegare «Buffy» klarar eg ikkje heilt bestemme meg for, og ser heller ikkje poenget i å gjere ein stor kamp ut av det. Dette er framleis tydeleg «Buffy», ein del nye innfall gjer det i det minste friskt, college-miljøet gjer det hakket meir vaksent, ingen rektor til å passe på, ingen bibliotek å bruke skuledagen i. Det finst definitivt ting ein kan sakne, men spørsmålet er kor vidt serien allereie har brukt opp high school for det det er verdt.

Med tid og stunder vil eg sjå meir av «Buffy».

IMDb: 7.4/10 (31,085 votes)

«Sideways» frÃ¥ 2004 er ein av mine favorittfilmar, Alexander Payne som stÃ¥r bak den stÃ¥r ogsÃ¥ bak «Election» som eg har sett nyleg. I «Election» møter me Matthew Broderick som high school historielærar, ein jobb godeste Jim — som rollen hans gÃ¥r under — likar svært godt. Reese Witherspoon er eleven du elskar Ã¥ hate, men ogsÃ¥ kan beundre pÃ¥ avstand, fÃ¥ venner, men goalgetter som ingen andre er ho einaste eleven som ser ut til Ã¥ stille for student counsil president. Heilt til Jim fÃ¥r det for seg at den skada QB1 frÃ¥ fotballaget, spelt av Chris Klein («American Pie»), kan stille for Ã¥ gi Reeses Tracy Flick-rolle ekte motstand. Begrunnelsane til valet er frÃ¥ Jim si side reint personlege, noko som gjer det heile desto betre.

Både Broderick og Witherspoon er i sine ess i denne filmen. Broderick har den der smart tapar-tingen over seg som han er veldig god til å få fram, hjelpeslaus er han kanskje og når han gjer ting som føles rettferdig er det ikkje alltid rett. Alexander Payne er flink til å behandle slik mannsrollar i filmane sine, eg kjenner igjen mange trekk som går igjen i «Sideways» og kosar meg med det. Kvinnerollane er like eins, sett på med delvis forakt og elsk, framstilt meir nøytralt via kamera enn gjennom augo til mannsrollen i hovudsetet.

«Election» er ein dramakomedie av ypparste slag, den er stort sett morosam heile vegen, men har heile tiden alvoret liggande ved, for å tilføre meir meining bak filmen kan ein sei. Utfallet handlinga vil ha er viktig nok, men trekk aldri tankane vekk i frå handlinga undervegs.

15 episodar.

Andre sesong er god, men når ikkje opp til første. Fotballen har det etter kvart blitt mindre fokus på, nokre dramatiske vendingar blir for mykje av det gode og andre karakterar går tomme. Denne utviklinga og stadig byte av sendetidspunkt kan umogleg ha god innverknad på serien over damemn. Men endå er serien langt i frå dårleg synst eg, det er framleis eit overhengande teppe av alvor, enkelte karakterar strevar stadig med problem og misforståelsar og det er fint å sjå at seriens nulltilstand (dit serien alltid kjem tilbake etter større problemtrådar) ikkje er gull og grøne skogar. Eigentleg er andre sesong ei naturleg fortsetting på den første, målet er no å leve opp, kanskje i endå større grad enn før, synd det ikkje kjem tydeleg nok fram. Det fungerar godt, dramabiten er god, men eg saknar eit eller anna for å gjere dette like bra som det var før.