Dead Like Me: Life After Death (2009)
søndag, april 26th, 2009
«Dead Like Me» fekk to sesongar når serien gjekk på Showtime i 2003-2004, den andre blei brått avslutta då sjåartala svikta, så serien fekk aldri ei skikkeleg avslutning. Dette er noko filmen «Dead Like Me: Life After Death», som nyleg kom rett-på-video, har hatt som mål å endre på.
Å samle gjengen fem år etter har tydelegvis vore ei vrien oppgåve, Mandy Patinkin som Rube og Laura Harris som Daisy Adair uteblir, og det merkast. Karakteren Daisy har blitt beholdt, men for hardbarka fans av serien blir det aldri det same med Sarah Wynter i denne rolla.
Utan Ellen Muth som George Lass ville dette aldri fungert, for å komplettere seriens univers hjelp det på at rollar som mora, søstera, jobbkollegaer og reaperkollegaer forutan dei to nemnte over alle er på plass med dei same skodespelarane som før.
Introduksjonen av karakterane og den raude tråden til serien er enkelt og effektiv. Målgruppa er nok gamle fans, men dei viktigaste poenga er oppsummert innleiingsvis, så nye skal også kunne få glede av dette. Sant glede er å ta litt i, som film er dette svakt, historien som går over halvannan time føles som den er frå ein litt for lang episode, og det sagt av ein som likte serien og kunne ta den som ein episode framfor ein film.
Dei store høgdepunkta uteblir. Det blir ikkje lagt skjul på at det viktigaste her er å styre det mot ein slutt for George (og familien hennar), iallfall blir det lite anna som betyr noko særleg utover i filmen. Caset, eller hovudhistorien, handlar om kaoset i reapergjengen etter bytte til ny sjef, og dette har blitt gått innpå tidlegare i serien, så noko nytt skjer det ikkje.
Som film eller episode er dette på sitt beste rundt middels. Men det ligg ei tilfredsstilling i å endeleg få ein slutt, og når den i tillegg er litt fin, samt gir rom for fleire meiningar, er det eigentleg heilt greitt å ha sett «Dead Like Me: Life After Death». Dog som film utan samanheng med resten av serien har den lite å stå for.
