Matthew Broderick passar godt som den vesle pysa som ufrivillig blir påkledd helterollen etter ei slag under den amerikanske borgarkrigen. Når nordstatane planlegg å starte ei afroamerikansk avdeling ser han si plikt å fylle litt ekte helt i soldatstøvlane. «Glory» er ein moderne, historisk storfilm, og det ein god ein. Den er verken særleg overraskande eller, utan å legge dempar på innhaldet, særleg sjokkerande. Den står ikkje fram som ei sterk stemme i rasediskrimingeringsdebatt, men er ein solid borgarkrigfilm, med godfølelse, sterke rollefigurar, flotte krigsscener og ei fin skildring av forholda. Pluss den er lett å leve seg inn i.
Buster Keaton er delvis kinomaskinist og delvis detektiv i denne 45 minuttar korte saken. «Sherlock Jr.» byr på nokre minneverdige slapsticksekvensar og viser ein Buster Keaton i toppform. Mannen har ingen bowlerhatt og bart, men er heilt der oppe i lag med Chaplin. At denne filmen er 85 år betyr ingen ting, humoren er tidlaus. Det einaste som ikkje strekker til er nokre få deler av filmen som dreg litt ut, og får 45 minuttar til å virke lenge, men sett «Sherlock Jr.» i heilheit betyr det lite. Denne er i lag med «The General» ein apetittvekkar inn til Keatonverda.
«Green Lantern: First Flight» er ferskaste under DC si rett på video animasjonssatsing, og femte i rekka. For dei grøne er altså Green Lantern ein mann som får ansvaret for ein ring som gir han superkrefter, og gjer han til vaktar i denne delen av universet. Filmen er ein fin introduksjon til superhelten og ei god blanding humor og action. Ein superskurk er på plass, og det er ei glede å sjå at animasjonsfilmen faktisk tek litt av etter kvart, og som dei andre DCUOAM-filmane både er supertøff i tradisjonell forstand og gjer noko meir vaksent ut av seg.
Som andre filmar i satsinga DC Universe Original Animated Movies er «Wonder Woman» ein knallkjekk animasjonsfilm med gjenkjennelege stemmer. Nathan Fillion og Keri Russell gjentek romansen som i «Waitress», og det er berre starten på namnelista. «Wonder Woman» er byrjinga på sagaen, og ein animasjon som innheld ei god blanding av mytologi, overnaturlege krefter og det moderne Amerika. På 74 minuttar er dette perfekt lengde for ein mest actionfylt film, som burde passe like godt for antatte vaksne (som meg) og yngre folk. Filmen var iallfall til stor glede og innfridde oppbygde forventingar etter å ha sett tidlegare DCUOAM-filmar.
22 episodar.
«Smallville» har for lengst fjerna seg med ungdomsnykkene, noko som har vore nødvendig for å sikre ei utvikling og oppretthalding av interessa for sjåarane. Ei utskifting av rollebesetninga siste åra har gått overraskande glatt, og den nyleg dramatiske fjerninga av Lex Luthor har gått relativt smertefritt. Serien har flytta seg mot Metropolis, og følgjer no meir i fotspora til «Lois & Clark», noko som passar seg utmerka. Det er vanskeleg å sjå tilbake og finne ei storheitstid då serien var best, og det gir meg gode vibrasjonar. Med dei siste par års endringar kan serien halde på til Welling vil slutte.
Tarantino er dyktig, utan tvil, men han er litt for glad i den lange samtalen. Eg er fan av god dialog, gleden eg får av Woody Allen-film bør vere bevis nok på det. Men «Inglourious Basterds» blir for mykje snakk utan sjel, mange av scenene er lengre enn gode, og det går ut over ein film som elles kunne ha vore ein sann fornøyelse frå start til slutt. Stykkvis er «Inglourious Basterds» ein filmatisk orgie av både vold og godt skodespel, og stadig innstikk av raritetar som hindrar ei landing i eit altfor trygt spor. Nær, men ikkje nok.
«Observe and Report» er ein sånn komedie verda ikkje treng fleire av. Det handlar om ei sikkerheitsvakt på eit kjøpesenter, og kampen hans for å bevise at han er dyktig. I beste fall kan det gå, men det går sjelden bra. Resultatet er ein film som ikkje klarar å skjule eit lite innovativ plot, og som verkar som eit holete lappeteppe av halvgode spøkar. Seth Rogen har lenge vore ein halvfavoritt i eit blomstrande komediemiljø rundt mellom andre folk som Judd Apatow, men må no bevise at han ikkje berre har vore heldig. «Observe and Report» er ikkje verdt tiden.
Basert på ein knallsterk roman av Bret Easton Ellis, men prega av ei dårleg overføring til levande bilder. «Less Than Zero» blir vanskeleg å vurderast som anna enn ein svak adapsjon, når den treng den sterke boka som ballast for i det heile å bli grei nok til å sjå seg gjennom. På eigne bein, slik som filmar skal stå, er «Less Than Zero» farleg nær uinterssant, med Robert Downey Jr. i den einaste rolletolkinga over middels, og forsåvidt den einaste delen av filmen som er noko. Elles er «Less Than Zero» knapt guffen eller sterk, men mest anonym i framtoning.
«Management» vekslar mellom å vere blant dei flottare romantiske komediane og gjennomsnittlege komiske romansane. Steve Zahn spelar ein fyr som får fram ei vond kjensle inni deg på grunn av hans manglande sans for grenser, men med dette som utgongspunkt er vegen til å bli ein vaksen og forståeleg person lengre. Ein stødig progresjon over halvannan time gjer at «Management» trass i fleire innspel av dårleg komedie blir meir enn den forutsigbare romansen, sjølv om den er forutsigbar. «Management» er verken perfekt eller altfor original, men det er kjemi mellom Zahn og Aniston som gjer den romantiske komedien ekstra fin.