For tredje år på rad kom eg meg ikkje til Skien, på det eg ser på som eit av høgdepunkta på filmbloggarfronten og ein av godene ved å starte filmblogg for 6 år sidan. Det er snakk om Katakombene, den femte i rekkja, ein knøttliten filmfestival som i år byrja laurdag 18. september kl. 12.00 og blei avslutta natt til søndag kl. 02.00.

Sidan ingen unnskyldningar er gode, som mangel på bil, stor avstand og ny jobb, så håpar eg på ny festival til neste år og forhåpentleg deltaking frå mi side. Som tidlegare har vist, så har eg komme meg til Skien over store avstandar utan bil i travle studiedagar utan problem.

For å kompensere litt kjem eg med ei lenkjeliste til dei som var tilstades på Katakombene 2010 og har delt opplevingane sine i ettertid. Og satsar på å leggje til eit par til etter kvart.

• Arrangør og ildsjel, Fred Ut
• Langvegsfarande (lengre enn meg!) Hjorthen
• Den Espen Iversen
• Sonjas ordentlige blogg

IMDb: 7.1/10 (41,593 votes)

Det opnar med eit brak. Gamle actionheltar kjem innpå skjermen, med følgje av nokre yngre, i fullt militært utstyr. Sånt blir det ikkje lite lyd av. Les vidare under bildet.

Diverre blir det fort stille etter opningsbraket, og det tek filmen ei stund å komme i form igjen. Ein film har lov til å følgje Hollywood-kurva og ha eit parti utan det aller villaste skytedramaet, men The Expendables har ein doven og lite engasjerande innfallsvinkel på saka som naturleg nok, på bakgrunn av dei involverte, skal utløyse ein deilig actionorgie.

Det som er viktig å få fram her, er at historia til filmen aldri er det viktigaste. Det er gamle heltar som er tilbake i kjent drakt mange år etter, både i gjenforening og i nye møter, som er det sentrale. Det skal vere både nostalgisk og tilfredsstillande for nye sjåarar, og det er difor viktig at hardhausane oppfører seg som om dei var 20-30 år yngre for å appellere til dei som vaks opp med mellom anna Stallone og Lundgren på 1980-talet, og dei yngre som forventar at dette ikkje er eit gamleheimslagsmål.

Trist er det difor at fleire kampsekvensar er ihelredigerte, og at det eg ser pÃ¥ som grunnlaget for filmen smuldrar bort i hjørnene. Det gjer at ein ikkje fÃ¥r med seg anna enn smÃ¥ glimt frÃ¥ kjekke slag og spark, og ein stiller seg spørsmÃ¥l ved kva som gÃ¥r føre seg og om det i det heile er «ekte» slag og spark.

Det er fleire ting å utsetje på filmen, men det heile kokar ned til at filmen prøver for hardt å vere morosam og ha ei seriøs historie, og hadde tent seg med å likne meir på råskapen som kom fram i den ferskaste Rambo-filmen. The Expendables er difor ein liten skuffelse for underteikna.

IMDb: 6.4/10 (15,490 votes)

Ei gruppe leigesoldatar blir hyra til å utføre eit oppdrag i den brasilianske jungelen, men blir dolka i ryggen av oppdragsgivaren etter utført oppdrag. (Les vidare under bildet).

For å skrive den korte setninga før bildet var eg nøydd til å lese meg opp igjen på filmen på IMDb. For The Losers er ikkje meir enn ein lunken actionfilm utan den store handlinga eller dei mest spektakulære sekvensane. Den er mest av alt keisam, og prøver for hardt å vere tøff.

Lettfordøyeleg actionfilm er ein fin ting, men det finst ei rekkje krav der alltid nokon må vere oppfylte for at filmen skal lukkast. The Losers er klar over dette, men viser for tydeleg at den siktar mot desse. På grunn av dette feilar mellom anna humoren, som var den biten som faktisk kunne ha redda filmen.

IMDb: 6.4/10 (1,699 votes)

Tre år før Baghead, som eg skreiv om for ikkje lenge sidan, kom den debutfilmen til Duplass-brørne. The Puffy Chair er ein halvseriøs roadtrip-komedie om eit kjærestepar. I tilknyting ein bursdag legg kjæresteparet ut på ein tur for å hente ein stol som skal bli bursdagsgåve, og med seg på turen får dei broren til mannen i forholdet. (Les vidare under bildet).

Eit ustabilt forhold med ein lite fokusert kjærast, ein påtrengande bror og ein andel ikkje uproblematiske hindringar på vegen, utgjer The Puffy Chair. Som med Baghead er dette òg gjennomført med amatøraktig sjarm: Ikkje verdas beste kvalitet på det reint tekniske, men truverdige framføringar frå skodespelarane og ein god kontakt med publikum.

Og litt i ånden av Woody Allen er det interessante mellommenneskelege problem som opptek det seriøse grunnlaget for filmen. Dette tilfører noko genuint og ekstra i forhold til enklare komedier som utelukkande går for den lettfattelege humoren.

The Puffy Chair er først og fremst for den som er på jakt etter ein nedtona drama/komedie og ikkje har behov for Hollywood-stjerner eller stålkontrollerte steadicam-bilder.

IMDb: 6.5/10 (8,502 votes)

Doomsday- og The Descent-regissør Neil Marhsall har skifta fokus frå framtid og notid til fortid med sitt hopp tilbake til romartida. Midtpunktet for handlinga er den mystiske forsvinninga til den niande legionen. (Les vidare under bildet).

Med kjennskap til dei tidlegare filmane til Marshall, og Doomsday fersk i minnet, forventa eg rå og blodig action. Og utan å gå rundt grauten, så kan det slåast fast at desse forventingane innfrir.

Bygd opp rundt kampar mellom romarar og det britiske folkeslaget piktarane, og med ei påfølgande flukt, er dette ei dyster historie som ikkje kastar bort tida på altfor mange romantiske pausar. Er ein ute etter korrekt historieforteljing kan ein lett gå vidare, Centurion si målgruppe er først og fremst den som ser fram til kreative drap og nedslaktingar, litervis med mørkt blod og få pustepausar. Samtidig er den raude tråden god nok til at heilskapen ikkje berre er ein haug med dyre effektar.

Dette fenga iallfall meg.

IMDb: 6.0/10 (33,832 votes)

Doomsday er ein festleg film, men ikkje ein utan manglar. Det flotte er at filmen i liten grad tek skade av manglane. Ut i frå det som er å forvente frå filmen, er den fullt ut tilstrekkeleg. (Les vidare under bildet).

Rhona Mitra, eit pent ansikt som tidlegare har gjort ei rekkje TV-rollar, spelt mot Ali G i Ali G Indahouse og gjort nakenscene i Hollow Man, spelar tøff kvinne i hovudrolla. Me følgjer Mitra som major, som i år 2035 blir sendt til eit Skottland som har vore i karantene sidan tidleg 2000-tal.

Eit virus er årsaka til karantena, som fekk myndigheitene til å setje opp mur og avsperring rundt heile Skottland. Men då viruset dukkar opp i London nærmare 30 år seinare, ynskjer statsministeren i Storbritannia å sjå etter overlevande i Skottland, som kan vere til hjelp for ei vaksine mot viruset.

Majoren blir sendt til Skottland, og deretter er fokuset på filmen på urban decay, ekstremt grafisk vald og andre blodigheiter. Filmen kan på sett og vis skildrast som ei blanding av Escape from New York, Mad Max og The Warriors. Då er det klart, som kinoplakaten er med på å vise, at filmen dreiar innpå anarkistiske grupper i rare kostymer og frisyrer. Litt nostalgi opp i det heile, om ein tek samanlikningane, passar godt i ein film som tek seg uhøgtidleg som Doomsday gjer.