Luke nr. 10. «A Christmas Story» er ein julefilm på kjent vis, familievennleg og utan særleg negative overraskingane. Regissør Bob Clark har forteljarstemma og gir, i eg-person, stemme til 9-årige Ralphie ein desember månad omkring 1940.
Det var flott korleis filmen så godt fortalde historia frå perspektivet til eit barn, slik at eg sjølv levde meg inn og kjente meg igjen i dei universelle tema filmen tek opp. Trass i at det er 50 år mellom min eigen barndom og den til Ralphie. Tida før jul der ein går og ønskar seg eit spesielt leikety utarta seg nok ikkje på same måte i dag, fleire ungar får det dei ynskjer seg seg mest. Men sidan eg for nokre år sidan, når eg var på denne alderen, aldri fekk garantert toppønske mitt, så treff denne godt.
No handlar ikkje filmen berre om leikety. Den gjer meir enn å sende meg tilbake til barndomen igjen. «A Christmas Story» er utruleg hyggeleg, ein kosele, morosam og vennleg film, der glede ligg i dei små detaljane. Alt fell naturleg på plass i tilvere til familien Parker, ein humrar meir enn å bryte ut i gapskratte. Verkeleg ein solid julefilm.