«Alice» er ingenting meir enn ein heilt grei Woody Allen film, den er vanskeleg å skrive om på ein interessant måte, men er heller ikkje på nokon måte blant dei mest interessante filmane.
Mia Farrow spelar Alice, ei kvinne som har vore gift i 16 år, møter ein ny mann og blir smått forelska. Betre blir det ikkje for sjølvkontrollen at ho går til ein healer i Chinatown og får ei rekke ulike urter som får ho til å oppføre seg ukontrollerbart eller bli usynleg.
Filmen i heilheit handlar om denne kvinna som i utgongspunktet finn seg i ein stabil situasjon, og nok har gjort det i mange år, sitt møte med ein ny og ukjend kvardag. Gradvis vil ho forandre oppfatting av tinga rundt seg og det treng ikkje nødvendigvis vere for det verre.
«Alice» er nok aldri skikkeleg morosam, Mia Farrow er litt slitsom i lengden og historien er ikkje spesielt interessant, den gir heller ikkje rom for spesielt mykje av Allens intellekt, men kan i det minste seiast å vere ei av veldig mange ulike filmar han har laga.