Battlestar Galactica sesong 3

20 episodar.

Etter mange korte timar var eg ajour med den hittil siste sesongen i serien, men fortvil ikkje ærede lesarar, fjerde sesong tjuvstartar allereie i slutten av november med filmen «Razor» som skal ta for seg eit ufortalt kapittel frå tidlegare av, og i april til neste år er «BSG» tilbake på amerikansk tv. Dette veit naturleg nok fansen. Det som følger her vil heller ikkje bety noko spesielt for fansen ettersom dei uansett vil måtte finne på å sjå vidare, men kan jo fungere for å bygge opp forventingane litt.

Ein av styrkane til «BSG» har vore at historien har eit sterkt driv framover, viser stabilitet, samtidig som framdrifta skjer i svært ulik rytme frå episode til episode, nei det er ikkje snakk om fillers her, for alt er relevant på ein eller anna måte. Dette opnar for periodar med historie som kan verke svært forskjellig frå det serien har vist tidlegare, noko som det er antydningar til i slutten av andre sesong. Eg var både spent og litt skeptisk til forløpet i byrjinga av tredje sesong etter kvart som eg fekk satt meg ned med dei første par episodane, likevel om det var utruleg spennande. Kanskje eg var litt redd for at serien skulle bli for mykje nytt, forandringar i noko ein er blitt svært glad i er ikkje alltid lett å sluke. Innerst inne satt eg då med viten om at det framleis var «BSG» eg såg, og at «BSG» ikkje kunne komme seg unna romslagskipet.

Skepsisen blei ganske fort satt til side til fordel for den plasskrevande gleda eg fekk ved å sjå meir og meir, var eg hekta tidlegare så var eg oppslukt no, på grensa til usunt. Tredje sesong innfri på alle moglege måtar og skuffar ikkje i å vere tøff, dramatisk og med overraskande gode og nye måtar å fortelje historia på, eg nærast skjelv i hendene etter å få tak i meir, men må diverre billage meg på å vente ei stund.