12 episodar.

Andre sesong av serien der Bill Paxton spelar mormonar med tre koner utviklar seg til eit parti sjakk med kraftige mottrekk mellom familien familien Henrickson (som Bill er del av) og familien Grant i det avskilte Juniper Creek samfunnet.

Det gir seg altså aldri, feiden som i første sesong stadig brydde Bill Henrickson med mange problem har blitt hakket kvassare og seriens handling med karakterar ligg stadig på kanten til å falle over på ein eller anna måte. Det er ikkje pusterom å få og ein får slengt på seg så mange løgner at det vanskeleg skal gjerast å lese det alvorlege spelet som det utviklar seg til. Brått sit ein der og lurar på når dei ulike karakterane kom til plassen i livet dei befinn seg i, då dei gradvis har blitt forma av seriens handlingar så elegant at det vanskeleg blir oppdaga.

«Big Love» har mykje for seg, det er ein god dramaserie der ein må ha tunga rett i munnen for ikkje å falle over ende, her flyg det så mange velartikulerte, men på jordet argument fram og tilbake der religion, Guds ord, kall og alt slikt nonsens blir flittig brukt til forsvaring av egoistiske handlingar. Som hinta til innleiingsvis, og nemnt i eit tidlegare innlegg i forbindelse med første sesong, handlar dette om polygami. Det serien er god til er å gi eit reflekert syn på gitte og sannsynlege scenario om polygami utan å eksplisitt tale til fordel for verken det eine eller andre. Slik blir det til at eg eigentleg ikkje reagerar så mykje på at serien handlar om polygami etter kvart og ser på det som ein god dramaserie.