«The Band’s Visit» er ein israelsk komedie om eit egyptisk politiband pÃ¥ turne i Israel. Eigentleg pÃ¥ veg til Petah Tikva tek dei feil buss og hamnar i Bet Hativka, ein cirka livlaus forstad utan korresponderande buss pÃ¥ ettermiddagstid. Dei fÃ¥ folka dei møter i Petah Tikva viser etterkvart nokolunde gjestfridom, opphaldet blir prega av at egyptarane vÃ¥re i stor grad er overhøflege og ganske stillferdige.
Av handling byr dette pÃ¥ lite, humoren er forsiktig om nesten ikkje-eksisterande, men ligg nærmare overflata enn dramaet. Lite lyd bÃ¥de pÃ¥ musikk- og talesida gjer dette til ein film som spelar mykje pÃ¥ menneska sine gesturar og det pÃ¥tvinga selskapet høflege israelarar og egyptarar har pÃ¥ført kvarandre. Viktig er det Ã¥ ha i tankane ikkje-arabiske israelarar si generelle oppfatting arabarar, forholdet desse i mellom er vanskeleg Ã¥ beskrive dÃ¥ det sjeldan er direkte fiendtleg, men mange fordommar er ikkje til Ã¥ unngÃ¥. «The Band’s Visit» er ikkje ute etter Ã¥ gripe fatt i ei slik problematisering, dette er noko som automatisk glir inn i bilde i møtet mellom orkesteret og dei lokale i Bet Hatikva.
Som beskriving av Israel er «The Band’s Visit» inne pÃ¥ noko, av eiga erfaring med landet synst eg den fÃ¥r fram mange vesentlege detaljar, som nÃ¥r kamera sveipar over dei militære bilda pÃ¥ kaféveggen tidleg i filmen, her gjer ikkje filmskapar Eran Kolirin stort nummer ut av militære og korleis det israelske samfunnet i stor grad er bygd opp pÃ¥ tenester vernepliktige utfører, men hintet er tilstades. I blant ser filmen seg nødt til Ã¥ overdrive ved Ã¥ gjere situasjonane sine i overkant av rare for Ã¥ gjere stemninga lysare, slikt mÃ¥ nok til. Stort sett er filmen likevel diskret.
«The Band’s Visit» er i og for seg ein fin film med lite Ã¥ utsette pÃ¥ forutan nokre langdryge sekvensar. Den satsar aldri mot toppen, eller framstÃ¥r iallfall ikkje slik for meg, og blir aldri meir enn ein god film utan hjerneføde som set fart i smÃ¥ grÃ¥.